บำเพ็ญเซียนน่ะ อัจฉริยะหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนที่ 2 บำเพ็ญเซียนก็เช่นนี้ อัจฉริยะหน่อยย่อมเป็นเรื่องปกติ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ชั่วขณะนั้น หนิงเซวียนมีความรู้สึกซับซ้อนถึงขีดสุด ราวกับได้เห็นการเติบโตของบุรุษผู้หนึ่ง

โดยเฉพาะแววตาคู่นั้น บอกได้เลยว่ามุ่งมั่นเพียงใด

หลิ่วหรูเยียนยืนมองศิษย์น้องของตนอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบงัน

หนิงเซวียนเองก็สงบจิตใจลง กระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า «ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะบำเพ็ญเพียร เช่นนั้นอาจารย์จะอธิบายเส้นทางการฝึกตนให้ฟังก่อน ขั้นแรกสุดคือค้นหาสัมผัสปราณ ขั้นนี้ยากที่สุด จากนั้นจึงนำปราณเข้าสู่ร่าง ก่อเกิดวังวนปราณ เมื่อนั้นจึงถือว่าก้าวพ้นขอบเขตของปุถุชนอย่างแท้จริง!»

«ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ฟังดูไม่ยากนี่!»

ลวี่อิ๋งเฟิงพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

หนิงเซวียนขมวดคิ้ว «ไม่ยากหรือ? ต่อให้เป็นอัจฉริยะ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งเดือนจึงจะสัมผัสถึงปราณได้ ศิษย์เอ๋ย อย่าทะเยอทะยานเกินกำลัง ลองทำดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน!»

ลวี่อิ๋งเฟิงรับคำ «อืม เช่นนั้นวันหลังข้าจะหาเวลาลองดู!»

«วันหลังหรือ? แล้ววันนี้เจ้าจะทำอะไร?»

«เหาะมาแสนลี้เหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก วันนี้ข้าจะทำความรู้จักกับศิษย์พี่ให้มากขึ้น แล้วพักผ่อนสักสองวัน»

«แสนลี้นั่นเจ้าเหาะมาเองหรือ? วันหน้ายังมีเวลาให้เจ้าทำความรู้จักอีกมาก นับจากนี้จงกลับเข้าห้อง เมื่อใดสัมผัสปราณได้และก่อเกิดวังวนปราณแล้ว เมื่อนั้นค่อยออกมา!»

«ข้า...»

ลวี่อิ๋งเฟิงอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่ากลับเห็นแสงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างกายหนิงเซวียน ห่อหุ้มตัวเขาแล้วโยนเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูตามหลัง

หลิ่วหรูเยียนมองภาพตรงหน้า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย «ท่านอาจารย์ ให้ศิษย์น้องลองคลำทางด้วยตัวเองเช่นนี้ จะเข้มงวดเกินไปหรือไม่?»

หนิงเซวียนกล่าวว่า «ข้าให้เคล็ดนำปราณแก่เขาแล้วมิใช่หรือ?»

«แต่การนำปราณเข้าสู่ร่างต้องมีคนคอยชี้แนะอย่างละเอียด ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องใช้เวลาสัมผัสอยู่นาน หากปล่อยให้ศิษย์น้องทำเพียงลำพัง ไม่รู้เมื่อใดจึงจะสำเร็จ»

หลิ่วหรูเยียนมีท่าทีเป็นกังวล แม้จะเพิ่งพบศิษย์น้องผู้นี้เพียงครั้งเดียว แต่เขารูปงามยิ่ง ทั้งยังพูดจาหวานหู ชวนให้คนรู้สึกเอ็นดูจนอดเอ่ยปากช่วยไม่ได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนิงเซวียนมิได้ขุ่นเคือง กลับถอนหายใจเบา ๆ

«ศิษย์น้องของเจ้ามีพรสวรรค์โดดเด่น ทว่านิสัยซุกซนเกินไป หากข้าชี้แนะด้วยตนเอง เกรงว่าเขาคงสัมผัสปราณได้ภายในสามวัน ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อขัดเกลานิสัยของเขา»

«สามวันหรือ? ศิษย์อัจฉริยะของเจ้าสำนักผู้นั้นยังใช้เวลาถึงสิบวันเต็มกว่าจะสัมผัสปราณได้...»

ริมฝีปากแดงของหลิ่วหรูเยียนเผยอเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

ยามสำนักเปิดรับศิษย์เป็นประจำ ย่อมมีผู้โดดเด่นอยู่ไม่น้อย แต่หนิงเซวียนไม่เคยใส่ใจมองสักแวบ ทว่าครานี้กลับเดินทางข้ามแสนลี้เพื่อนำคนกลับมา อีกทั้งคนที่ปกติมีนิสัยแย่จนไม่มีผู้ใดคบหา กลับอดทนต่อวี่อิ๋งเฟิงได้นานถึงเพียงนี้ ทั้งยังมีสีหน้าอ่อนโยนอยู่เสมอ

ชั่วขณะหนึ่ง นางไม่กล้าคิดเลยว่าศิษย์น้องของตนจะเป็นอัจฉริยะถึงเพียงใด

ยามนี้หนิงเซวียนยิ้มมุมปาก สีหน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจ เขาโบกมือแล้วกล่าวว่า «ช่วงนี้เจ้าอยู่ที่นี่ คอยส่งอาหารให้เขาวันละมื้อ พอเห็นว่าใกล้จะสำเร็จแล้ว ก็ปลอบโยนเขาสักหน่อย จากนั้นพามาพบข้า!»

กล่าวจบ หนิงเซวียนก็หันหลังจากไป กลับสู่เรือนของตน ระหว่างทางรอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจาง สำหรับศิษย์ผู้นี้ เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง

หลิ่วหรูเยียนอยู่ในลาน ก่อนจะค่อย ๆ นั่งขัดสมาธิ

ส่วนลวี่อิ๋งเฟิง หลังจากดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก็จนปัญญา ได้แต่มองเคล็ดนำปราณเล่มเก่าจนเหลืองในมืออย่างอับจน

ถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่มีทางเลือก จะฝึกก็ฝึกเถิด เขาพลิกเปิดตำรา โชคดีที่อักษรเหล่านี้แตกต่างจากที่ตนรู้จักในชาติก่อนเพียงเล็กน้อย ใช้เวลาไม่นานก็อ่านจบ

จากนั้นลวี่อิ๋งเฟิงวางตำราแล้วนั่งขัดสมาธิอย่างช้า ๆ เคล็ดนำปราณที่บันทึกไว้ในตำราไม่ซับซ้อน สิ่งที่ซับซ้อนคือการค้นหาสัมผัสปราณ ทว่าในชั่วขณะที่เขาหลับตา หัวใจพลันราวกับถูกบางสิ่งกระทบ จิตใจพลันแจ่มใสขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ เป็นปราณสายแล้วสายเล่า

เมื่อหายใจเข้าออก ปราณเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ไหลผ่านปากและจมูก เข้าสู่เส้นลมปราณ ก่อนจะไหลไปรวมกันยังตันเถียนที่กล่าวถึง

จากนั้นเขาก็พบว่าปราณสายหนึ่งหมุนวนอยู่ตรงนั้น ขณะเดียวกันปราณจากภายนอกก็ยังไหลเข้าสู่ร่างกาย ปราณเหล่านั้นพันเกี่ยวกัน ก่อนจะหมุนไปในทิศทางหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับวังวนเล็ก ๆ

เมื่อปราณเพิ่มขึ้น วังวนก็ยิ่งจับตัวเป็นรูปเป็นร่าง ตลอดกระบวนการลวี่อิ๋งเฟิงรู้สึกอบอุ่นไปทั้งร่าง สบายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

และเมื่อวังวนปราณนั้นควบแน่นถึงระดับหนึ่ง มันก็หยุดลง จากนั้นวังวนปราณที่สองก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นข้างกัน กระบวนการทั้งหมดเหมือนครั้งก่อน วังวนปราณที่สามค่อย ๆ ปรากฏขึ้น พริบตาเดียวเวลาก็ผ่านไปหนึ่งวัน จนกระทั่งชั่วขณะหนึ่ง ลวี่อิ๋งเฟิงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

«เหตุใดปราณจึงหมดแล้ว?»

เขาสัมผัสปราณรอบกายไม่ได้อีก

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้จิตใจของเขาจมดิ่งอยู่ในภวังค์ คล้ายเข้าสู่สภาวะลืมเลือนตนเอง เพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้เองว่าในตันเถียนมีวังวนเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาสามวง

«บัดซบ! นี่มันอะไรกัน!» ลวี่อิ๋งเฟิงลุกพรวด «ข้าคงฝึกผิดเพี้ยนไปแล้วกระมัง!»

คิดได้ดังนั้น เขาก็วิ่งไปทางประตู ครานี้ไม่มีสิ่งใดขัดขวาง บานประตูเปิดออกทันที ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือหลิ่วหรูเยียนนั่งขัดสมาธิอยู่ในลาน มือทั้งสองประสานมุทรา หลับตารวบรวมสมาธิ

เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง นางก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน แล้วเห็นลวี่อิ๋งเฟิงยืนอยู่ตรงนั้น

«ศิษย์น้อง เหตุใดจึงออกมา?» หลิ่วหรูเยียนลุกขึ้นเดินเข้ามาหา

ลวี่อิ๋งเฟิงขมวดคิ้วแน่น «ศิษย์พี่ เมื่อครู่ข้าลองฝึกดูแล้ว!»

«อืม แล้วเป็นอย่างไร?»

«ข้ารู้สึกว่าตนอาจจะธาตุไฟเข้าแทรก»

หลิ่วหรูเยียนถาม «หมายความว่าอย่างไร?»

«ก็ตาเฒ่าคนนั้นบอกว่า ขั้นแรกของการฝึกตนคือค้นหาสัมผัสปราณ ข้าก็สัมผัสถึงปราณที่มองไม่เห็นในอากาศได้ แล้วจากนั้น...»

«อะไรนะ!» ยังไม่ทันพูดจบ หลิ่วหรูเยียนก็ร้องขึ้น «เจ้าบอกว่าสัมผัสปราณได้แล้ว สัมผัสถึงการมีอยู่ของพลังวิญญาณได้แล้วหรือ?»

ปฏิกิริยาของนางทำให้ลวี่อิ๋งเฟิงสะดุ้ง «ใช่...ใช่แล้ว มีอะไรหรือ?»

«เพิ่งผ่านไปวันเดียวเอง!»

«ผ่านไปหนึ่งวันแล้วหรือ?»

ลวี่อิ๋งเฟิงรู้สึกเพียงว่าตนจมดิ่งอยู่ในภวังค์จนแทบลืมตัว ไม่ทันสังเกตเวลาเลย

ยามนี้บนใบหน้าของหลิ่วหรูเยียนเหลือเพียงความตื่นตะลึง ตอนนั้นนางใช้เวลาถึงสิบห้าวันกว่าจะสัมผัสปราณได้ แถมยังมีผู้อาวุโสคอยชี้แนะ ทว่าเขากลับอาศัยเพียงตำราเคล็ดนำปราณเล่มเดียว ใช้เวลาแค่วันเดียวก็ทำสำเร็จ นี่เป็นอัจฉริยะระดับใดกัน!

ผ่านไปเนิ่นนาน หลิ่วหรูเยียนก็ยังไม่อาจฟื้นคืนจากความตื่นตะลึง

ลวี่อิ๋งเฟิงไม่เข้าใจว่านางมัวทำอะไรอยู่ กลับร้อนใจเอ่ยว่า «ศิษย์พี่ ฟังข้าพูดให้จบก่อน»

«ได้...เจ้าพูดมา!»

«เป็นเช่นนี้ เขาบอกว่าหลังสัมผัสปราณได้แล้ว ให้นำปราณเข้าสู่ร่าง จากนั้นปราณจะก่อเกิดวังวนปราณในตันเถียน»

«ถูกต้อง แล้วอย่างไรต่อ!»

หลิ่วหรูเยียนตั้งใจฟัง พยายามสงบจิตใจ เกรงว่าจะพลาดสิ่งใดไป

ลวี่อิ๋งเฟิงกล่าวต่อ «แต่ในตันเถียนของข้ากลับเกิดวังวนปราณขึ้นสามวง ศิษย์พี่ช่วยตรวจดูเร็วเข้า ว่าข้ายังพอมีทางรักษาหรือไม่!»

«อะไรนะ? วังวนปราณสามวง!»

หลิ่วหรูเยียนร้องเสียงหลง มือหยกเรียวงามสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ ครั้นแตะต้องลวี่อิ๋งเฟิง พลังเวทสายหนึ่งก็ไหลเข้าสู่ร่างอย่างช้า ๆ ผ่านเส้นลมปราณ ก่อนจะเข้าสู่ตันเถียนในที่สุด

ลวี่อิ๋งเฟิงร้อนใจรอคำวินิจฉัยจากอีกฝ่าย หากธาตุไฟเข้าแทรกจริง ทรัพย์สมบัติมหาศาลกับศิษย์พี่คนงามของเขาจะทำเช่นไร!

ขณะที่เขากำลังกังวล หลิ่วหรูเยียนก็ชักมือกลับอย่างฉับพลัน ดวงตาคู่นั้นจ้องเขาเขม็ง ฝีเท้าถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว จนชนโต๊ะหินด้านหลังล้ม นางสะดุดล้มลงทั้งตัวโดยไม่ทันได้สนใจ

«ศิษย์พี่ ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่!»

ลวี่อิ๋งเฟิงสะดุ้งอีกครั้ง รีบจะเข้าไปพยุงนางขึ้นมา

ทว่ามือของเขาเพิ่งยื่นออกไป เท้ายังไม่ทันยก เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นข้างหู

«ท่านอาจารย์!»

สิ้นเสียง หลิ่วหรูเยียนก็วิ่งออกจากลานเล็ก หายลับเข้าไปในป่าเขา ลานทั้งลานตกอยู่ในความเงียบงันดุจความตาย เหลือเพียงลวี่อิ๋งเฟิงที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ พลางขมวดคิ้วแน่น

«ข้ายังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง เหตุใดนางถึงหนีไปแล้ว»

......

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป