เย่อวี้จูรีบส่งม้านั่งในอ้อมแขนให้หยางลี่ลี่
เธอก้าวเร็ว ๆ ไปหยุดตรงหน้าจี้เหยียน
“ฉันพาคุณไปดูด้านหลังนะ”
“อืม ได้เลย”
ตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี เหล่าปัญญาชนที่อยู่ในลานต่างมองทั้งคู่ด้วยสายตาประหลาดใจ
จี้เหยียนแบกโอ่งใบใหญ่ไว้บนบ่ากว้าง เดินตามหลังเย่อวี้จูอย่างว่าง่าย
เขาเดินอ้อมห้องของเธอไปด้านหลัง
เอ่อ…
สองคนนี้สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?
ทุกคนต่างแค่ประหลาดใจ มีเพียงซ่งซิ่วฟางที่รู้สึกอิจฉาจนใจแทบลุกเป็นไฟ
เย่อวี้จูต้องเป็นฝ่ายยั่วยวนปัญญาชนจี้แน่ ๆ!
ไม่อย่างนั้นปัญญาชนจี้จะเอาแต่สนใจเย่อวี้จู ไม่สนใจเธอได้ยังไง?
ต้องใช่แน่ ๆ!
หน้าตาของเย่อวี้จูเหมือนนางจิ้งจอกยั่วยวนคนไม่มีผิด!
น่าเจ็บใจที่เธอไม่มีใบหน้าแบบนั้น!
ไม่อย่างนั้นเธอคงได้คุยกับปัญญาชนจี้ไปนานแล้ว!
จะปล่อยให้เย่อวี้จูได้โอกาสได้ยังไง!
เมื่อจี้เหยียนมาถึงด้านหลังบ้าน ก็ได้เห็นครัวเล็ก ๆ ของเย่อวี้จูทั้งหลัง
ใช้ได้เลย
คนที่หัวหน้าหน่วยหามาล้วนเป็นคนซื่อตรง
ทำงานได้แน่นหนาดีมาก
เขาวางโอ่งไว้ข้างเตาในครัว เธอจะได้ตักน้ำสะดวกตอนทำอาหาร
เขาหันมามองเย่อวี้จู แววตาอ่อนโยน “ให้ผมช่วยซื้อกระทะเหล็กให้ไหม?”
เย่อวี้จูส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ปัญญาชนหม่า บอกว่าอีกสิบวันพวกเราก็เข้าอำเภอได้แล้ว ฉันมีทั้งคูปองกับเงิน พอถึงตอนนั้นจะไปซื้อเองค่ะ”
ในมิติเก็บของมีกระทะเหล็กอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นเธอแค่หาที่ลับตาคนแล้วเอาออกมาก็พอ
“ได้ พอคุณซื้อกระทะกลับมาแล้ว ผมจะเป็นคนไปตักน้ำให้”
เขาเคยพูดเรื่องนี้ไปแล้วตอนเช้า ตอนนี้ยังย้ำอีกครั้ง
จี้เหยียนรู้ว่าเธอมีเงินและคูปอง จึงไม่ได้ดึงดันว่าจะซื้อกระทะให้
ไว้วันหน้า…
ค่อยซื้อให้เธออย่างเปิดเผยและสมเหตุสมผลกว่านี้