หลายวันต่อมา งานในไร่นาก็หมดลงอย่างสิ้นเชิง
เหล่าปัญญาชนที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบทจะออกไปเก็บฟืนบนเขากับคนในหน่วยทุกวันหลังกินมื้อเช้า เพื่อเตรียมฟืนไว้ใช้ตลอดฤดูหนาว
ในบรรดาพวกเธอ มีเพียงซ่งซิ่วฟางที่อยากอู้งาน
กัวเสี่ยวเสียเป็นคนอารมณ์ร้อน พอทุกคนกำลังกินข้าว เธอก็เปิดโปงเรื่องนี้ตรง ๆ
เธอชี้หน้าซ่งซิ่วฟางแล้วพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “ถ้าไม่อยากขึ้นเขาไปเก็บฟืนก็ได้ เธอไปซื้อจากบ้านที่มีฟืนเหลือเยอะในหน่วยสิ แต่เธอมีเงินหรือไง?”
แววดูแคลนบนใบหน้าชัดเจนมาก
ซ่งซิ่วฟางหน้าแดงก่ำ “เธอ...”
“ไม่มีเงินก็ขึ้นเขาไปเก็บฟืนดี ๆ ถ้าไม่เก็บเอง ไม่ซื้อ แล้วยังคิดจะมาอาศัยฟืนของพวกเราฟรี ๆ บอกไว้เลยว่าไม่มีทาง!”
“ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าพวกเราไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ เธอมีแต่ต้องย้ายออกไปหาที่อยู่เอง”
แถวนี้ต้องใช้ฟืนในฤดูหนาวจำนวนมาก ฟืนที่พวกเขาเก็บกันมาก็แทบจะพอผ่านฤดูหนาวเท่านั้น
จะให้เลี้ยงคนเอาเปรียบเพิ่มอีกคน เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ซ่งซิ่วฟางเงยหน้ามองเหล่าปัญญาชน ทุกคนมองเธออย่างไม่เป็นมิตรนัก
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยู่ข้างกัวเสี่ยวเสียกันหมด
เธออดมองหัวหน้าหน่วยหม่าอ้ายกั๋วด้วยแววตาเปี่ยมความหวังไม่ได้
ปกติหม่าอ้ายกั๋วเป็นคนใจดี แต่ก็มีหลักการของตัวเอง
สถานการณ์แบบนี้ เขาจะช่วยพูดแทนเธอได้ยังไง!
ซ่งซิ่วฟางพลันรู้สึกเศร้าขึ้นมาจับใจ
ทุกคนรังเกียจเธอ!
ไม่มีใครพูดแทนเธอสักคน!
พวกเขามีกันตั้งเยอะ ต้องไปเก็บฟืนเพิ่มอีกแค่คนเดียวแล้วจะเป็นอะไรไป!