ไปทำไร่ชนบทหรือ? นายทหารใหญ่พาไปอยู่ค่ายด้วย

ตอนที่ 37 พาเธอขึ้นเขา

6 นาที· 1.4K คำ

หลายวันต่อมา งานในไร่นาก็หมดลงอย่างสิ้นเชิง

เหล่าปัญญาชนที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบทจะออกไปเก็บฟืนบนเขากับคนในหน่วยทุกวันหลังกินมื้อเช้า เพื่อเตรียมฟืนไว้ใช้ตลอดฤดูหนาว

ในบรรดาพวกเธอ มีเพียงซ่งซิ่วฟางที่อยากอู้งาน

กัวเสี่ยวเสียเป็นคนอารมณ์ร้อน พอทุกคนกำลังกินข้าว เธอก็เปิดโปงเรื่องนี้ตรง ๆ

เธอชี้หน้าซ่งซิ่วฟางแล้วพูดอย่างฉุนเฉียวว่า “ถ้าไม่อยากขึ้นเขาไปเก็บฟืนก็ได้ เธอไปซื้อจากบ้านที่มีฟืนเหลือเยอะในหน่วยสิ แต่เธอมีเงินหรือไง?”

แววดูแคลนบนใบหน้าชัดเจนมาก

ซ่งซิ่วฟางหน้าแดงก่ำ “เธอ...”

“ไม่มีเงินก็ขึ้นเขาไปเก็บฟืนดี ๆ ถ้าไม่เก็บเอง ไม่ซื้อ แล้วยังคิดจะมาอาศัยฟืนของพวกเราฟรี ๆ บอกไว้เลยว่าไม่มีทาง!”

“ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าพวกเราไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ เธอมีแต่ต้องย้ายออกไปหาที่อยู่เอง”

แถวนี้ต้องใช้ฟืนในฤดูหนาวจำนวนมาก ฟืนที่พวกเขาเก็บกันมาก็แทบจะพอผ่านฤดูหนาวเท่านั้น

จะให้เลี้ยงคนเอาเปรียบเพิ่มอีกคน เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ซ่งซิ่วฟางเงยหน้ามองเหล่าปัญญาชน ทุกคนมองเธออย่างไม่เป็นมิตรนัก

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยู่ข้างกัวเสี่ยวเสียกันหมด

เธออดมองหัวหน้าหน่วยหม่าอ้ายกั๋วด้วยแววตาเปี่ยมความหวังไม่ได้

ปกติหม่าอ้ายกั๋วเป็นคนใจดี แต่ก็มีหลักการของตัวเอง

สถานการณ์แบบนี้ เขาจะช่วยพูดแทนเธอได้ยังไง!

ซ่งซิ่วฟางพลันรู้สึกเศร้าขึ้นมาจับใจ

ทุกคนรังเกียจเธอ!

ไม่มีใครพูดแทนเธอสักคน!

พวกเขามีกันตั้งเยอะ ต้องไปเก็บฟืนเพิ่มอีกแค่คนเดียวแล้วจะเป็นอะไรไป!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป