เกือบหกโมงแล้ว ปัญญาชนที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบทก็กลับมากันหมด
พวกสาวปัญญาชนเกาะอยู่ตรงประตูห้องครัว ชะโงกมองจี้เหยียนที่นั่งเติมฟืนอยู่ข้างใน
จากนั้นก็เรียกเสียงเบา «อวี้จู พวกเราช่วยอะไรได้บ้าง?»
เย่ อวี้จูส่งผักกาดขาวสองหัวกับฟักทองให้พวกเธอ «ช่วยล้างผักกาดขาวให้ฉันหน่อย ส่วนฟักทองหั่นเป็นชิ้นแล้วเอาไปนึ่งที่ครัวใหญ่ให้ที»
«ได้เลย»
งานง่าย ๆ พวกเธอรับผักกาดขาวกับฟักทองแล้วเดินออกไป
ต่อมา ซ่งซิ่วฟางก็ย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ดวงตาเปี่ยมความคาดหวัง
เธอพูดอย่างระมัดระวังและประจบเอาใจเล็กน้อย «อวี้จู ฉันช่วยได้นะ»
เย่ อวี้จูหุบยิ้ม สีหน้าเย็นชาลง «ไม่ต้อง ไม่มีส่วนของเธอ!»
เมื่อก่อนเธอให้ของกินซ่งซิ่วฟางไปไม่น้อย เรื่องพวกนั้นก็ช่างมันเถอะ
แต่ตอนนี้ถ้ายังคิดจะเอาเปรียบเธอแม้แต่นิดเดียว เธอคงต้องเขียนชื่อเย่ อวี้จูกลับหัวแล้ว
ซ่งซิ่วฟางจ้องแผ่นหลังเธออย่างเคียดแค้น
ยัยเด็กนี่ใจดำจริง ๆ เธอลดตัวลงพูดดีด้วยขนาดนี้แล้ว ยังไม่ยอมเลิกราอีก!
ทันใดนั้น สายตาเย็นเยียบคู่หนึ่งก็พุ่งมาทางเธอ
ซ่งซิ่วฟางเงยหน้าขึ้นสบกับแววตาเย็นชาและน่าสะพรึงของจี้เหยียน
เธอตกใจจนหันหลังวิ่งหนีไปทันที
ระหว่างวิ่ง เธอก็ตบอกตัวเองไปด้วย สายตาของผู้ชายคนนั้นน่ากลัวเกินไป
เหมือนกำลังมองศพที่ไร้ลมหายใจอยู่ไม่มีผิด
น่ากลัวชะมัด!
เมื่อก่อนเธอคิดจะเข้าใกล้เขาได้ยังไงกัน!
ยัยเย่ อวี้จูนั่นใจกล้าเกินไปแล้ว ไม่กลัวโดนตีหรือไง?