กินหมัวโถวที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบทจนหมดลูก
เย่อวี้จูกลับเข้าห้อง ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วหยิบน้ำตาเทียมออกมาหยอดตา 2 หยด
เธอหยิบกระจกมาส่องดูอย่างละเอียด ลูกตายังแดงอยู่นิดหน่อย แต่ความระคายเคืองหายไปแล้ว
จากนั้นก็วูบเข้าไปในมิติส่วนตัวเพื่อกินมื้อกลางวัน
ข้าวสวยเม็ดขาวหอมกรุ่น ราดด้วยเนื้อวัวตุ๋นมันฝรั่งที่นุ่มเปื่อยและซึมซับรสชาติ เนื้อติดมันแต่ไม่เลี่ยน
เย่อวี้จูตักคำโตใส่ปาก
อื้ม หอมจริง ๆ!
ผ่านมาตั้งสามสี่วัน ในที่สุดเธอก็ได้กินข้าวสวยอีกครั้ง
ไม่นานก็จัดการข้าวไปชามใหญ่
อิ่มจนแน่นท้อง!
เธอลูบท้องพลางเดินวนอยู่ในห้องนั่งเล่นราว 10 นาที
ดื่มน้ำจากเครื่องกดน้ำหนึ่งแก้ว แล้วใช้น้ำนั้นล้างตาก่อนออกมานอนพักบนเตียงเตา
จี้เหยียนที่อยู่ในห้องฝั่งตรงข้ามนั่งกินหมัวโถว ผักดอง และไข่ผัดอยู่คนเดียวที่โต๊ะ
ไฟบนเตายังไม่ดับ มองเห็นไข่ใบหนึ่งกำลังต้มอยู่ในหม้อเหล็ก
ก่อนออกไปทำงานตอนบ่าย เย่อวี้จูส่องกระจกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพบว่าดวงตาหายดีสนิทแล้ว
เธอเปิดประตูห้องออกไป
หยางลี่ลี่เดินเข้ามาจ้องตาเธอ «อวี้จู ตาเธอดีขึ้นหรือยัง?»
เย่อวี้จูขยับเข้าไปใกล้ «นี่ ดูสิ ไม่เป็นอะไรแล้ว»
หยางลี่ลี่หัวเราะ «จริงด้วย ไม่แดงแล้วสักนิด»
จี้เหยียนที่ออกมาจากห้องฝั่งตรงข้ามได้ยินคำพูดนั้นพอดี เขาหันมามองทางนี้แวบหนึ่ง ก่อนเดินออกจากประตูใหญ่ของจุดพักปัญญาชนลงชนบทไปก่อน
เหล่าปัญญาชนออกมายืนกันในลานบ้าน จางหงอิงก็เข้ามาตรวจดูดวงตาของเย่อวี้จูอีกคน