เย่อวี้จูถือแก้วเคลือบกับแปรงสีฟันไปตักน้ำที่ห้องครัว
ในห้องครัวมีโอ่งน้ำใบใหญ่ ปกติพวกเธอใช้น้ำในโอ่งนี้ทั้งทำอาหารและล้างหน้าแปรงฟัน
หลังแปรงฟัน เธอตักน้ำเย็นมาล้างหน้าแบบลวก ๆ แล้วก็ออกไปข้างนอกพร้อมกับพวกเธอ
มื้อเช้า เธอถือขนมเถาซูสองชิ้น กินไปเดินไป
คนอื่น ๆ ก็ล้วนกินอาหารแห้งที่เอามาจากบ้านเหมือนกัน
……
พวกเธอถามเด็ก ๆ ในหมู่บ้านจนได้รู้ที่ตั้งคลังเสบียงของหน่วย
สมุห์บัญชีของหน่วยใหญ่มารอพวกเธออยู่ที่คลังเพื่อแจกจ่ายเสบียง
«เสบียงอยู่ตรงนี้ คนละแป้งข้าวโพดสิบชั่ง แป้งบัควีตสิบชั่ง แล้วก็มันเทศสิบชั่ง»
ปกติจะแจกเมล็ดข้าวโพดเป็นฝัก ๆ แต่เห็นว่าพวกเธอเพิ่งมา ยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ จึงให้เป็นแป้งข้าวโพดแทน
«เอากลับไปก่อน พอถึงสิ้นปีค่อยใช้แต้มแรงงานหักลบ»
«อ้อ แล้วก็ถุงพวกนี้เป็นของหน่วย ว่างเมื่อไรก็ไปซื้อถุงมาใช้คืน หรือจะใช้แต้มแรงงานหักลบก็ได้เหมือนกัน»
ทุกวันนี้ถุงใส่เสบียงส่วนใหญ่เป็นถุงผ้า ผ้าน่ะมีค่ามากแค่ไหนกัน
หน่วยใหญ่ไม่มีทางยกให้พวกปัญญาชนลงชนบทฟรี ๆ อยู่แล้ว
พออธิบายทุกอย่างชัดเจน สมุห์บัญชีของหน่วยก็เดินจากไป เขายังต้องรีบไปทำงานในนาอีก
ทั้งสามคนมองเสบียงที่กองอยู่บนพื้น ต่างมองหน้ากันไปมา
แค่นี้จะพอกินอะไร!
มิน่าล่ะ พวกปัญญาชนลงชนบทรุ่นก่อนถึงได้หน้าซีดกันหมด
หลี่เจี้ยนหัวกระแอมเบา ๆ «พวกเราเอาเสบียงกลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน»
«ก็ได้»
คนละสามสิบชั่ง