เสิ่นอิงทราบข่าวว่าพระชายามีครรภ์ในยามเที่ยงวัน
ต้องกล่าวว่าหลี่ไหลฝู ขันทีผู้ดูแลลานฝูหรง เป็นผู้มีความสามารถอยู่ไม่น้อย เสิ่นอิงมิได้กำชับสิ่งใด เขากลับมีแหล่งข่าวเป็นของตนเอง
เพียงออกไปยกสำรับอาหารมาเมื่อกลางวัน ก็หอบข่าวนี้กลับมาด้วย ครั้นจัดสำรับจึงเล่าให้เสิ่นอิงฟัง
เสิ่นอิงมิได้ประหลาดใจแต่อย่างใด หากพระชายาไม่ตั้งครรภ์ต่างหากจึงจะผิดปกติ สาวใช้คนสนิททั้งสองของนางกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด
เสิ่นอิงเปลี่ยนเรื่องว่า “พระชายาทรงมีครรภ์ นับเป็นเรื่องน่ายินดีของจวน เชียนเหอ อีกครู่เจ้าไปถามที่ห้องเย็บปักหน่อยว่าชุดขี่ม้าของข้าเสร็จหรือยัง”
เชียนเหอรับคำอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินว่าพระชายาทรงมีครรภ์ ผู้ที่ทุกข์ใจที่สุดย่อมเป็นเก๋อเก๋อ เจ้านายจึงไม่อยากกล่าวถึงเรื่องนี้มากนัก
เชียนเหอยังปลอบว่า “เก๋อเก๋อ เสวยอาหารเถิด อย่าทรงคิดมากเลย ท่านอ๋องโปรดปรานพระองค์ถึงเพียงนี้ อีกไม่นานย่อมมีข่าวดีแน่เพคะ”
เสิ่นอิงคีบผักรากบัวเข้าปากสองสามคำอย่างรวดเร็ว จะให้มีข่าวดีได้อย่างไรกันเล่า
ยามค่ำ ท่านสี่มาที่ลานฝูหรง บังเอิญพบเสิ่นอิงกำลังลองชุดขี่ม้า ด้านในเป็นเสื้อคลุมแขนแคบ ด้านนอกสวมเสื้อกั๊กปกไขว้ รูปทรงเรียบง่ายคล่องแคล่ว
ชุดสีแดงชาดเข้มสุขุมปักลายดอกกลมสีเหลือง ช่วยขับใบหน้าเจิดจรัสของเสิ่นอิงให้ดูสง่างามขึ้นหลายส่วน
เสิ่นอิงหมุนตัวหน้ากระจกหนึ่งรอบ พอใจเป็นอย่างยิ่ง แล้วยังถามอิ่นเจิ้นว่า “ท่านสี่เป็นอย่างไรบ้าง ดูงามหรือไม่”
อิ่นเจิ้นเบนสายตาหนี “ไม่เลว”
เสิ่นอิงยิ้ม ก่อนผลักอิ่นเจิ้นไปยังห้องด้านนอก “ท่านสี่ออกไปพักก่อน ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
อิ่นเจิ้นนั่งลงบนเตาอุ่น เสิ่นอิงเปลี่ยนเป็นชุดลำลองแล้วจึงออกมา