แสงอรุณเพิ่งเริ่มจับขอบฟ้า หมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหาย ค่ายกลบนประตูศิลาก็เปล่งแสงวิญญาณอ่อนโยนขึ้นระลอกหนึ่ง
หนิงซูเยว่ก้าวเข้ามาในถ้ำพำนักท่ามกลางแสงตะวันแรก พลางวางถุงเก็บของใบหนึ่งลงบนโต๊ะหิน
ภายในบรรจุชุดกระโปรงสีขาวจันทร์ตัวใหม่เอี่ยม กระบี่ยาวฝักเขียวหนึ่งเล่ม และหยกขาวหนึ่งชิ้น
เซี่ยชิงเหิงหยิบชุดกระโปรงสีขาวจันทร์ขึ้นมาพินิจอยู่ครู่หนึ่ง
“อาจารย์ ไม่มีอย่างอื่นอีกหรือ?”
“ไม่มี”
“ให้ศิลาวิญญาณติดมือมาบ้างก็ได้ ตอนนี้ข้ามีฐานะใหม่แล้ว อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินจัดเตรียมข้าวของเสียหน่อย ท่านเองก็จะได้มีหน้ามีตาไม่ใช่หรือ?”
หนิงซูเยว่เหลือบมองนาง
“คลังสมบัติเล็ก ๆ ที่เจ้าซ่อนไว้ในช่องลับของถ้ำพำนักหลังเขา หากขุดออกมา เกรงว่าจะมั่งคั่งกว่าคลังของประมุขสำนักเสียอีก”
ใบหน้างามของเซี่ยชิงเหิงแดงวาบ นางจึงได้แต่กอดเสื้อผ้าแล้วหดหัวเข้าไปในห้องด้านในอย่างหงอย ๆ
เมื่อนางเปิดม่านเดินออกมาอีกครั้ง เสื้อคลุมดำหยาบ ๆ ตัวโคร่งยาวลากพื้นจากเมื่อคืนก็ถูกเปลี่ยนออกไปแล้ว
กระโปรงยาวรัดเอวสีขาวจันทร์ขับเน้นรูปร่างได้เป็นอย่างดี เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วที่แทบจะโอบด้วยมือเดียว ชายกระโปรงคลอข้อเท้าที่สวมรองเท้าปักลาย ยามก้าวย่างแผ่วเบาพลิ้วไหวดุจระลอกคลื่น
เพียงแต่สำหรับนางที่เคยชินกับการพกกระบี่ทะยานไปมาอย่างคล่องแคล่ว กระโปรงที่มีชายผ้าซับซ้อนเช่นนี้ช่างเกะกะไปหมด ไม่ว่าจะเดินอย่างไรก็ไม่ถนัดมือถนัดเท้า
เส้นผมสีเงินยาวดุจน้ำตกหิมะถูกมัดรวบไว้ด้านหลังอย่างลวก ๆ ด้วยแถบผ้า ทั้งยังมีบางปอยสอดอยู่ในปกเสื้อ
หนิงซูเยว่หยุดยืนพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“นั่งลง”
“มีอะไรอีกหรือ?”
“ผม”
หนิงซูเยว่เดินไปยังโต๊ะหิน พลางส่งสัญญาณให้นางนั่งลง
เซี่ยหวยซั่วจำต้องนั่งลงบนเก้าอี้หินอย่างว่าง่าย
กลิ่นหอมเย็นละมุนของดอกเหมยลอยมากับสายลม หนิงซูเยว่ยืนอยู่เบื้องหลังนางแล้ว ยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนแก้แถบผ้าที่แทบจะหลุดออกอยู่รอมร่อ
ชั่วพริบตา เส้นผมสีเงินก็คลี่สยายลงจากบ่าอย่างรวดเร็ว แผ่คลุมแผ่นหลังไปกว่าครึ่งดุจปรอทไหลนองพื้น
นิ้วมือเย็นเล็กน้อยสัมผัสผ่านข้างหูเป็นครั้งคราว
เซี่ยชิงเหิงมองผ่านกระจกทองแดงบนโต๊ะไปด้านหลัง
“อาจารย์ เมื่อก่อนข้าไม่เคยรู้เลยว่าท่านเก่งถึงขั้นเกล้าผมให้คนอื่นเป็นด้วย”
“เมื่อก่อนเจ้าเป็นบุรุษ”
“แต่…แค่หวีผมแล้วรวบไว้ มันยุ่งยากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
เซี่ยชิงเหิงขยับคออย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก
“เมื่อก่อนแค่รวบผมขึ้นมาลวก ๆ แล้วสวมมงกุฎกระบี่ก็เรียบร้อยแล้ว…”
นางพูดพลางเตรียมหันกลับไป ทว่าศีรษะกลับถูกหนิงซูเยว่กดให้หันกลับมาตรงดังเดิม
“อย่าขยับ สตรีควรสำรวมกิริยากว่านี้”
เซี่ยชิงเหิงจึงได้แต่นั่งนิ่งแต่โดยดี
หนิงซูเยว่รวบเส้นผมสีเงินขึ้น ใช้ปิ่นหยกขาวปักตรึงไว้ เหลือเพียงผมสองสามปอยห้อยระลงข้างแก้ม
เด็กสาวในกระจกทองแดงมีใบหน้าสะอาดงดงาม เส้นผมสีเงินสะท้อนแสงอรุณ ชุดกระโปรงที่ดูไม่คุ้นตาในตอนแรกกลับเข้าตาขึ้นไม่น้อย
เซี่ยชิงเหิงมองกระจกอยู่พักหนึ่ง
“อาจารย์ ฝีมือท่านไม่เลวเลยนะ”
หนิงซูเยว่ไม่ได้ตอบ เพียงหยิบหยกขาวมันแพะบนโต๊ะหินขึ้นมา แล้วโน้มตัวลงผูกมันไว้ทางขวาของสายคาดเอวเรียวบางของเซี่ยชิงเหิงอย่างเป็นธรรมชาติ
พลังวิญญาณสายหนึ่งแผ่ออกจากหยก ปกปิดกลิ่นอายเดิมของเซี่ยชิงเหิงอย่างรวดเร็ว เมื่อแสงสงบลง บนร่างนางก็เหลือเพียงคลื่นพลังวิญญาณของผู้เพิ่งเข้าสู่ขั้นสร้างฐานเท่านั้น
“หยกชิ้นนี้ซ่อนขั้นบำเพ็ญของข้าได้ด้วยหรือ อาจารย์ไปเอามาจากไหน?”
เซี่ยหวยซั่วลูบหยกที่เอว
“ของสิ่งนี้คงไม่ถูกกระมัง ไม่รู้ว่ามีค่าเท่าศิลาวิญญาณกี่ก้อน”
หนิงซูเยว่ถลึงตาใส่นางอย่างดุดัน
“ถ้าวันใดมันหายไป เจ้ารู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
เซี่ยชิงเหิงหดตัวเล็กน้อย เลิกล้มความคิดหาเรื่องตายไปเสียสิ้น แล้วรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“แค่ก…ข้าล้อเล่นน่ะ แต่อาจารย์ ของวิเศษชิ้นนี้หลอกประมุขสำนักกับประมุขยอดเขาคนอื่น ๆ ได้จริงหรือ?”
“ไม่จำเป็นต้องหลอกพวกเขา”
หนิงซูเยว่ดึงพู่หยกที่ถูกกดทับอยู่ใต้สายคาดเอวของนางออกมา
“เมื่อคืนข้ารายงานไปแล้ว เจ้าเป็นศิษย์ลงนามที่ข้ารับไว้ข้างนอกตั้งแต่หลายปีก่อน ข้ารับรองฐานะให้เจ้าเอง”
“แค่นี้ก็ได้แล้วหรือ?”
“เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อ”
หนิงซูเยว่ชักมือกลับ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดเรื่องทั่วไป ก่อนหมุนตัวเดินออกจากถ้ำพำนัก
เซี่ยชิงเหิงรีบลุกตามไป ทันทีที่ก้าวพ้นประตูศิลา ปลายนิ้วก็เอื้อมไปยังเอวโดยไม่รู้ตัว ตรงตำแหน่งที่นางเคยพกกระบี่บินประจำกายไว้เป็นประจำ
“เปลี่ยนเล่ม”
“อะไรนะ?”
“ทั่วทั้งสำนักกระบี่ไท่เสวียน ใครบ้างไม่รู้จักกระบี่ชื่อประหลาดของเจ้า?”
“ประหลาดตรงไหนกัน ชื่อสามัญแต่แฝงความล้ำลึก ความหมายก็ยอดเยี่ยมชัด ๆ!”
เซี่ยชิงเหิงแค่นเสียง ก่อนหยิบกระบี่ยาวฝักเขียวในถุงเก็บของขึ้นมาอย่างจำใจ
กระบี่เล่มนี้แม้มีจิตวิญญาณอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับคมกระบี่ที่นางเคยพกติดตัวไว้สังหารศัตรูแล้ว ก็ยังขาดเอกลักษณ์ไปเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ใช้พรางฐานะชั่วคราวก็เพียงพอแล้ว
นางสูดลมหายใจลึก ยกชายกระโปรงที่เกะกะขึ้นเล็กน้อย แล้วสาวเท้าวิ่งเหยาะ ๆ ตามเงาร่างขาวบริสุทธิ์เบื้องหน้าไป
……
ก่อนถึงยามเฉิน ลานฝึกยุทธ์บนยอดเขาหลักก็มีศิษย์ไม่น้อยกำลังฝึกกระบี่กันแล้ว
หนิงซูเยว่ก้าวขึ้นบันไดศิลา เสียงกระบี่รอบข้างก็ค่อย ๆ เบาบางลงอย่างรวดเร็ว
ศิษย์ที่อยู่ตลอดทางต่างถอยไปสองข้างแล้วคารวะ ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังคนที่เดินตามหลังนาง
เด็กสาวผมเงินกำลังเดินขึ้นบันไดศิลา
แสงทองยามอรุณส่องทะลุหมอกยามเช้า ฉาบเส้นผมสีเงินที่สยายลงคลุมบ่าของนางจนเกิดประกายแก้วใสแทบโปร่งแสง
เด็กสาวมีใบหน้างามล้ำเหนือสามัญ ผิวขาวราวหิมะ ขนตายาวหลุบต่ำ เอวคาดกระบี่ยาวฝักเขียวที่เรียบง่ายที่สุด ก้าวย่างแผ่วเบาอ่อนช้อย
ศิษย์ที่อยู่ใกล้บันไดที่สุดชักกระบี่ช้ากว่าครึ่งจังหวะ เกือบจะฟาดโดนสหายที่อยู่ข้างกาย
คนข้าง ๆ คว้าข้อมือเขาไว้
“มองอะไรอยู่?”
“คนที่เดินตามหลังประมุขยอดเขาหนิงเป็นใคร?”
“ไม่รู้สิ”
เสียงของคนอื่น ๆ อีกหลายคนก็กดต่ำลงเช่นกัน
“งามเกินไปแล้วกระมัง”
“หรือจะเป็นศิษย์ใหม่ที่ประมุขยอดเขาหนิงเพิ่งรับมา?”
“เก็บสายตาหน่อย ประมุขยอดเขาหนิงมองมาแล้ว”
ทุกคนพลันยืดตัวตรงทันที
เซี่ยชิงเหิงได้ยินความเคลื่อนไหวของเหล่าศิษย์น้องหญิงชายในอดีตอย่างชัดเจน ทว่าสีหน้ากลับทำได้เพียงกัดฟันแสร้งเป็นคนหูหนวก ทำท่าทางเรียบร้อยนอบน้อมและขี้อายอย่างสงบเสงี่ยม
หากเมื่อก่อนมีใครกระซิบกระซาบกันเช่นนี้ตอนนางเดินผ่าน นางคงหยุดถามไปแล้วว่าการฝึกวันนี้น้อยเกินไปหรืออย่างไร
แต่ตอนนี้…นางก้มมองชายกระโปรงที่พลิ้วไหวตามลม แล้วได้แต่ขบฟันกรอดอยู่ในใจ
ประตูตำหนักข้างเปิดกว้างอยู่
เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นบันไดหน้าตำหนัก เก้าอี้ไม้หนานมู่สองฟากโถงใหญ่ก็มีประมุขยอดเขาและผู้อาวุโสนั่งเต็มแล้ว มีเพียงบัลลังก์หยกดำสลักมังกรวาดหงส์ตรงกลางที่ว่างเปล่า
ประมุขยอดเขาสัตว์วิญญาณเหลือบมองเก้าอี้ว่าง ญาณของเขาขยับเล็กน้อย
“วันนี้ประมุขสำนักก็ไม่มาหรือ?”
“ตายังเขียวช้ำอยู่ จะออกมาพบผู้คนได้อย่างไร”
ประมุขยอดเขาหลอมศาสตราที่นั่งข้าง ๆ ดูคล้ายไม่เชื่อนัก
“ขั้นหยวนอิงจุดสูงสุด ยังถูกซ้อมจนเป็นเช่นนี้ได้ด้วยหรือ?”
ประมุขยอดเขาโอสถเหลือบมองออกไปนอกตำหนัก
“หนิงซูเม่ยเป็นคนลงมือ เขาเคยตอบโต้เสียเมื่อไร?”
ประมุขยอดเขาสัตว์วิญญาณอดเอ่ยไม่ได้
“…ข้าได้ยินมาว่าเมื่อคืนประมุขเจ้าสำนักแค่ปากมาก ซักถามภูมิหลังกับครอบครัวของศิษย์หญิงคนใหม่ผู้นี้ไม่กี่คำเองมิใช่หรือ?”
ถ้วยชาถูกวางลงบนโต๊ะเบา ๆ
“หนิงซูเม่ยโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว พวกเราระวังตัวกันหน่อย”
เสียงฝีเท้าบนบันไดศิลามาถึงหน้าประตูแล้ว
ประมุขยอดเขาสัตว์วิญญาณก้มหน้าลง จิบชาช้า ๆ ไม่ส่งกระแสเสียงต่ออีก
หนิงซูเยว่ก้าวข้ามธรณีประตู คนอื่น ๆ ก็พร้อมใจกันเงียบลง
บางคนก้มหน้าดื่มชา บางคนมองรายชื่อบนโต๊ะ ไม่มีใครถามถึงที่มาของเซี่ยชิงเหิง
เซี่ยชิงเหิงมองตำแหน่งประมุขสำนักที่ว่างอยู่ แล้วกวาดตามองประมุขยอดเขาทั้งสองฝั่งที่เงียบงัน นางเข้าใจเพียงว่าพิธีฝากตัวเป็นศิษย์ในวันนี้ช่างเคร่งขรึมเป็นพิเศษ
สมแล้วที่อาจารย์มีบารมีน่าเกรงขามทั่วทั้งสำนัก แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างพิธีฝากตัวเป็นศิษย์ เหล่าผู้อาวุโสเต็มโถงยังเคร่งขรึมสำรวม ไม่มีผู้ใดกล้าละเลยแม้แต่น้อย
หนิงซูเยว่เดินไปถึงหน้าโถง
“เซี่ยชิงเหิง ศิษย์ลงนามที่ข้ารับไว้ข้างนอกตั้งแต่หลายปีก่อน”
เสียงของนางไม่ดังนัก เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ยังหลงเหลืออยู่นอกตำหนักก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว
“วันนี้จะรับเข้าเป็นศิษย์สายตรง”
ผู้อาวุโสเงยหน้ามองเซี่ยชิงเหิงแวบหนึ่ง ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงเปิดหน้ากระดาษใหม่ในทะเบียนรายชื่อ
หนิงซูเยว่กล่าวต่อ
“นอกจากนี้ หวยซั่วมีความเข้าใจบางอย่างหลังปราบลัทธิมารโลหิตได้ เมื่อวานจึงเข้าปิดด่านตายแล้ว ไม่รับแขก”
ทันทีที่สิ้นเสียง ประกายยินดีที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ปะทุขึ้นในดวงตาของเหล่าศิษย์สืบทอดแท้หลายคนซึ่งยืนประจำอยู่สองข้างในตำหนัก!
ถึงขั้นมีศิษย์น้องผู้ฝึกกระบี่หลายคนที่สนิทสนมกันแอบสบตากันด้วยความตื่นเต้น เกือบจะตบมือฉลองกันกลางตำหนัก แล้วถอนหายใจโล่งอก
ศิษย์พี่ใหญ่จอมเผด็จการที่วางอำนาจไปทั่วสำนัก คอยหักเบี้ยรายเดือนกับของที่ริบมาได้ของพวกเขาอยู่ร่ำไป…ในที่สุดก็เข้าปิดด่านตายแล้ว!
สวรรค์มีตา! หลายปีต่อจากนี้ สำนักคงจะมีวันสงบสุขเสียที!
เซี่ยชิงเหิงมองสีหน้ายินดีราวกับยกภูเขาออกจากอกของเหล่าศิษย์น้องอย่างเย็นชา
ตัวนางเองก็ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาครบถ้วนดีทุกประการแท้ ๆ!
แต่เจ้าพวกเด็กเหลือขอกลับแอบยินดีฉลองกันที่นาง “ปิดด่านเก็บตัวเลิกยุ่งกับโลกภายนอก” อย่างนั้นหรือ?
ดีมาก หน้าตาของพวกเจ้าหลายคน ข้าจะจดลงสมุดไว้ให้หมด
ศิษย์รับใช้คนหนึ่งยกชาคำนับศิษย์หยกเขียวอุ่น ๆ มาถวายด้วยความนอบน้อม
เซี่ยชิงเหิงรวบรวมจิตใจที่ว้าวุ่น สูดลมหายใจลึก แล้วรับถ้วยชาด้วยสองมือ ก่อนเดินไปตรงหน้าเซี่ยซูเยว่
อาจารย์คนเดียวกันแท้ ๆ กลับต้องคารวะเป็นศิษย์ถึงสองครั้ง
หากมีโอกาสภายหน้า ก็ควรชดเชยพิธีฝากตัวเป็นศิษย์ให้ครบอีกครั้ง
เซี่ยหวยซั่วคุกเข่าลงบนเบาะรองเข่า ยกถ้วยชาขึ้นด้วยสองมือ
“ศิษย์เซี่ยชิงเหิง คารวะอาจารย์”
หนิงซูเยว่ก้มตามองเด็กสาวผมเงินที่คุกเข่าหมอบอยู่แทบเท้า แววอ่อนโยนที่ยากสังเกตวาบผ่านดวงตา นางยื่นมือไปรับถ้วยชาไว้อย่างมั่นคง
“ลุกขึ้นเถิด”
ผู้อาวุโสผู้รับผิดชอบบันทึกรายชื่อจรดพู่กัน เขียนอักษรสามตัวว่า “เซี่ยชิงเหิง” ลงในทะเบียน แล้วบันทึกนางเข้าเป็นศิษย์ใต้สำนักของหนิงซูเยว่อย่างเป็นทางการ
ทันทีที่ขีดสุดท้ายจรดลง เสียงแปลกหน้าพลันดังขึ้นในห้วงความคิดของเซี่ยหวยซั่ว
【ตรวจพบสาวงามผู้ฝึกกระบี่ที่มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไข】
【ระบบเซียนกระบี่หญิงกำลังผูกมัด…】
เซี่ยหวยซั่วชะงักมือเล็กน้อย
【ผูกมัดสำเร็จ!】
【สวัสดีเจ้าของระบบ ระบบนี้คือระบบเซียนกระบี่หญิงที่ท่านพ่อวิถีสวรรค์ส่งมาช่วยเหลือสาวงาม!】
เซี่ยหวยซั่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามในใจว่า
“ใครคือสาวงาม?”
【ก็เจ้าไง เจ้าของระบบตัวน้อยนุ่มนิ่มหอมหวาน!】