ต่งซินกั๋วเป็นคนลงมือทำงานจริงจัง ไม่นานก็พาเจ้าหน้าที่เทคนิคจากคอมมูนลงมา เขากับเจียงจือจือช่วยกันศึกษางาน เตรียมเริ่มก่อสร้างในเร็ว ๆ นี้ โดยตั้งใจว่าจะทำโครงการให้เสร็จก่อนน้ำแข็งจับ
ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ก็จะได้ใช้งานแล้ว
ทุกวันเจียงจือจือยุ่งมาก ตามต่งซินกั๋วไปดูวัสดุ ไปดูแม่น้ำ แล้วยังต้องร่วมประชุมศึกษางานอีก
แต่ช่วงนี้เธอกินดีมาก วันเว้นวันก็ได้กินแป้งขาวสักมื้อ แถมยังได้กินแป้งทอดกากหมูอีกมื้อ ของพวกนี้เอาไว้ต้อนรับคณะทำงาน เธอเลยได้กินไปด้วย
เวลาทำงานและพักผ่อนเป็นกิจวัตร ไม่เคยทำงานล่วงเวลา อาหารการกินก็นับว่าพอใจมากแล้ว อย่างไรเสีย หลายคนทั้งปียังแทบไม่ได้กินหมั่นโถวแป้งขาวสักกี่มื้อ
เจียงจือจือรู้สึกว่าสุขภาพของตัวเองดีมากทุกด้าน ผิวพรรณเปล่งปลั่งทั่วทั้งร่างมีเรี่ยวแรงราวกับใช้เท่าไรก็ไม่หมด มิน่าล่ะ ต่อมาผู้คนถึงมักพูดกันว่า แม้สมัยก่อนจะยากจนข้นแค้น แต่ก็ไม่มีความกดดัน สุขภาพดีและอารมณ์ดี
ครึ่งเดือนมานี้ ซุนเสี่ยวเยว่ก็สงบเสงี่ยมอยู่แต่ในหมู่บ้านชิงเฉวียน เจียงจือจือกลับไม่เคยเจอเธอเลย สาเหตุหลักเป็นเพราะที่ทำงานกับที่พักของเหล่าปัญญาชนอยู่ห่างกันพอสมควร
ปกติพวกปัญญาชนก็แทบไม่ได้ไปมาหาสู่กับคนในหมู่บ้าน อยากเจอกันจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
ปลายเดือนสิงหาคม ฝั่งต่งซินกั๋วส่งวัสดุที่ต้องใช้มาครบแล้ว เจียงจือจือจึงพาเจ้าหน้าที่เทคนิคจากคอมมูนกับคนหนุ่มหัวไวในหมู่บ้านมาช่วยกันทำงาน
แขนของเธอบาดเจ็บ ทำงานไม่ไหว จึงได้แต่ยืนคอยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ มองพวกเขาทำงาน