>f4mFผู้เฒ่าเหลียงไม่เห็นว่าหนังสือรับรองของเจียงจือจือมีอะไรต้องปิดบัง จึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล “ได้ ฉันไปหยิบมาให้”
เมื่อกลับถึงคณะกรรมการหมู่บ้าน เขาเข้าไปในห้อง ล้วงกุญแจออกมาไขตู้ ค้นอยู่ครู่หนึ่งก็เจอหนังสือรับรองของเจียงจือจือ “ลองดูสิ”
โจวซีเหย่รับหนังสือรับรองมา กวาดตามองเพียงแวบเดียวก็ชะงักกับชื่อที่เห็น เจียงจือจือ!
ตัวอักษรคำว่า ‘จือ’ เขียนลากเส้นต่อกัน พอมองเร็ว ๆ จึงดูคล้ายตัวอักษรคำว่า ‘หรู’ ส่วนตัวอักษร ‘จือ’ ที่อยู่ถัดมาใช้เครื่องหมายย่อที่คนทั่วไปนิยมใช้กัน หมายถึงให้ซ้ำตามตัวอักษรก่อนหน้า
ในหนังสือรับรองเขียนไว้ว่า: สหายเจียงจือจือเดินทางไปกานเป่ยเพื่อตามหาญาติ ขอให้หน่วยงานต่าง ๆ อำนวยความสะดวก...
ด้านล่างมีตราประทับของฝ่ายส่งกำลังบำรุงเขตบ้านพักเซียงซาน พร้อมลายเซ็นของจางกุ้ยฟา หัวหน้าฝ่ายส่งกำลังบำรุง!
เธอคือเจียงจือจือ!
โจวซีเหย่ตกตะลึงอยู่ในใจ ไม่เคยนึกเลยว่าภรรยาที่เขาตามหา ทั้งที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน จะอยู่ใกล้ตัวเขามาตลอด
ผู้เฒ่าเหลียงเห็นโจวซีเหย่จ้องหนังสือรับรองอยู่นาน ก็อดสงสัยไม่ได้ “ผู้กองโจว มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
โจวซีเหย่พับหนังสือรับรองอย่างแนบเนียนแล้วยื่นคืนให้ผู้เฒ่าเหลียง “ไม่มีปัญหา อ้อ เรื่องนี้อย่าให้สหายเจียงรู้ล่ะ”
ผู้เฒ่าเหลียงพยักหน้ารัว “วางใจได้ ฉันไม่พูดแน่นอน ไม่อย่างนั้นเธอคงคิดว่าพวกเราไม่ไว้ใจเธอ”
โจวซีเหย่พยักหน้ารับ ก่อนถามผู้เฒ่าเหลียงต่อ “สหายเจียงเป็นคนเมืองหลวงหรือครับ? ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกของมณฑลหรือ?”
ผู้เฒ่าเหลียงถอนหายใจ “เรื่องนี้ฉันเล่าให้ฟังได้นะ ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองเอกของมณฑลเกิดป่วยกะทันหันเลยมาไม่ได้ ต้าจ้วงก็เลยพาสหายเจียงกลับมาแบบซื่อ ๆ”