พี่อวิ๋นทักทายคนแก่เด็กเล็กในครอบครัวหูเฉียงหย่ง
จ้าวเหยา ภรรยาของหูเฉียงหย่ง ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาทางจมูก สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ก็ไม่เชิง
พอพี่อวิ๋นแบ่งของออกเป็นสามส่วน สีหน้าของจ้าวเหยาก็ยิ่งหม่นหมองจนบรรยายไม่ถูก
ของที่พี่อวิ๋นแบ่งออกมาสามส่วนย่อมไม่เหมือนกันทุกอย่าง แม้จะต่างกันเพียงเล็กน้อย แต่ก็เห็นได้ราง ๆ ว่าเอนเอียงไปทางอวี๋ซีเฟิง
ในเนื้อหมูครึ่งซีกนั้น เนื้อสันในส่วนที่ดีที่สุดถูกแบ่งให้อวี๋ซีเฟิง ส่วนซี่โครงแกะก็เป็นชิ้นที่มีเนื้อมากที่สุด
เห็นได้ชัดว่าหูเฉียงหย่งยอมรับการแบ่งแบบนี้
ส่วนของเขากับพี่อวิ๋นได้ใกล้เคียงกัน แป้งสาลีมากหน่อย ก็แลกกับสเต๊กเนื้อที่น้อยลงหนึ่งชิ้น นับว่ายุติธรรมดี
จ้าวเหยาข่มกลั้นแล้วข่มกลั้นอีก ก่อนเอ่ยว่า “ถึงเรือคายัคจะเป็นของเสี่ยวอวี๋ แต่สามีฉันเป็นผู้ชายนะ ทริปนี้เขาต้องออกแรงมากแน่ ๆ ไม่ต้องแบ่งให้มากกว่าคนอื่นก็ได้ แต่อย่างน้อยส่วนที่สามีฉันควรได้ก็ห้ามขาดไปสิ”
พี่อวิ๋นเผยสีหน้าคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม เหลือบมองหูเฉียงหย่งแวบหนึ่ง ก่อนวางถุงแป้งในมือลง แล้วส่งสัญญาณให้เขา “มา คุณแบ่งเองสิ”
หน้าหูเฉียงหย่งแดงก่ำ เขารีบโบกมือ “ผมไม่มีความเห็น”
เขาหันไปหาอวี๋ซีเฟิง ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “คุณแบ่งให้เท่าไรก็สมควรแล้ว”
“ที่รัก ถ้าไม่มีธุระอะไรก็กลับไปก่อนเถอะ ของพวกนี้วันนี้อย่าว่าแต่หนึ่งในสามเลย ต่อให้ยกให้เสี่ยวอวี๋ทั้งหมดก็ยังได้”
“คุณ... คุณ...” จ้าวเหยาโกรธจนหน้าแดง หันไปจ้องใบหน้าขาวผ่องของอวี๋ซีเฟิง สีหน้ายิ่งไม่น่ามอง