พี่อวิ๋นยัดไส้กรองใส่มืออวี๋ซีเฟิงในที่สุด
อวี๋ซีเฟิงกลับถึงบ้าน แล้วค้นหาในมิติก่อนจะนำแบตเตอรี่สำรองไปให้พี่อวิ๋น
มันจุไฟได้ประมาณ 2 กิโลวัตต์ชั่วโมง ถ้าใช้อย่างประหยัดก็พอสำหรับต้มน้ำกับให้แสงสว่าง
ตอนรับแบตเตอรี่สำรองไป พี่อวิ๋นมีสีหน้าตกตะลึงมาก
ใครเขาจะมีของแบบนี้เตรียมไว้ในบ้านกัน
แต่เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงเก็บแบตเตอรี่สำรองไว้อย่างทะนุถนอม
ชุมชนทยอยแจกจ่ายเสบียงอีกสองครั้ง
ศูนย์พักพิงมีเสบียงไม่พอ ชุมชนจึงจำเป็นต้องรับคนบางส่วนเข้ามา ทางเดินในอาคารยิ่งแออัดขึ้นไปอีก พอปูผ้าห่มลงนอน ศีรษะของตัวเองก็ชิดกับเท้าของคนข้างหน้า
ถึงสภาพจะเป็นแบบนี้ ผู้รอดชีวิตที่เพิ่งย้ายมาใหม่ก็บอกว่าดีกว่าศูนย์พักพิงมากแล้ว
เวลาชุมชนแจกเสบียง คนกลุ่มใหม่เหล่านี้มักเป็นพวกที่เบียดเข้าไปอยู่แถวหน้าสุด
ชาวชุมชนดั้งเดิมตะโกนว่า “ไม่ใช่ว่ามีแต่คนในชุมชนถึงจะแบ่งเสบียงได้เหรอ คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วมีสิทธิ์อะไรมาแบ่งอาหารของชุมชนเรา!”
“อยากให้ฉันตายใช่ไหม ซื้อบ้านได้แล้วมันยิ่งใหญ่นักหรือไง ถึงได้คิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิ!”
“ฉันจ่ายเงินไปแล้ว ทำไมถึงรับอาหารไม่ได้!”
“ใช่ ๆ!” เหล่าผู้ประสบภัยพยักหน้าคล้อยตาม
มีคนชี้ไปยังคนนอกคนหนึ่ง “นายไม่ได้อยู่ชุมชนนี้สักหน่อย บ้านนายอยู่แถวถนนซีหวังไม่ใช่เหรอ”
“ฉันจะอยู่ที่ไหนแล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย ถ้าฉันซื้อบ้านไม่ได้ นายจะซื้อได้มากกว่าหรือไง”
เพราะแต่ละพื้นที่จำกัดการซื้อ และข้อมูลส่วนบุคคลที่ลงทะเบียนไว้ก็ไม่ได้เชื่อมโยงกัน ต่อให้ไปซื้อจากจุดแจกจ่ายของชุมชนละหนึ่งครั้ง ก็ยังตรวจสอบไม่พบในเร็ววัน