เรือคายัคต้องรออีกสามวันกว่าจะมาถึง
หูเฉียงหย่งเผยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“พี่อวิ๋น ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมว่าจะเลื่อนให้เร็วกว่านี้ได้หรือเปล่า พรุ่งนี้หรือมะรืนก็ยังดี คนที่บ้านผมเยอะ เสบียงใกล้หมดแล้ว”
สวี่อวิ๋นยิ้มขื่น “จองได้ในอีกสามวันก็เพราะแทรกคิวมาแล้ว คนก่อนหน้าฉันจัดการข้ามคิวให้ไม่ได้จริง ๆ”
“อย่างนี้นี่เอง” หูเฉียงหย่งเกาศีรษะ ก่อนจ่ายค่าเช่าเรือคายัคล่วงหน้าอย่างไม่อิดออด “พี่ช่วยเรียกผมไปด้วย ผมจะจำบุญคุณไว้ ต่อไปมีเรื่องอะไรให้ช่วยก็มาหาผมได้เลย เราอยู่ชั้นเดียวกัน จะได้ช่วยเหลือกัน”
พี่อวิ๋นยิ้มสดใส “พี่พูดถูกแล้ว ฉันแบ่งขนมปังกรอบอัดแท่งให้พี่ถุงหนึ่ง พอไปถึงซูเปอร์มาร์เก็ตแล้วเราค่อยซื้อเพิ่มอีกหน่อย ก็น่าจะพอประทังไปได้”
พี่อวิ๋นกำลังดึงหูเฉียงหย่งมาเป็นพวก อวี๋ซีเฟิงคิดเงียบ ๆ
เรื่องที่เกิดขึ้นในโถงทางเดินช่วงนี้ทำให้พี่อวิ๋นรู้สึกถึงอันตราย
เห็นได้ชัดว่าหูเฉียงหย่งไม่ได้คิดไปไกลขนาดนั้น เขานั่งถอนหายใจอยู่บนโซฟา “ตอนกลับจากเลิกงาน ผมยังผ่านซูเปอร์มาร์เก็ตอยู่เลย ตอนนั้นน่าจะซื้อมาให้เยอะกว่านี้”
ครอบครัวเขามีหกคน ชีวิตจึงขัดสนไม่น้อย
พี่อวิ๋นพูดจารอบคอบ ทำให้คนฟังไม่รู้สึกขุ่นเคือง
ทั้งสามตกลงเวลากันเรียบร้อย เนื่องจากเรือคายัคมีพื้นที่จำกัด จึงนัดกันว่าเสบียงที่ขนกลับมาได้ หูเฉียงหย่งจะได้ 40% ส่วนพี่อวิ๋นกับอวี๋ซีเฟิงได้คนละ 30%
ค่าใช้จ่ายครั้งนี้ต่างคนต่างออก
พริบตาเดียวก็ถึงวันออกเดินทาง
อวี๋ซีเฟิงสวมเสื้อกันฝน ใส่แว่นตากันน้ำ และสะพายกระเป๋าใบเล็ก