บ้านถานหว่านหว่าน
คืนแรกที่เฉินไฉ่เฟิ่งย้ายเข้าห้องนอนใหญ่ เธออ้างว่ากระหายน้ำ แล้วเรียกหม่าเทียนเข้ามารินน้ำให้
หลังจากเข้ามารินน้ำ เขาก็ไม่ได้ออกไปอีกเลย
ก่อนหน้านี้ ตอนเฉินไฉ่เฟิ่งรู้ว่าถานหว่านหว่านยอมยกห้องนอนใหญ่ให้ เธอเคยจับมือถานหว่านหว่านไว้ ซาบซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา
เฉียนอิงกังวลเรื่องผู้ชายเข้ามา ส่วนเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ ก็ไม่เห็นด้วย
พวกเธอเบียดพื้นที่ใช้ชีวิตของถานหว่านหว่านอยู่แล้ว ไม่อยากแบ่งพื้นที่ให้เฉินไฉ่เฟิ่งกับหม่าเทียนอีก
เฉินไฉ่เฟิ่งเคยรับปากหนักแน่นว่า หม่าเทียนจะยังนอนอยู่ตรงโถงทางเดิน ไม่รบกวนผู้หญิงในห้องเด็ดขาด
แต่สุดท้ายหม่าเทียนก็เข้ามาจนได้
เฉินไฉ่เฟิ่งกุมท้องแสร้งร้องครวญคราง “ฉันไม่อยากรบกวนพวกเธอหรอก เลยเรียกสามีเข้ามาช่วยดูแล พวกเธอก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยกันทั้งนั้น หว่านหว่าน เธอใจดีที่สุด จะปล่อยให้คนกำลังลำบากตายต่อหน้าต่อตาได้ยังไง สงสารลูกฉันที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ พ่อของลูกไม่อยู่ข้าง ๆ ฉันก็ใจไม่ดีน่ะ”
สายตาของหม่าเทียนเลื่อนไปตามตัวนักศึกษาหญิง หยุดมองตรงหน้าอกกับท้องน้อยอย่างจงใจ
ใบหน้าเฉียนอิงเขียวคล้ำ
แต่เธอพูดอะไรไม่ได้ อย่างไรเสียเฉียนอิงก็ไม่ใช่เจ้าของบ้าน แค่เธอเอ่ยปาก เฉินไฉ่เฟิ่งปากจัดคนนั้นก็ด่ากลับได้เป็นสิบประโยค
ส่วนถานหว่านหว่านก็ปฏิเสธคำอ้อนวอนของเฉินไฉ่เฟิ่งไม่ลง
ตอนนี้ถานหว่านหว่านขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก
เธอเคาะประตูห้องเพื่อนร่วมห้อง แต่ไม่มีใครเปิด ทุกคนแกล้งทำเป็นหลับ
ถานหว่านหว่านรู้ว่าพวกเธอกำลังโทษเธอ ที่ยอมให้หม่าเทียนเข้ามาอยู่