หยางซื่อจูไปซื้อข้าว แป้ง น้ำมัน และผักผลไม้กลับมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตมากมาย ทั้งยังมีขนมปังกรอบอัดแท่งกับอาหารกระป๋องด้วย
เธอไม่มีเงินเก็บติดตัวเท่าไร ไปขอหยางหรงก็ได้มาแค่เงินค่าขนม 10,000 หยวน
เธอให้ทางซูเปอร์มาร์เก็ตจัดส่งของไปไว้หน้าบ้าน
คุณยายจาง เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน ชะโงกมองแล้วถามว่า “ซื้อของมาเยอะขนาดนี้เลยหรือ”
หยางซื่อจูเซ็นรับของ รอยยิ้มลึกขึ้นเล็กน้อย “อยากซื้อก็ซื้อค่ะ”
คุณยายจางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ผักกาดขาวยังราคาตั้งเจ็ดหยวนต่อครึ่งกิโลเลย เงินนี่ใช้ไม่กี่ทีก็หมดแล้วนะ”
หยางซื่อจูคิดในใจว่า คุณจะไปรู้อะไร
ความรู้สึกเหนือกว่าผุดขึ้นมาเล็กน้อย ในความฝัน ฝนจะตกต่อเนื่องไม่หยุด พอถึงช่วงหลัง การหาซื้ออาหารจะยากลำบากมาก
เพราะความฝันที่เกิดขึ้นเป็นพัก ๆ หยางซื่อจูจึงโชคดีเป็นพิเศษมาตั้งแต่เด็ก
หยางหรงเองก็หลบเลี่ยงความเสี่ยงในการทำธุรกิจได้หลายครั้งเพราะคำชี้แนะของเธอ
เธอเป็นดาวนำโชคตัวน้อยของบ้าน
หยางซื่อจูเชื่อว่าครั้งนี้ก็ต้องเหมือนเดิม
ส่วนของที่อวี๋ซีเฟิงเอาไป หยางซื่อจูหัวเราะเยาะในใจ อีกไม่นานก็กลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าแล้ว
อวี๋ซีเฟิงจะไม่ได้อะไรไปทั้งนั้น!
เจิ้งเฉิงฟานมีอะไรไม่ดีตรงไหน
ผู้หญิงสารเลวอย่างอวี๋ซีเฟิง ต่อให้เรียนดีและได้งานดี ก็เหมาะจะแต่งกับไอ้ข่มขืนเท่านั้น!
คิดเช่นนี้แล้วหยางซื่อจูก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่พอนึกถึงสร้อยข้อมือลูกปัดเส้นนั้น ความรู้สึกเหมือนมีเสี้ยนตำใจก็ย้อนกลับมา
ความรู้สึกเสียดายที่อธิบายไม่ถูกเอ่อขึ้นในใจ
อีกด้านหนึ่ง อวี๋ซีเฟิงกลับมายังย่านการค้าอีกครั้ง ผ่านไปไม่ถึงวัน ระดับน้ำก็สูงขึ้นอีกแล้ว
หลังกลับจากพิพิธภัณฑ์ มิติก็รับสิ่งมีชีวิตเข้าไปได้ และพวกมันก็ไม่ถูกจำกัดเวลา