ก่อนหน้านี้ถานหว่านหว่านกินข้าวกับเพื่อนร่วมห้อง ส่วนเฉินไฉ่เฟิ่งกินกับหม่าเทียน อาหารจึงไม่ได้วางรวมกัน
แต่ฝูงแมลงแทะอาหารของถานหว่านหว่านกับพวกเพื่อนร่วมห้องจนเกลี้ยง
ถ้าอยากหาอะไรกินให้ท้องหายหิวบ้าง ก็ทำได้แค่ดูสีหน้าของหม่าเทียนกับเฉินไฉ่เฟิ่ง
ต้องทนสายตาลามกของหม่าเทียน และคำพูดถากถางของเฉินไฉ่เฟิ่ง
ไม่มีใครกล้าเสนอให้ไล่เฉินไฉ่เฟิ่งออกไปอีกแล้ว
ทุกวันเฉินไฉ่เฟิ่งจะเชิดคาง สั่งให้พวกเธอจับแมลงสาบที่วิ่งพล่านอยู่ในบ้าน แล้วเก็บกวาดให้เรียบร้อย พื้นบ้านถูกเช็ดแล้วเช็ดอีก ถูแล้วถูอีก
พอถึงมื้ออาหาร ก็ยังหนีไม่พ้นคำเยาะเย้ยถากถาง
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในบ้านมีแค่อาหารของเฉินไฉ่เฟิ่งเท่านั้น
แถมเฉินไฉ่เฟิ่งยังขี้เหนียวขึ้นเรื่อย ๆ โจ๊กใสจนมองเห็นเม็ดข้าว เธอตักส่วนข้นที่สุดก้นหม้อให้ตัวเองกับหม่าเทียนคนละชาม
ถานหว่านหว่านกับเพื่อนร่วมห้องได้ดื่มแต่น้ำข้าวใส ๆ ชั้นบน
ความหิวทำให้เธออ่อนแรง แค่ยกมือจะรินน้ำให้ตัวเอง มือยังสั่นจนห้ามไม่อยู่
ถานหว่านหว่านอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าตอนนั้นอวี๋ซีเฟิงยอมแบ่งอาหารให้เธอ
เธอก็คงเตือนอวี๋ซีเฟิงเหมือนกัน
เพราะฉะนั้นปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้ อวี๋ซีเฟิงก็หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น
ในที่สุดคนที่อยู่ตรงโถงทางเดินก็แยกย้ายกันไป
หลังไล่หม่าเทียนไปได้ อวี๋ซีเฟิงก็กลับบ้านในความมืด
พี่อวิ๋นแบ่งข้าวสารให้เธอหนึ่งถุงด้วยความซาบซึ้ง แถมยังมีกระดูกซี่โครงหมักแห้งอีกหนึ่งชิ้นใหญ่
แค่ยกขึ้นชั่งน้ำหนักก็รู้ว่าหนักตั้งห้าหกชั่ง พอจับดูก็มีน้ำมันติดมือเต็มไปหมด