โรงแรมเหวยฟางอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง อาคารผนังกระจกหลังนั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
นี่เป็นอาคารพาณิชย์ ป้ายที่ใหญ่ที่สุดคือโรงแรมเหวยฟาง แต่ในอาคารไม่ได้มีแค่โรงแรม
ยังมีคลับ ฟิตเนส สำนักงาน และสถานที่อื่น ๆ อีก
โถงชั้นล่างที่อวี๋ซีเฟิงเคยเห็นถูกน้ำท่วมไปแล้ว
ทั้งสามช่วยกันลากเรือคายัคขึ้นไป
หูเฉียงหย่งเกาศีรษะ ก่อนถามเสียงเบา “ไปด้วยกันหรือแยกกันค้น?”
อวี๋ซีเฟิงตอบ “ดูให้แน่ใจก่อนว่ามีคนอื่นอยู่ที่นี่ไหม”
ลิฟต์คงใช้ไม่ได้แน่
ชั้นนี้ดูเหมือนเป็นสำนักงาน มีโต๊ะอยู่มากมาย
พี่อวิ๋นเปิดลิ้นชักไล่ไปทีละใบ กวาดขนมที่หาเจอใส่กระเป๋าจนหมด
อวี๋ซีเฟิงเพิ่งรับหน้าที่เฝ้าระวัง เธอหยิบกล้องส่องทางไกลที่เตรียมไว้จากกระเป๋า แล้วไล่สำรวจไปตามหน้าต่าง ตรวจดูทั้งด้านในและด้านนอก
หูเฉียงหย่งโยนเนื้อวัวตากแห้งห่อหนึ่งมาให้
หลังประตูหนีไฟเป็นบันได อวี๋ซีเฟิงแกะห่อแล้วกัดไปคำหนึ่ง
เนื้อวัวตากแห้งรสเผ็ดหอม เนื้อเหนียวมาก เคี้ยวจนเมื่อยกราม
อวี๋ซีเฟิงเฝ้าอยู่ตรงประตู คอยระวังไม่ให้มีใครจู่ ๆ บุกเข้ามา
เมื่อทั้งสองค้นเสร็จ ก็กลับมารวมตัวกัน
พวกเขาเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้น ชั้นนี้เป็นร้านนวดเท้า
ลากเรือคายัคไปด้วยไม่สะดวก หูเฉียงหย่งจึงวางมันไว้ตรงมุม แล้วดึงผ้าปูโต๊ะผืนหนึ่งมาคลุม
พื้นที่ชั้นนี้กว้างมาก ทั้งสามจึงแยกกันค้น