จนกระทั่งมีคนลงมือจะทุบกล้องวงจรปิด อวี๋ซีเฟิงก็เปิดประตู
ลูกดอกหน้าไม้พุ่งลอดซี่ประตูโลหะผสม แทงทะลุหัวไหล่ของคนคนนั้น
เลือดหยดลงบนพื้น ฝูงคนแตกฮือหนีกระเจิง
หลังจากนั้นก็สงบลงไม่น้อย
ในหมู่บ้านยังเกิดเรื่องขึ้นอีกเรื่อง
มีคนบุกเข้าไปในหมู่บ้าน ฆ่าคนในบ้าน ก่อนปล้นเสบียงทั้งหมดในนั้นอย่างเปิดเผย
คนที่พวกมันลงมือด้วยส่วนใหญ่เป็นคนแก่ คนอ่อนแอ เด็ก และคนไร้ที่พึ่ง
บ้านที่เคยขายข้าวกล่องอยู่ในหมู่บ้านเป็นกิจการของสามีภรรยา ฝ่ายสามีเป็นคนทำอาหารและมีเรี่ยวแรงมาก แต่สุดท้ายก็ยังไม่รอด
เลือดไหลออกมาตามร่องประตู กลิ่นคาวเลือดทะลวงผ่านกลิ่นขยะในชีวิตประจำวัน ทำให้ผู้คนหวาดกลัวจนถึงขั้ววิญญาณ
ได้ยินว่าตอนพบศพ ร่างชายคนนั้นถูกแทงหลายแผล ไส้ทะลักเกลื่อนพื้น
ก็ไม่แปลก
บ้านทำอาหารอยู่แล้ว คิดดูอย่างไรข้าวสารกับผักในบ้านย่อมมีมากกว่าที่อื่น
จึงเป็นธรรมดาที่จะถูกคนหมายตา
บ้านของพ่อเฉินเฉินก็ถูกปล้นเช่นกัน
ดูเหมือนเพราะพวกเขาไม่ได้ขัดขืนมากนัก จึงยังเหลือชีวิตรอดมาได้
แต่ทั้งตู้เย็นและห้องครัวถูกกวาดจนเกลี้ยง เฉินเฉินกับแม่ต้องเร่เคาะประตูบ้านคนอื่นทั่วหมู่บ้านเพื่อขออาหาร สีหน้าของเธอไม่มีความละอาย มีเพียงความด้านชา
สามีของเธอหลบอยู่ข้างหลัง ไม่กล้าเงยหน้า
อวี๋ซีเฟิงมีอาหารอยู่มาก
แต่เธอทำได้เพียงเฝ้ารักษาอาหารของตัวเองไว้ ห้ามเผยพิรุธแม้แต่น้อย
คนหิวโหยไม่ต่างอะไรจากสัตว์
วันที่ 45 ของฝนกระหน่ำ
มีคนเคาะประตู