“เอ๊ะ คอของเธอมีรอยแดงเต็มไปหมดเลยนะ บาดเจ็บหรือเปล่า?”
จู่ ๆ หานชิงโหรวก็เห็นรอยแดงมากมายบนลำคอขาวผ่องของหลินรั่วซี มองเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ!
“อะไรนะ? ไม่น่าใช่หรอก! อาจเป็นตอนหนีเมื่อวานแล้วเผลอไปโดนอะไรเข้าก็ได้!”
พอได้ยินหานชิงโหรวพูด หลินรั่วซีก็ใจเต้นวูบขึ้นมาทันที รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงรีบอธิบายออกไป!
ขณะเดียวกัน เธอก็เริ่มก่นด่าเกาเทียนอวี่ในใจ ไอ้หมอนั่น เมื่อคืนทำอย่างกับเป็นวัว ไม่รู้จักทะนุถนอมผู้หญิงเลยสักนิด แถมยังทิ้งรอยแดงไว้บนคอเธอสารพัด รอยพวกนั้นคงไม่จางไปง่าย ๆ ในเวลาอันสั้นแน่!
ตอนนี้ยังถูกเพื่อนสนิทเห็นเข้าอีก แล้วเธอจะอธิบายยังไงดีล่ะ?
“อย่างนั้นเหรอ?”
หานชิงโหรวเห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว ในดวงตาก็มีแววสงสัยพาดผ่าน รอยบนคอเพื่อนสนิทดูไม่เหมือนบาดแผลเลยสักนิด กลับคล้ายถูกผู้ชาย...
แต่เห็นหลินรั่วซีไม่มีท่าทีจะพูดต่อ เธอจึงไม่ได้ซักถามให้มากความ!
ทว่าในใจก็อดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ สายตาคอยกวาดมองหลินรั่วซีเป็นระยะ!
หลินรั่วซีเห็นสายตาที่เพื่อนสนิทจับจ้อง ก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมา ก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย!
หานชิงโหรวเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของเพื่อน ความสงสัยในใจก็ยิ่งเพิ่มพูน!
“หรือว่า...?”
ทันใดนั้น สีหน้าคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มของเกาเทียนอวี่ก็ผุดขึ้นมาในหัวหานชิงโหรว เธอนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง แต่เพื่อรักษาหน้าของเพื่อนสนิทไว้ จึงไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ!