“จะเรียกอะไรอีกล่ะ? ในเมื่อเธอมาอยู่กับฉันแล้ว ฉันจะปล่อยให้เธอลำบากอยู่ที่นี่ต่อไปได้ยังไง ไปบ้านฉันเถอะ ฉันเลี้ยงของอร่อยเอง!”
เกาเทียนอวี่ไม่ยอมปล่อย แถมยังอุ้มหลินรั่วซีตรงดิ่งเข้าไปในบ้านของตัวเอง!
“ไอ้สารเลว ไอ้คนลามก รีบปล่อยรั่วซีเดี๋ยวนี้!”
พอหานชิงโหรวเห็นเกาเทียนอวี่กำลังจะอุ้มหลินรั่วซีไป ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที รีบลุกขึ้นคว้าแขนเขาไว้!
แต่แรงของทั้งสองฝ่ายต่างกันเกินไป เธอรั้งเขาไว้ไม่อยู่ กลับถูกเกาเทียนอวี่ลากเข้าไปในบ้านด้วยอีกคน!
เกาเทียนอวี่อุ้มหลินรั่วซีเข้าไปในครัว แล้วค่อยวางเธอลง
เขาชี้ไปยังเนื้อหมักและไข่ไก่ในครัว ก่อนพูดกับหลินรั่วซีว่า “รั่วซี ข้าวฉันหุงเสร็จแล้ว แต่ยังขาดกับข้าวอยู่หน่อย เธอผัดให้ที พอเสร็จแล้วก็กินได้เลย!”
“หา! ที่พาฉันมานี่เพราะอยากให้ช่วยผัดกับข้าวเหรอ? ทำไมไม่ทำเองล่ะ?”
หลินรั่วซีได้ยินแล้วก็ชะงักไป เธอมองอาหารในครัวอย่างงุนงง ก่อนเอ่ยถาม
ผู้ชายเฮงซวยคนนี้อุ้มเธอมาที่นี่ เธอนึกว่าเขาคิดจะทำเรื่องไม่ดีเสียอีก ที่ไหนได้ กลับเรียกเธอมาใช้แรงงาน!
“ทำไมเธอไม่ผัดเองล่ะ? มีสิทธิ์อะไรมาให้รั่วซีช่วยทำ?”
หานชิงโหรวที่ถูกลากมาด้วย พอได้ยินคำพูดของเกาเทียนอวี่ก็ไม่พอใจอย่างมากเช่นกัน จึงเอ่ยขึ้น