“ก็เพราะเพื่อนบ้านน่าขยะแขยงห้องข้าง ๆ นั่นแหละ ฉันอยากแลกอาหารกับเขาสักหน่อย แต่เขาไม่ยอมก็แล้วไปเถอะ นี่ยังคิดจะให้ฉันไปนอนด้วยอีก น่าขยะแขยงที่สุด!”
หานชิงโหรวกำหมัดขาวผ่องแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ในแววตายังฉายความรังเกียจอยู่เล็กน้อย
ในสายตาเธอ อีกฝ่ายก็แค่คางคกอยากกินเนื้อหงส์ คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงขายบริการที่ใครมีเงินก็ซื้อได้หรือไง?
อาหารแค่นิดเดียวก็คิดจะเอาตัวเธอ เธอไม่ได้ราคาถูกขนาดนั้นเสียหน่อย!
“อะไรนะ? ไอ้เวรนั่นกล้าคิดจะลวนลามเธอเหรอ กล้ามากนะ! ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยหรือไง คิดว่าคู่ควรหรือ?”
ฉินจงได้ยินหานชิงโหรวพูดก็มีสีหน้าโกรธจัด ผู้ชายปกติคนไหนเจอเรื่องแบบนี้ก็ทนไม่ได้ทั้งนั้น!
“ฉันจะไปเอาเรื่องมัน!”
พูดจบฉินจงก็ลุกขึ้น แล้วทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก
“อย่าเลย! แค่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ไม่คุ้มที่จะไปมีเรื่องกับเขาหรอก แถมข้างนอกก็อันตรายขนาดนั้นด้วย!”
หานชิงโหรวรีบดึงมือฉินจงไว้เพื่อห้ามเขา ในสายตาเธอ แค่ถูกอีกฝ่ายพูดจาลวนลามไม่กี่คำแล้วไปมีเรื่องด้วย เป็นเรื่องที่ไม่คุ้มเอาเสียเลย
“แล้วจะปล่อยให้มันรังแกเธอฟรี ๆ แบบนี้หรือไง?”
ฉินจงถูกหานชิงโหรวดึงไว้จนได้สติกลับคืนมา สีหน้าฉายแววไม่ยินยอม
“เขาไม่ได้รังแกฉันสักหน่อย แค่พูดจาหยาบคายประโยคเดียวเท่านั้นเอง ฉันเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มามากแล้ว หรือเราต้องไปหาเรื่องทุกคนเลยหรือไง?”