“ท่านพี่กำลังคิดอะไรอยู่หรือขอรับ?”
เสียงของเอลเลียตดังขึ้นกะทันหัน
ฉันหลุดจากภวังค์ความทรงจำ แล้วพบว่าเขาหยุดม้าไว้ กำลังดึงบังเหียนให้สายลมครามเดินช้า ๆ ฉันเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าลดความเร็วลงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
“ไม่มีอะไร”
“เมื่อครู่ท่านพี่…เห็นข้าทำอะไรผิดหรือขอรับ ถึงได้เอาแต่มองข้า?”
เสียงของเขาแผ่วเบา สีหน้าดูกระวนกระวาย
“มองเจ้าแล้วเป็นอะไรไป มองไม่ได้หรือ?” ฉันได้แต่ตอบเพื่อให้เขาเลิกกังวล
“ไม่…ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น…”
เขาก้มหน้า นิ้วมือถูไถบังเหียนไปมาโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นฉันก็เบือนสายตาแล้วฝึกต่อ
นิสัยของฉันไม่น่าคบจริง ๆ นั่นแหละ แต่เพื่อให้ตัวเองน่ารังเกียจน้อยลง หรือก็คือ “นิสัยแย่ ๆ นั้นมีต้นทุนรองรับ” ฉันจึงพยายามทำให้ความสามารถโดดเด่นขึ้นด้วย อย่างน้อยก็ช่วยลดความร้ายกาจลงได้บ้าง
เจตจำนงของโลกก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ฉันเก่งขึ้น เพราะนี่ไม่ใช่การเปลี่ยนเส้นเรื่องท่าทีของตัวละครอะไรสักหน่อย
ดังนั้นเรื่องขี่ม้า ฉันทิ้งน้องชายไว้ข้างหลังได้หลายช่วงตัว จะหยิ่งผยองหน่อยก็ถือว่ามีทุนพอ
ถึงตัวฉันจะไม่ได้อยากถือดีเพราะมีความสามารถก็เถอะ ฉันเป็นคนถ่อมตัวมากนะ
ฉันทิ้งเขาไว้ข้างหลังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแสร้งพูดหยอกเย้า
“เมื่อไรจะตามข้าทันเสียที?”
สีหน้าของน้องชายดูแปลก ๆ เขามองแผ่นหลังฉันที่ขี่ม้าจากไป พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ส่วนเทาเทาก็สะบัดหางอย่างกับกำลังวางท่า
หลังจากขี่วนไปสองสามรอบ เราก็เริ่มฝึกกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง
กลางสนามมีคานเตี้ย ๆ วางอยู่หลายอัน สูงไม่ถึงครึ่งเมตร เป็นสิ่งกีดขวางสำหรับผู้เริ่มต้น
เทาเทากระโจนข้ามคานแรกอย่างคล่องแคล่ว ทันทีที่ลงพื้น ฉันก็โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อรักษาสมดุล
จากนั้นก็เป็นคานที่สอง แล้วคานที่สาม
จังหวะของเทาเทาดีมาก ทุกย่างก้าวลงตรงตำแหน่งที่ฉันต้องการ
เสียงกีบม้าของสายลมครามดังมาจากด้านหลัง
ฉันหันกลับไปมอง เอลเลียตกำลังเข้าใกล้สิ่งกีดขวางแรก ท่าทางของเขาไม่มีปัญหา ความเร็วก็ไม่มีปัญหา แต่จังหวะก้าวของสายลมครามรวนไปแล้ว
จุดกระโดดใกล้เกินไป
กีบหน้าของสายลมครามชนคานไม้ คานสั่นไหวแต่ไม่ร่วง มันกลับตกใจเสียเอง พอลงพื้นก็ผวาเบี่ยงไปด้านข้างอย่างแรง
ร่างของเอลเลียตเอียงวูบตามไป
ฉันเห็นมือขวาของเขากำบังเหียนแน่นสุดแรง ส่วนมือซ้ายคว้าอากาศอย่างสะเปะสะปะ เขาหนีบเข่าไว้กับอานม้าแล้ว แต่ร่างกายเอนไปพ้นแนวกึ่งกลางหลังม้าแล้ว
สายลมครามกระโดดอีกครั้ง น้ำหนักบนหลังที่ไม่มั่นคงทำให้มันตกใจ แล้วเอลเลียตก็ไถลตกจากหลังม้า
แย่ชะมัด
เขาล้มลงบนพื้นทราย ตะแคงข้างลงพื้น ศอกขวากระแทกก่อน ตามด้วยไหล่
พูดตามตรง เขาไถลไปบนทรายอีกนิดหนึ่งกว่าจะหยุด
สายลมครามวิ่งต่อไปไม่กี่ก้าวก็หยุด แล้วหันกลับมามองเจ้าของอย่างงุนงง
ครูสอนขี่ม้าตกใจมาก บรรดาคนรับใช้รอบ ๆ ก็เช่นกัน แต่ถึงฉันจะเป็นหนึ่งในคนที่อายุน้อยที่สุดที่นี่ เพียงยกมือขึ้น พวกเขาก็หยุดฝีเท้ากันหมด
ฉันเข้าใจ นี่เป็นโอกาสให้เปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องได้เหมือนกัน
แม้เพียงนิดเดียว ฉันก็ต้องพยายาม
ฉันดึงบังเหียนให้เทาเทาหยุด แล้วพลิกตัวลงจากหลังม้า ก่อนจะรีบเดินไปหาเขา
เอลเลียตกำลังลุกขึ้นจากพื้น มือขวากุมข้อศอกซ้าย ใบหน้าเปื้อนทรายไปหมด กางเกงขี่ม้าบริเวณหัวเข่าขาดเป็นรู มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” ฉันเดินเข้าไปหา
“มะ…ไม่เป็นไร…”
เขาฝืนยืนขึ้นอย่างขมขื่น แล้วปัดทรายออกจากตัว
ข้อศอกซ้ายกำลังเลือดออก
ทรายปนเลือดจนดูสกปรกน่ากลัว
แม้ขอบตาจะแดงก่ำ แต่เขาก็กัดริมฝีปากไม่ร้องไห้
“ไม่เป็นไรหรือ?”
ฉันเลิกคิ้ว
“ตกจากหลังม้า หัวเข่าถลอก ข้อศอกก็เลือดไหล แล้วยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ?”
“…” เขาก้มหน้า
“โง่จริง” ฉันว่า “ฝึกมาตั้งเดือนแล้วยังตกม้าได้อีก เทาเทายังฉลาดกว่าเจ้า อย่างน้อยมันก็รู้ว่าต้องยืนให้มั่นหลังจากกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง”
ครูสอนขี่ม้ายืนหน้าเจื่อนอยู่ข้าง ๆ พลางคิดในใจว่าไม่ใช่ทุกคนจะมีพรสวรรค์อย่างคุณหนูโลลิส ฝึกมาเดือนเดียวแล้วตกม้าก็เป็นเรื่องปกติ
เอลเลียตเม้มปากแน่นกว่าเดิม
นิ้วมือของเขากำชายเสื้อจนข้อนิ้วซีด ฉันเห็นลูกกระเดือกขยับ ราวกับกำลังกลืนอะไรบางอย่างลงไป บางทีอาจเป็นน้ำตา ความน้อยใจ หรือความโกรธ
“ขอโทษ…”
เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ขอโทษแล้วได้อะไรขึ้นมา” ฉันกอดอก “สภาพแบบนี้ ปีหน้าจะไปแข่งได้อย่างไร? จะขึ้นไปทำให้ตระกูลอัลเดอร์ไฮม์ขายหน้าหรือ?”
เขาไม่ตอบ ก้มหน้าลง ไหล่สั่นเล็กน้อย หยดน้ำสีเข้มร่วงลงบนพื้นทรายหนึ่งหยด แล้วตามด้วยหยดที่สอง
“…ร้องไห้ทำไม” ฉันเริ่มอึดอัดขึ้นมานิดหน่อย หรือฉันกดดันเขามากเกินไปนะ?
ที่จริงตั้งใจจะให้กำลังใจแท้ ๆ
“มะ…ไม่ได้ร้อง…”
เขายกแขนขึ้น ใช้แขนเสื้อเช็ดตาอย่างลวก ๆ
ทรายถูแก้มจนเป็นรอยแดงจาง ๆ หลายเส้น
ฉันมองเขา แดดร้อนจัด เหงื่อเต็มหน้าผาก เส้นผมสีทองเปียกชื้นแนบอยู่บนหน้าผาก แผลตรงหัวเข่ายังมีเลือดซึมไหลลงมาตามหน้าแข้ง เปื้อนกางเกงขี่ม้าสีขาวจนแดง
ช่วยไม่ได้ คงต้องพักเรื่องเจตจำนงแห่งฟ้าสวรรค์ไว้ก่อน แล้วลองก้าวต่อไปตรง ๆ ดู
“…ตามข้ามา”
ฉันเดินกลับไปยังที่พักริมสนามอย่างจนใจ เอลเลียตชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกะเผลกตามมา
ที่พักมีม้านั่งไม้ตัวยาวเรียงอยู่แถวหนึ่ง ด้านบนมีหลังคากันแดด ฉันให้เอลเลียตนั่งลง แล้วค้นกล่องอุปกรณ์ม้าจนเจอกล่องยา ข้างในมีผ้าพันแผล ขี้ผึ้งยา และเหล้าแรงขวดเล็กสำหรับฆ่าเชื้อ
คนรับใช้ยังคงยืนเฝ้าอยู่ตามเดิมเมื่อฉันส่งสายตาให้
“ยื่นมือมา”
เขายื่นมือซ้ายออกมา ผิวหนังด้านนอกของข้อศอกถลอกหลุดไปเป็นแผ่นใหญ่ มีทรายฝังอยู่ในแผล เลือดปนทรายดูน่าสยดสยอง
“จะแสบหน่อยนะ”
ฉันเปิดขวดเหล้าแรง เทลงบนผ้าก๊อซสะอาด
“อดทนหน่อย”
ทันทีที่ผ้าก๊อซแตะแผล ร่างของเอลเลียตก็กระตุกทั้งตัว
“อึ๊ย—!”
“อย่าขยับ”
ฉันกดข้อมือเขาไว้ เหล้าซึมเข้าไปในแผล แขนของเขาสั่น นิ้วมือหงิกงอ เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ
พูดตามตรง นี่คือการรักษา แต่กระบวนการที่เจ็บปวดน่าจะนับเป็นการทรมาน ทำไมเจตจำนงของโลกถึงไม่เด้งข้อความเตือนขึ้นมาล่ะ?
น้องชายก็ไม่ได้ชักมือกลับ เพราะก่อนหน้านี้เคยลองมาแล้ว น่าจะเป็นช่วงไม่นานหลังจากฉันทะลุมิติมา
ตอนนั้นเขาบาดนิ้วตอนฝึกกระบี่ ฉันจะทายาให้ แต่เขาหดมือกลับไปโดยสัญชาตญาณ จากนั้นเจตจำนงของโลกก็ตัดสินว่าฉันถูก “ต่อต้าน” แล้วบังคับให้ฉันตบเขาหนึ่งฉาด
ถึงฉันจะกลั้นขำจนแทบไม่ไหว แต่น้องชายคงฝังรอยประทับในใจไว้ว่า “ขัดขืนท่านพี่แล้วจะโดนตบ”
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่เคยแสดงท่าทีขัดขืนต่อหน้าฉันอีกเลย
“…เรียบร้อยแล้ว”
ฉันทำความสะอาดแผลจนหมดจด ทาขี้ผึ้งยาแล้วพันผ้าพันแผล จากนั้นก็จัดการหัวเข่า แผลถลอกที่หัวเข่ารุนแรงกว่า กางเกงขี่ม้าขาดจนเนื้อผ้าติดกับแผล
ฉันค่อย ๆ แกะผ้าออก เอลเลียตสูดปากด้วยความเจ็บ
“ใครใช้ให้เจ้าล้มล่ะ” ฉันรีบซ้ำเติมเขาอีกสองสามคำ
“…จังหวะก้าวของสายลมครามรวนไป”
“จังหวะก้าวรวนแล้วเจ้าไม่รู้จักปรับหรือ? บังเหียนมีไว้ประดับหรือไง?”
“ข้า…ข้าไม่ทัน…”
“ไม่ทันก็แปลว่าฝึกยังไม่พอ” ฉันทำความสะอาดทรายบนหัวเข่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฝึกกระโดดข้ามสิ่งกีดขวางเพิ่มวันละหนึ่งชั่วโมง”
“…ขอรับ”
เสียงของเขาอู้อี้
ฉันใช้ผ้าพันแผลพันหัวเข่าให้เขาด้วย พันผ้าสีขาววนแล้ววนเล่า ก่อนจะผูกปมเล็ก ๆ ไว้ในตอนท้าย
ไม่แน่นไม่หลวม กำลังพอดี
ฉันเช็ดเหงื่ออย่างโล่งอก เฮ้อ น้องชายเอ๋ย ข้าดีกับเจ้าจากใจจริงเลยใช่ไหม? แค่เจตจำนงแห่งฟ้าสวรรค์บังคับให้ข้าปั่นหัวเจ้าเท่านั้นเอง
“เรียบร้อยแล้ว”
ฉันคิดพลางลุกขึ้น เอากล่องยากลับไปเก็บ แถมยังใจดีประกาศเพิ่มเติมอีกว่า—แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญก็ตาม
“วันนี้พอแค่นี้ กลับไปพักผ่อนเถอะ”
“…ขอบคุณท่านพี่”
ครูสอนขี่ม้าทำท่าเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่เห็น แล้วก้มคำนับอย่างนอบน้อมสามสิบองศา
น้องชายลุกขึ้น ก้มหน้าเดินกะเผลกไปทางประตูสนาม
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็หยุด
“ท่านพี่”
“หืม?”
“การแข่งขันของข้า…ท่านจะมาดูจริง ๆ หรือขอรับ?”
แผ่นหลังของเขาดูเล็กนิดเดียว เด็กชายวัยสิบขวบผอมบาง ผมสีทองถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย
ผ้าพันแผลสีขาวตรงขาขวาโผล่ออกมาจากรูกางเกงขี่ม้า มองเห็นเด่นชัดท่ามกลางแสงแดด
ไม่รู้ว่าเขาถามด้วยจุดประสงค์อะไร ทั้งที่ถูกฉันรังแกแท้ ๆ
“…ไว้ดูก่อนแล้วกัน”
ฉันตอบ
เขาพยักหน้า แล้วเดินต่อไป
จากนั้นก็เป็นการฝึกขี่ม้าที่ไม่มีอะไรน่าจดจำ—ฉันฝึกอยู่คนเดียว
…
ยามค่ำคืน ฉันนอนอยู่บนเตียง จ้องเพดาน
ลองทบทวนเรื่องวันนี้สักหน่อย คำถามของน้องชายที่ถามว่าฉันจะไปดูการแข่งขันขี่ม้าหรือไม่ยังติดอยู่ในใจ ดูท่าเขาจะไม่ได้เกลียดฉันจริง ๆ หรือเปล่า?
ไม่อย่างนั้นคงไม่มีท่าทีเหมือนกำลังคาดหวังว่าจะได้รับคำชมแบบนั้น
“โง่จริง” “ทำให้ขายหน้า” “ฝึกยังไม่พอ” ทั้งหมดนี้เป็นคำพูดที่เจ้าของร่างเดิมจะพูดสินะ คิดดูแล้วคงเป็นกฎของเจตจำนงแห่งโลก ถึงไม่มีคำเตือนเด้งขึ้นมาเลยสักครั้ง
แต่ฉันฆ่าเชื้อแผล ทาขี้ผึ้งยา แล้วยังพันผ้าให้อย่างเรียบร้อย ถึงจะเจ็บก็ถือว่าเอาใจใส่อยู่บ้าง ส่วนปากก็ยังไม่หยุดดุด่า…
อืม อย่างน้อยก็สร้างภาพลักษณ์แบบนั้นขึ้นมาได้นิดหน่อย
พูดถึงแล้ว ฉันเหมือนจะมีทางให้ลองฝ่าไปได้อยู่ แบบปากไม่ตรงกับใจ หรือซึนเดเระอะไรทำนองนั้น? ปากร้ายใจดี ถ้าเป็นแบบนี้ บางทีอาจล้างภาพคุณหนูตัวร้ายให้ขาวสะอาดได้ก็ได้
แต่คิดดูแล้ว แนวทางนี้ก็ไม่แน่ว่าจะสำเร็จ…
ถึงอย่างไรฉันก็ทำแบบนี้กับน้องชายได้เท่านั้น ตัวละครอื่นคงถูกตัดสินเข้มงวดกว่านี้?
อย่างน้อยตอนเขาเดินจากไป ปมผ้าพันแผลตรงหัวเข่าก็ผูกเรียบร้อยดี ทำให้ฉันสบายใจขึ้นนิดหน่อย
ขอแค่อย่าให้กลายเป็นเหมือนในต้นฉบับก็พอ
ในต้นฉบับ เอลเลียต ฟอน อัลเดอร์ไฮม์เป็นตัวละครสำคัญคนหนึ่ง ตอนท้ายเกม เมื่อความผิดของโลลิสถูกเปิดโปงทีละเรื่อง เอลเลียตก็ออกมายืนต่อหน้าทุกคน
แต่ไม่ใช่เพื่อแก้ต่างให้พี่สาว กลับเป็นการกล่าวหาเธอ
“ท่านพี่รังแกข้ามาตั้งแต่เด็ก” เขาพูด “นางแย่งของของข้า ฉีกหนังสือนิทานภาพของข้า แล้วผลักข้าตกสระ นางด่าว่าข้าเป็นคนไร้ค่า บอกว่าข้าไม่คู่ควรกับการใช้สกุลอัลเดอร์ไฮม์ นางไม่เคยเห็นข้าเป็นน้องชายเลย”
คำให้การของเขาเป็นหนึ่งในฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้โลลิสพังทลาย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแฉความลับโสมมทั้งหมดของตระกูล ทำให้โลลิสที่เกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านั้นต้องรับโทษหนักขึ้นไปอีก
สุดท้ายโลลิสก็ตาย ถูกกระบี่แทงทะลุหัวใจ
…ฉันไม่อยากตายนะ
แต่ที่ผ่านมา ฉันพยายามเปลี่ยนท่าทีที่เอลเลียตมีต่อฉันมาตลอด หวังว่ามันจะได้ผล
คิดจบแล้ว
ฉันหลับตาลง
คร่อก—แล้วก็หลับไปทันที
…
ในเวลาเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์
เอลเลียตนอนอยู่บนเตียง จ้องเพดาน
แผลที่หัวเข่าปวดตุบ ๆ ผ้าพันแผลพันไว้แน่นมากแต่ไม่อึดอัด เพราะทาขี้ผึ้งยาไว้อย่างสม่ำเสมอ เย็นสบายดี
เขาอดนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตอนกลางวันไม่ได้
วันนี้ท่านพี่ก็ด่าว่าเขาตามปกติ คำพูดอย่าง “โง่จริง” “ทำให้ขายหน้า” กลับมีน้ำเสียงใสกังวานไพเราะ จนเขาเผลอนึกย้อนถึงมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาคอยสังเกตและเปรียบเทียบท่าทีของท่านพี่อยู่ทุกวัน
เมื่อก่อนเวลาท่านพี่ด่าเขา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ตอนนี้เวลาท่านพี่ด่าเขา สีหน้ารังเกียจไม่ได้มีมากเท่าเดิม มีเพียงคำตำหนิที่พรั่งพรูออกมา เขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอย่างไร
อย่างเช่นเมื่อก่อนเวลาที่เขาล้ม ท่านพี่จะยืนหัวเราะอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น “สมควรแล้ว” “น่าทุเรศจริง” “เจ้าทำให้ตระกูลอัลเดอร์ไฮม์ขายหน้าหมดแล้ว” แล้วก็หันหลังเดินจากไป
เขาต้องลุกขึ้นมาเอง
แต่ตอนนี้ถึงจะยังดุด่าอยู่ ทว่าการกระทำบอกได้ว่าท่านพี่เป็นคนทายาให้เขา และดูเป็นมิตรมาก
ท่านพี่คงเรียนรู้บางอย่างที่ลึกซึ้งขึ้นแล้ว
ถึงได้เปลี่ยนวิธีปฏิบัติต่อเขาเช่นนี้
ในบทเรียนมารยาทที่เริ่มเรียนตั้งแต่อายุหกขวบ มีเนื้อหาเกี่ยวกับการวางตนอยู่ ครอบครัวให้ความสำคัญกับความอ่อนน้อมและการมีระเบียบมากที่สุด ห้ามขัดแย้งกับผู้ใหญ่โดยเด็ดขาด โลลิสเป็นพี่สาว เขาจึงต้องเคารพและเชื่อฟังคำสั่งของนาง เอลเลียตจึงจดจำเรื่องนี้ไว้เสมอ
นี่เป็นหนึ่งในคุณธรรมและมารยาทของชนชั้นสูง
เดิมทีวันนี้เอลเลียตตั้งใจจะอาบน้ำ แต่กลับไม่อยากถอดผ้าพันแผลที่ขาเลย—มารดาไม่เคยใส่ใจพวกเขาสองคน ส่วนความรักจากครอบครัวที่พี่สาวมอบให้ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่มีอยู่เพียงน้อยนิด
เขาอายุแค่เก้าขวบ แต่เพราะการอบรมสั่งสอนทำให้เข้าใจเรื่องราวมากมายแล้ว ตอนนี้เขามีเพียงความคิดเดียว ท่านพี่กำลังคิดอย่างไรกันแน่?
เขาแยกไม่ออกว่าท่านพี่เป็นพี่สาวที่ดีหรือไม่ดี
แยกไม่ออกจริง ๆ
แต่ถ้าชนะการแข่งขันขี่ม้าแล้วได้รับคำชม…ท่านพี่ก็คงเป็นพี่สาวที่ดีแน่นอน
เพราะถ้าเป็นพี่สาวที่ไม่ดี ก็คงอิจฉาที่เขาได้รับเกียรติยศ
อืม ต้องเป็นอย่างนั้นแน่
ว่าไปแล้ว เขาได้ยินจากเพื่อนเหมือนกันว่า พี่สาวบ้านไหนจะปฏิบัติกับน้องชายแบบนี้? อย่างพี่สาวของตระกูลเอเธล เอาแต่จูงมือน้องชายเดินเล่นในสวน…ถ้าท่านพี่ดูแลเขาแบบนั้นบ้างก็คงดี
ส่วนพี่สาวของตระกูลลินด์มาร์ควิสทำขนมให้น้องชาย แม้จะไม่อร่อยก็เถอะ
เอลเลียตดึงผ้าห่มคลุมหัวอย่างอิจฉา
แล้วค่อย ๆ ลดผ้าห่มลง
จริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องอิจฉาหรอก
อย่างไรเสียท่านพี่ก็นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น พันผ้าที่หัวเข่าให้เขา ยามแสงแดดส่องลงบนเรือนผมสีทองของนาง ผมเปียเกลียวสองข้างก็ห้อยลงมา ปลายผมปัดผ่านหน้าแข้งของเขาจนจั๊กจี้
เอลเลียตหลับตาลงอย่างเป็นสุข
คืนนั้นเขาฝัน
ในฝัน เขายังอยู่ที่สนามขี่ม้า
เขาตกจากหลังสายลมคราม ล้มลงบนพื้นทราย
หัวเข่าถลอก ข้อศอกเลือดไหล
แล้วท่านพี่ก็เดินเข้ามา ในฝันนั้นท่านพี่ไม่ได้ด่าเขา นางย่อตัวลงแล้วยื่นมือออกมา วางลงบนศีรษะเขาอย่างแผ่วเบา
“ไม่เป็นไรแล้ว”
นางพูด
“พี่อยู่นี่”
เอลเลียตลืมตาพรวด เพดานห้อง แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามา วาดเป็นเส้นสีเงินบาง ๆ บนพื้น
เขาลุกขึ้นนั่ง ทั้งสับสนและรู้สึกเหมือนสูญเสียบางอย่างไป
สัมผัสในฝันราวกับยังหลงเหลืออยู่บนศีรษะ
แผ่วเบาและอบอุ่น เขายกมือขึ้นลูบศีรษะตัวเอง แต่กลับไม่พบอะไร
“…ท่านแม่…”
เอลเลียตพึมพำ ใบหน้ามารดาที่เลือนรางไปในความทรงจำค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้น ตอนเด็ก ๆ นางก็เคยลูบศีรษะเขาเช่นนี้ เสียงของเขาเบาราวกับกำลังเอ่ยความลับที่ไม่อาจพูดดัง ๆ ได้
ไม่มีใครตอบ แสงจันทร์ทอดลงบนพื้นอย่างเงียบงัน
…
เช้าวันต่อมา
เอลเลียตมาถึงสนามขี่ม้าทั้งที่ยังไม่ได้ถอดผ้าพันแผลที่หัวเข่า เขาเปลี่ยนกางเกงขี่ม้าตัวใหม่ แต่ผ้าพันแผลสีขาวยังโผล่ออกมาจากปลายขากางเกงเล็กน้อย
“มาแล้วหรือ?”
โลลิสยืนอยู่ข้างเทาเทา ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ท่าทางหยิ่งผยองกับร่างเล็ก ๆ ของนางทำให้ผู้พบเห็นชะงักงัน
“วันนี้ฝึกกระโดดข้ามสิ่งกีดขวาง” พี่สาวกล่าวเสียงเรียบ “ความล้มเหลวเมื่อวาน วันนี้ต้องเอาคืนให้ได้”
“…ขอรับ”
เอลเลียตเดินไปหาสายลมคราม แล้วพลิกตัวขึ้นหลังม้า
ท่าทางคล่องแคล่วกว่าเมื่อวาน ส่วนผ้าพันแผลที่ขาก็ยังอยู่ ปมผูกไว้อย่างเรียบร้อย ไม่ได้ถูกแกะออกเลยแม้แต่น้อย
โลลิสขมวดคิ้วเงียบ ๆ
“…เริ่มได้” หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง นางก็ประกาศ
“ขอรับ!”
เสียงกีบม้ากระทบพื้นทราย
อากาศแจ่มใส สายลมเดือนตุลาคมพัดมาจากไกล ๆ พร้อมกลิ่นใบเมเปิล โลลิสขี่ม้าตามหลังเขาครึ่งช่วงตัว พลางมองดูเขา
เขาจับบังเหียนอย่างถูกต้องเป็นระเบียบ ผ้าพันแผลสีขาวบนขาขวาเด่นชัดท่ามกลางแสงแดด
(เสียงบรรยายนอกฉาก: บ่ายวันนั้น เอลเลียตพบกับบิดาตรงทางเดิน ดยุคอัลเดอร์ไฮม์เพิ่งกลับจากเมืองหลวง สภาพดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ด้านหลังมีคนรับใช้สองคนถือเอกสารตามมาด้วย เมื่อเห็นเอลเลียต เขาก็หยุดฝีเท้า
“หัวเข่าเจ้าเป็นอะไร?”
“ตกม้าตอนฝึกขอรับ”
“…อืม”
ดยุคพยักหน้าแล้วเดินต่อ เขาไม่ได้ถามว่าเจ็บหรือไม่ ไม่ได้มองดูบาดแผล เอลเลียตยืนนิ่ง มองแผ่นหลังของบิดาหายลับไปตรงปลายทางเดิน เขาชินเสียแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ได้พบมารดาคือเมื่อไรนะ? นางพูดว่า “โตขึ้นเยอะเลยนะ” แล้วก็จากไป แม้แต่อายุของเขาก็ยังจำไม่ได้
คฤหาสน์กว้างใหญ่ มีห้องหลายสิบห้อง คนรับใช้หลายร้อยคน บิดา มารดา พี่สาว และตัวเขา
)