กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ครึ่งปีหลังจากฉันทะลุมิติมายังโลกของเกมจีบหนุ่ม
ฉันยืนอยู่หน้ากระจก มองเด็กสาวที่สะท้อนอยู่ในนั้น นั่นคือตัวฉันเอง และก็คือโลลิส
ขอแนะนำรูปลักษณ์ของตัวเองในตอนนี้สักหน่อยแล้วกัน
ผมสีทอง
ผมม้วนเป็นหางคู่
หางตาเฉี่ยวขึ้น
ดวงตาสีเขียวมรกตสะท้อนประกายสีอำพันจาง ๆ ใต้แสงไฟ
ส่วนสูง... อืม น่าจะเกิน 130 เซนติเมตรมานิดหน่อย น้ำหนักไม่รู้ แต่คงอุ้มได้เบามาก แขนเรียวบาง ข้อมือเล็กจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ กระดูกไหปลาร้าชัดเจน ลำคอที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมาเพียงนิดขาวราวกับเครื่องกระเบื้อง
ใบหน้าเล็ก คางเรียวแหลม
ริมฝีปากสีชมพูจาง ๆ
ฉันในกระจกสวมชุดราตรีสีน้ำเงินเข้ม ชายกระโปรงซ้อนกันเป็นชั้นคล้ายเกลียวคลื่นที่คว่ำลง รอบคอเสื้อประดับมูนสโตนเม็ดเล็กระยิบระยับ แสงไฟทำให้มันเปล่งประกายสีเงินนวลตา
ถุงน่องสีขาวห่อหุ้มเรียวขา รองเท้ามารีเจนหนังเคลือบสีดำประดับโบเล็ก ๆ อยู่บนหลังเท้า
จะพูดยังไงดีนะ
น่ารักมาก
น่ารักจริง ๆ
(ภาพประกอบ 1 คลิกเพื่อดู)
ถ้านี่ไม่ใช่ตัวฉันเอง ฉันคงอดใจไม่ไหวจนอยากหยิกแก้มสักที เฮ้อ ได้แต่เท้าเอวอย่างจนใจ
แต่ก็รู้สึกภูมิใจมากขึ้นด้วย
—แต่นี่คือตัวฉันเอง
เพราะอย่างนั้นตอนนี้ฉันถึงรู้สึกสับสนเหลือเกิน
โลลิส ฟอน อัลเดอร์ไฮม์
บุตรสาวคนโตของตระกูลดยุกอัลเดอร์ไฮม์ คุณหนูตัวร้ายที่ไม่มีใครในเขตปกครองไม่รู้จัก
ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ฉันก็จะเติบโตขึ้นอีกขั้นแล้ว
ขอย้ำอีกครั้งว่า ฉันทะลุมิติมายังโลกของเกมจีบหนุ่มแห่งนี้ครบครึ่งปีแล้ว
แม้ในความเข้าใจของฉัน ที่นี่จะเป็นโลกในเกม แต่ความรู้สึกของการใช้ชีวิตอยู่จริงก็ไม่ต่างจากโลกแห่งความเป็นจริง มีวัฒนธรรมและวิถีชีวิตเป็นของตัวเอง ทุกคนล้วนมีชีวิตจริง มีความคิดและเจตจำนงของตนเอง
พูดตามตรงก็เหมือนต่างโลกนั่นแหละ
ถ้าอย่างนั้นจะเรียกว่าเกิดใหม่ในต่างโลกก็ได้ไหมนะ
ฉันทำท่าหมุนตัวช้า ๆ อยู่หน้ากระจก
จากนั้นก็เริ่มอับอายขึ้นมา แต่ช่วยไม่ได้ อย่างไรท่าเต้นในงานเลี้ยงก็ต้องใช้ในอีกเดี๋ยวนี้แล้ว
ชายกระโปรงพลิ้วขึ้น ราวกับกลีบดอกไม้สีน้ำเงินเข้มผลิบานรอบเท้า แสงจากมูนสโตนไหวระยับ ทิ้งจุดสีเงินเล็ก ๆ ไว้บนกระจก
ต้องบอกว่าขอบคุณบทเรียนมารยาทตลอดครึ่งปีนี้จริง ๆ ดูสิ พวกเขาฝึกฉันจนเป็นแบบไหนแล้ว
“...พอดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว”
ฉันพึมพำเสียงเบา
เสียงเร่งจากหัวหน้าสาวใช้ดังมาจากนอกประตู ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองเด็กสาวผมทองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย
เอาละ
ไปกันเถอะ
ไปตาย—ไม่สิ ไปงานเลี้ยงต่างหาก
……
ออกจากคฤหาสน์
รถม้าหรูหราโคลงเคลงไปตามทาง
ฉันนั่งอยู่ในรถม้า วางมือทั้งสองข้างบนตักอย่างเรียบร้อย หลังตรงแน่วอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะห่อไหล่ลง เพราะไม่มีใครมองอยู่ ฉันแค่ฝึกนั่งหลังตรงเท่านั้น
ซีลูนที่นั่งข้าง ๆ หลับตาทำท่าพักผ่อน ผมหางม้าสีเงินขาวพาดอยู่บนไหล่ ปลายหางขยับเบา ๆ เป็นครั้งคราว วันนี้นางสวมชุดพิธีการสีเข้ม คาดกระบี่เรียวเล่มนั้นไว้ที่เอวเหมือนเดิม ราวกับพร้อมจะฟันใครสักคนได้ทุกเมื่อ
สุนัขผู้ภักดีในความหมายหนึ่ง
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเปลี่ยนจากชนบทเป็นถนน จากถนนเป็นกลุ่มอาคารหินอ่อนสีขาวในใจกลางเมืองหลวง
แสงเวทมนตร์จากโคมถนนสาดผ่านหน้าต่าง ลากเป็นริ้วผ่านใบหน้าฉันทีละเส้น
ฉันหลับตาลง
แล้วเริ่มทบทวนความทรงจำ
งานเลี้ยงคืนนี้คืองานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วงของราชวงศ์
พูดให้ไพเราะก็คือโอกาสที่เหล่าขุนนางจะได้กระชับความสัมพันธ์ แต่ถ้าพูดกันตรง ๆ ก็เป็นการแสดงทางการเมืองครั้งใหญ่
และฉันก็เป็นหนึ่งในตัวเอกของการแสดงนี้
เพราะมีคนคนหนึ่งที่สำคัญกับฉันมาร่วมงาน
องค์รัชทายาท เรโอฮาร์ต ฟอน ไอเดลชไตน์
ผู้สืบทอดบัลลังก์อันดับหนึ่งของราชอาณาจักร ผมทองตาสีฟ้า เชี่ยวชาญทั้งบุ๋นและบู๊ นิสัยซื่อตรงราวกับหลุดออกมาจากตำรา เป็นต้นแบบของ “เจ้าชายผู้สมบูรณ์แบบ”
และยังเป็นคู่หมั้นของฉัน—โลลิส ฟอน อัลเดอร์ไฮม์
ใช่แล้ว
หมั้นหมายกันแล้ว
ถึงจะพูดออกมาแล้วทำใจยอมรับได้ยาก แต่นี่คือกฎของโลกใบนี้ เด็กในตระกูลขุนนาง โดยเฉพาะบุตรสาวคนโต ไม่เคยมีสิทธิ์เลือกเรื่องแต่งงานด้วยตัวเอง
ตระกูลอัลเดอร์ไฮม์เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางใหญ่ที่สุดของราชอาณาจักร เขตปกครองทอดยาวไปทั่วทั้งมณฑล มีกองกำลังส่วนตัวหลายพันนาย และมีพันธมิตรอยู่มากมายในสภาขุนนาง ส่วนราชวงศ์ก็ต้องการแรงสนับสนุนจากตระกูลอัลเดอร์ไฮม์ ขณะที่ตระกูลอัลเดอร์ไฮม์ก็ต้องการตำแหน่งพระชายาองค์รัชทายาท
ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงกันได้อย่างลงตัว
เพราะอย่างนั้น งานคืนนี้แม้จะมีชื่อว่าเป็นงานเลี้ยงฤดูใบไม้ร่วง แต่แท้จริงแล้วก็เป็นโอกาสให้ฉันกับเรโอฮาร์ต “กระชับความสัมพันธ์” แน่นอนว่าเรื่องสำคัญที่สุดยังเป็นการหารือระหว่างผู้ใหญ่ พวกเราก็แค่มีโอกาสพบกันเป็นผลพลอยได้
แต่ฟังแล้วชวนเหนื่อยจริง ๆ...
กระชับความสัมพันธ์
ฉันทบทวนเนื้อเรื่องในเกม
ในเกม “กองอัศวินดารารุ่งโรจน์ ~สาวน้อยกับรักและคำสัตย์~” เรโอฮาร์ต ฟอน ไอเดลชไตน์เป็นหนึ่งในตัวละครที่จีบได้
เขาถูกวางบทบาทให้เป็นองค์รัชทายาท มีนิสัยแบบเจ้าชายผู้ยึดมั่นในความถูกต้อง ซื่อตรง อ่อนโยน มีความรับผิดชอบ และปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม
เส้นเรื่องความรักระหว่างเขากับนางเอกลิเลียนนาเป็นพล็อตสุดคลาสสิก “ฐานะต่างกัน แต่รักแท้ย่อมชนะทุกสิ่ง”
ส่วนฉัน โลลิส มีบทบาทในเส้นเรื่องนี้เป็น—
ตัวร้ายหญิง
คิดยังไงก็ไม่น่าจะกระชับความสัมพันธ์กันได้หรอก
จะว่าไป พฤติกรรมชั่วร้ายส่วนหนึ่งของโลลิสในต้นฉบับก็เกิดจากความอิจฉาที่นางเอกสนิทสนมกับเรโอฮาร์ต
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่นางเริ่มกลั่นแกล้งนางเอกอย่างบ้าคลั่ง
ตั้งแต่พูดจาดูหมิ่นไปจนถึงลงมือจริง ลอบขัดขาไปจนถึงข่มขู่ต่อหน้า นางแสดงบท “คุณหนูตัวร้าย” ได้อย่างสมบทบาท
สุดท้ายก็ถูกเรโอฮาร์ตประกาศถอนหมั้นต่อหน้าทุกคน แล้วถูกพระเอกอีกคนแทงทะลุหัวใจด้วยกระบี่ในวันพิธีบรรลุนิติภาวะ
ตายได้สมควรแล้ว
ฉันก็อยากพูดเหมือนกันว่าตัวเองตายได้สมควรแล้ว
แต่ตอนนี้ฉันเป็นนาง เพราะอย่างนั้นฉันไม่อยากตาย!
—ว่าแต่
ตามเนื้อเรื่องของเกม คืนนี้ฉันจะตกหลุมรักเรโอฮาร์ตตั้งแต่แรกเห็น
ทำไมถึงใส่คำว่า “ตั้งแต่แรกเห็น” ไว้ในเครื่องหมายอัญประกาศน่ะหรือ
เพราะความจริงโลลิสเคยพบเรโอฮาร์ตมาแล้วตอนหมั้นหมายกันเมื่อสองปีก่อน เพียงแต่ตอนนั้นนางยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำว่า “คู่หมั้น”
สิ่งที่ทำให้นางตกหลุมรักจริง ๆ คืองานเลี้ยงคืนนี้ เรโอฮาร์ตในวัยเยาว์สวมชุดเครื่องแบบทหารสีขาว ผมสีทองเปล่งประกายใต้แสงไฟ วางตัวสุภาพอ่อนโยนกับทุกคน—แล้วโลลิสก็ตกหลุมรักเขาเข้าให้
“...ไม่อยากไปเลยจริง ๆ”
ฉันพึมพำเสียงเบา
ซีลูนลืมตาข้างหนึ่งแล้วมองฉัน
“คุณหนู”
“หืม”
“ท่านกังวลกับชะตากรรมของตัวเองหรือเจ้าคะ”
ฉันก้มหน้าลงทันที มองมือที่วางอยู่บนตัก ปลายนิ้วกำลังสั่นน้อย ๆ นางช่างเอาใจใส่จริง ๆ
“...เปล่า มันเป็นชะตาที่กำหนดไว้แล้ว” ฉันจะบอกนางได้อย่างไรว่าฉันอยากฝืนชะตาเสียใหม่ ถึงนางจะเป็นผู้คุ้มกันของฉัน แต่เราก็เพิ่งอยู่ด้วยกันมาแค่ครึ่งปี ผลประโยชน์ของตระกูลย่อมสำคัญกว่าแน่
ซีลูนไม่ได้ถามอะไรต่อ
นางเพียงยื่นมือมาวางทับหลังมือฉันเบา ๆ มือเย็นเฉียบ ปลายนิ้วมีหนังด้านบาง ๆ จากการจับกระบี่ ฝ่ามือแนบอยู่บนหลังมือฉันอย่างเงียบงัน
“...”
นิ้วมือของฉันค่อย ๆ หยุดสั่น
“...อ้อ ขอบใจที่ปลอบนะ” ฉันตอบด้วยท่าทีของคุณหนูตัวร้าย
จากนั้นก็พลิกมือกลับไปจับปลายนิ้วของนางเบา ๆ นุ่มจัง~ ฉันคิดในใจ
หางของซีลูนขยับเบา ๆ จากนั้นนางก็หันไปมองนอกหน้าต่าง ทำทีเป็นชมทิวทัศน์
อุ๊ย~ ปลายหูนางแดงขึ้นนิดหน่อย
กลยุทธ์จีบแบบเกมจีบหนุ่มดูเหมือนจะได้ผลดี ตลอดครึ่งปีนี้นางคงมองฉันเป็นคนที่สนิทที่สุดแล้วกระมัง จะว่าไปเราก็เหมือนมีชะตาร่วมกัน เพราะมืออันยิ่งใหญ่ของเจตจำนงโลก ฉันจึงต้องแสร้งทำตัวเป็นนางเอกตัวร้าย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
รถม้าหยุดลงหน้าประตูใหญ่ของพระราชวัง
ประตูเปิดกว้าง
แสงสีทองส่องทะลักออกมาจากด้านใน ราวกับกระแสน้ำหลากอันอบอุ่นและหรูหรา เหล่าขุนนางในชุดพิธีการทยอยเดินเข้าสู่โถงทางเข้า ชายกระโปรงลากไปตามพื้น อัญมณีระยิบระยับ เสียงหัวเราะกับเสียงทักทายประสานกัน
ฉันจับชายกระโปรงก้าวลงจากรถม้า พอเท้าเหยียบขั้นบันไดหินอ่อนสีขาว เข่าก็อ่อนวูบ ซีลูนประคองข้อศอกฉันไว้อย่างแนบเนียน
“...ขอบใจ”
“ข้าน้อยมิได้ทำอะไรเลยเจ้าค่ะ”
นางกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยืดหลังให้ตรง เชิดคางขึ้น ปรับมุมปากให้โค้งพอดี—ไม่กระตือรือร้นเกินไป ไม่เย็นชาเกินไป มีความสง่างามเหนือผู้อื่นแบบที่คุณหนูขุนนางพึงมี
โหมด “คุณหนูทรราช” เริ่มทำงาน
มืออันยิ่งใหญ่ของเจตจำนงโลกเอ๋ย เพื่อทำตามความประสงค์ของเจ้า ข้าจึงได้แต่หาทางออกท่ามกลางวังวนดุจพายุ แล้วชะตาที่ไม่อาจเปลี่ยนบทละครนี้จะพาข้าไปที่ใดกัน
แต่ข้าจะไม่หวาดกลัว
ไปกันเถอะ
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง ฉันก็เกือบถูกแสงไฟทำให้ตาพร่า เพดานสูงสามชั้นมีโคมระย้าคริสตัลขนาดใหญ่ห้อยอยู่ แสงจากเทียนหลายร้อยเล่มหักเหผ่านคริสตัลกลายเป็นสายรุ้งเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน ผนังประดับภาพนูนปิดทอง บอกเล่าเหตุการณ์สงครามก่อตั้งราชอาณาจักร
โต๊ะยาวปูผ้าสีขาวสะอาดตา เครื่องเงินและแก้วไวน์จัดวางเป็นระเบียบ ตรงกลางมีหอประดับที่ก่อขึ้นจากผลไม้และดอกไม้
ผู้คนอยู่เต็มไปหมด
ขุนนางหญิงชายในชุดหรูหราจับกลุ่มคุยกันเป็นคู่เป็นกลุ่มเล็ก ๆ ถือแก้วไวน์ไว้ในมือและมีรอยยิ้มที่เหมาะสมกับงานสังคมประดับใบหน้า
เหล่าคุณหนูวัยเยาว์รวมกลุ่มกันเป็นวงเล็ก ๆ ใช้พัดบังปากกระซิบกระซาบ ส่วนสตรีสูงวัยนั่งบนเก้าอี้นวมชิดผนัง สายตาคมกริบกวาดมองเด็กสาวทุกคนที่ก้าวเข้ามา
ตอนฉันเดินเข้าไปก็รู้สึกได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง มีทั้งความชื่นชม คำชม และความนับถือ
อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะเป็นรูปลักษณ์ ชื่อเสียง หรือฐานะของตระกูล ฉันก็ไร้ที่ติ
ด้านที่เอาแต่ใจและหยาบคายของฉัน ตอนนี้มีให้เห็นแค่เวลาปฏิบัติต่อคนรับใช้เท่านั้น แน่นอนว่าเมื่อโตขึ้นและตระกูลมีอำนาจมากขึ้น “โลลิส” ในเรื่องก็จะยิ่งหยิ่งผยอง
ดูถูกคุณหนูคนอื่นที่มีบรรดาศักดิ์ต่ำกว่าตัวเอง พูดง่าย ๆ คือมองไม่เห็นหัวใครนั่นแหละ
ตอนนี้ชื่อเสียงของฉันเพิ่งแพร่กระจายออกไปเล็กน้อย ในหมู่เด็กสาวขุนนางที่เคยพบกันเพียงไม่กี่ครั้งตลอดครึ่งปี
“ลูกสาวตระกูลอัลเดอร์ไฮม์...”
“คนที่มีข่าวลือว่า...”
“ชู่ว เบาเสียงหน่อย...”
สายตาของเหล่าคุณหนูตัวน้อยทิ่มแทงผิวฉันราวกับเข็ม ฉันรักษาสีหน้าไว้ ก้าวเดินอย่างไม่รีบร้อน ซีลูนเดินตามหลังฉันครึ่งก้าวราวกับเงาเงียบงัน
จะว่าไปก็ชินแล้ว
ตลอดครึ่งปีนี้ ฉันคุ้นกับสายตาแบบนี้ไปนานแล้ว ชื่อเสียง “คุณหนูทรราช” แพร่ไปในหมู่คนรับใช้เร็วกว่ากาฬโรคเสียอีก เหล่าขุนนางวัยเดียวกันจึงเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้าง
ยิ่งไปกว่านั้น ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ฉันยังไปร่วมงานเลี้ยงอื่น ๆ ด้วย ทำให้คุณหนูเหล่านั้นได้รู้จักด้านตัวร้ายของฉัน แม้ฉันไม่อยากแสดงบทนี้ แต่ชะตาฟ้าก็ยังยื่นมือเข้ามาจัดการ
ไม่ว่าฉันไปที่ไหนก็มีเสียงซุบซิบแผ่วเบา ฉันกลายเป็นจุดสนใจท่ามกลางคำชื่นชมและคำสรรเสริญ
ฉันหาที่นั่งของตัวเอง—โต๊ะกลมที่อยู่ใกล้ที่นั่งประธาน—แล้วนั่งลง
ซีลูนยืนอยู่ด้านหลังฉันราวกับรูปสลัก
มือของฉันขยำชายกระโปรงอยู่ใต้ผ้าปูโต๊ะ
อา ชะตากรรมเอ๋ย~
หวังว่าถ้าทำตามเนื้อเรื่อง ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
เป้าหมายหลักคืนนี้มีสองคน คนแรกคือเรโอฮาร์ต ในเรื่องฉันต้องตกหลุมรักเขา “ตั้งแต่แรกเห็น” เพื่อให้เนื้อเรื่องเดินหน้าต่อ
ทั้งที่ฉันไม่มีทางหวั่นไหวกับผู้ชายหรอก ไม่รู้ว่าตอนนั้นเจตจำนงฟ้าจะเล่นงานฉันยังไง
ส่วนคนที่สอง—
ฉันกวาดสายตามองไปทั่วห้องจัดเลี้ยง
อ้อ เจอแล้ว
เด็กสาวในชุดราตรีสีเขียวอ่อนยืนอยู่ตรงมุมห้อง
ชุดของนางเรียบง่ายกว่าของคุณหนูคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด เป็นผ้าไหมธรรมดา ไม่มีเครื่องประดับสักชิ้น ผมสีน้ำตาลอ่อนเกล้าเป็นมวยเรียบ ๆ มีปอยผมหลุดลงมาข้างหูสองสามเส้น
หน้าตาไม่ได้โดดเด่นนัก แต่ดูสะอาดสะอ้านน่ามอง ตอนนี้นางก้มหน้า มือทั้งสองข้างบิดเข้าหากัน ไหล่ห่อเล็กน้อย
คุณหนูหลายคนในชุดหรูหรากำลังล้อมนางอยู่
“อ้าว นี่ไม่ใช่ลูกสาวตระกูลนอร์เรนหรอกหรือ”
“มายืนอยู่คนเดียวทำไมล่ะ ไม่มีใครชวนเต้นรำหรือไง”
“ชวนเต้นรำกับนางน่ะหรือ ใครจะไปชวนลูกสาวตระกูลไวเคานต์กัน แค่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ก็นับเป็นบุญมหาศาลแล้วกระมัง”
“ชุดนี่ก็ด้วย เป็นแบบปีที่แล้วใช่ไหมเนี่ย ให้ตายสิ ใส่ชุดเก่ามาร่วมงานเลี้ยงของราชวงศ์ ตระกูลนอร์เรนจนถึงขั้นนี้แล้วหรือ”
เด็กสาวก้มหน้าลงเรื่อย ๆ
นิ้วมือของนางบิดเกร็งจนซีด ริมฝีปากเม้มแน่น ขอบตาเริ่มแดงก่ำ
มิสชา นอร์เรน
บุตรสาวคนที่สามของตระกูลไวเคานต์
ในเกม นางเป็นผู้ติดตามที่ภักดีต่อโลลิสที่สุด ขอย้ำว่าไม่ใช่ “เพื่อน” แต่เป็น “ผู้ติดตาม” นะ
เพราะโลลิสไม่เคยมองนางว่าเป็นคนที่มีฐานะเท่าเทียมกันเลย นางเห็นมิสชาเป็นแค่เครื่องมือที่ใช้ประโยชน์ได้ ส่วนมิสชาก็ติดตามโลลิสอย่างไม่ลังเล เพราะโลลิส “ยื่นมือช่วยเหลือ” ในช่วงเวลาที่นางลำบากที่สุด
เหตุการณ์ที่นางตกอยู่ในสภาพน่าอับอายที่สุดก็คือตอนนี้
ว่าไปแล้ว เรื่องเลวร้ายที่โลลิสทำในเกมเกินครึ่งก็เป็นมิสชาที่ลงมือแทน
ไม่ว่าจะกลั่นแกล้งนางเอก ปล่อยข่าวลือ หรือใส่ร้ายสมาชิกกองอัศวิน... สุดท้ายพอเรื่องแดงขึ้นมา มิสชาก็ถูกลงโทษไปพร้อมกันในฐานะ “ผู้สมรู้ร่วมคิด”
ถ้ามองในแง่หนึ่ง ก็เหมือนมีเพื่อนร่วมชะตาที่ต้องถูกแขวนคอเหมือนกัน
แต่ตอนนี้
นางยังเป็นเพียงเด็กสาวที่ถูกรังแกแต่ไม่กล้าพูดอะไร
“—พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน”
ฉันเดินเข้าไปเอ่ยถาม
คุณหนูเหล่านั้นหันมาพร้อมกัน พอเห็นว่าเป็นฉัน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“คะ-คุณหนูอัลเดอร์ไฮม์...”
คนที่เป็นหัวหน้า—ดูเหมือนจะเป็นบุตรสาวของตระกูลเอิร์ล—เอ่ยตะกุกตะกัก ฉันเดินไปหยุดตรงหน้านางอย่างไม่รีบร้อน ซีลูนเดินตามหลัง สายตาสีแดงเข้มกวาดมองคุณหนูเหล่านั้นอย่างเฉยชา
พวกนางถอยหลังไปครึ่งก้าวพร้อมกันทันที
“ข้าถามว่าพวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน”
ฉันยืนขวางอยู่ตรงหน้ามิสชา บดบังสายตาของคนอื่นทั้งหมด รัศมีของคุณหนูตัวร้ายแผ่ซ่านเต็มที่ ราวกับไทรันโนซอรัสสีดำกางปีกออก น่าสะพรึงกลัวจนทำให้คนขวัญหนี
“พวกเราแค่... ล้อเล่นกับนางเท่านั้น...”
“ล้อเล่นหรือ” ฉันเลิกคิ้ว “มาล้อเล่นกับแขกของข้าในงานเลี้ยงของข้าอย่างนั้นหรือ”
“แขกของท่าน...?”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางเป็นคนของข้า” ฉันกล่าว “มีใครคัดค้านหรือไม่”
เงียบงัน
คุณหนูหัวหน้าขยับปาก ใบหน้าแดงก่ำ
นางเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่พอเหลือบมองซีลูนที่อยู่ด้านหลังฉัน หรือพูดให้ถูกคือเหลือบมองกระบี่ที่เอวของซีลูน ก็กลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอ
“...มะ-ไม่มีเจ้าค่ะ ขออภัยด้วย คุณหนูอัลเดอร์ไฮม์”
นางจับชายกระโปรงคำนับ แล้วพาพวกผู้ติดตามรีบเดินหนีไป
ฉันยืนมองพวกนางหายลับเข้าไปในฝูงชนอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันกลับมา
มิสชากำลังเงยหน้ามองฉัน ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนยังมีน้ำตาคลออยู่ ริมฝีปากสั่นระริก
“คะ-คุณหนูอัลเดอร์ไฮม์... ข้า...”
“อย่าร้องไห้” ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือนาง “เครื่องสำอางจะเลอะเอา”
ประสบการณ์จากเกมจีบหนุ่มยังคงช่วยฉันอยู่ แม้บทพูดกับจังหวะเดิมจะไม่เป็นแบบนี้ แต่เส้นเรื่องกำหนดให้ฉันรู้จักนางและช่วยนางเอาไว้ แค่เปลี่ยนเป็นแบบนี้ ขั้นตอนก็คงไม่สำคัญแล้ว
มิสชาก้มมองผ้าเช็ดหน้าแล้วชะงักไป
ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเป็นสีขาว มุมหนึ่งปักดอกลิลลีออฟเดอะวัลเลย์ดอกเล็ก ๆ เหมือนผืนที่ฉันยัดให้ซีลูนเมื่อครึ่งปีก่อนทุกประการ ฉันแค่ซื้อแบบเดียวกันมาไว้เยอะ ๆ เพราะสะดวกและใช้งานได้ดี
“ทะ-ทำไม...” เสียงมิสชาสั่น “ทำไมท่านถึงช่วยข้า...”
ทำไมน่ะหรือ
เพราะต่อไปเจ้าจะช่วยฉันทำเรื่องชั่วร้ายตั้งหลายอย่าง ฉันก็เลยต้องเพิ่มค่าความชอบไว้ก่อน—จะพูดแบบนั้นไม่ได้หรอก
“เพราะข้าทนดูไม่ได้” ฉันกล่าว “การรังแกคนที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเป็นการกระทำที่ต่ำช้าที่สุด”
นี่เป็นความจริง
ชาติที่แล้วฉันเคยเป็นคนขี้แพ้ที่ถูกกลั่นแกล้ง ฉันเข้าใจความรู้สึกแบบนั้นดีเกินไป
พอได้ยินคำพูดนี้ น้ำตาของมิสชาก็ไหลลงมาในที่สุด นางกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าท่อนไม้ได้
“ขะ-ขอบพระคุณเจ้าค่ะ... คุณหนูอัลเดอร์ไฮม์... ขอบพระคุณ...”
นางเอ่ยขอบคุณพลางร้องไห้ เสียงขาดเป็นห้วง ๆ ทำให้หลายคนรอบข้างหันมามอง ฉันยืนเก้ออยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร
“อย่าร้องไห้” ฉันพูดซ้ำ “ร้องมากไปเดี๋ยวไม่สวยนะ”
มิสชาพยักหน้ารัว ๆ ใช้ผ้าเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ด น้ำตาก็ยิ่งไหล ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดแล้วปิดไม่ลง
...ช่างเถอะ
ปล่อยให้นางร้องไป
ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ รออย่างเงียบ ๆ
ซีลูนมองฉันทีหนึ่ง แล้วมองมิสชาทีหนึ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ แต่หางของนางขยับเบา ๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
ทันใดนั้นเอง
“—คุณหนูโลลิส”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
ใสกังวาน อ่อนโยน และมีน้ำเสียงแบบเด็กหนุ่มที่เสียงยังไม่แตกหนุ่มเต็มที่
ฉันหันกลับไป
ในที่สุดก็ได้พบพระเอกของเรื่องนี้แล้วสินะ
ผมสีทอง
ดวงตาสีฟ้า
เครื่องแบบทหารสีขาว
อินทรธนูสีทองเปล่งประกายใต้แสงไฟ เครื่องหน้าราวกับมีใครตั้งใจออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ทุกส่วนพอดีเหมาะเจาะ ทั้งแนวคิ้ว สันจมูก และรูปปาก เมื่อรวมกันแล้วก็กลายเป็นใบหน้าแบบ “เจ้าชาย” อย่างสมบูรณ์แบบ
ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าจาง ๆ ราวกับทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็งในฤดูหนาว ทั้งที่อายุแค่ √169+0×13 ปี แต่กลับมีความสุขุมเกินวัย
เรโอฮาร์ต ฟอน ไอเดลชไตน์
คู่หมั้นของโลลิส
พระเอกยอดนิยมที่สุดในเกมจีบหนุ่มเรื่องนี้
“ข้าเห็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทั้งหมด”
เขายิ้มน้อย ๆ รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนดุจแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิ
“เจ้าทำได้ดีมาก คุณหนูโลลิส การปกป้องผู้อ่อนแอคือหน้าที่ของขุนนาง”
ตึก
หัวใจฉันเต้นไปหนึ่งครั้ง
นี่มันความรู้สึกอะไรกัน
?
ฉันก้มลงมองหน้าอกตัวเอง
ไม่ใช่...นี่มันอะไรกัน
นี่คือ “รักแรกพบ” อย่างที่เกมว่าไว้หรือ
ทั้งที่ฉันไม่ได้คิดอะไรเลย แต่เจตจำนงฟ้ากลับจัดการให้ฉันเป็นแบบนี้ ราวกับบังคับให้ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่ยังดีที่มันไม่ได้บิดเบือนจิตใจฉัน แค่ทำให้เกิดปฏิกิริยาทางร่างกาย เหมือนครั้งที่มือฉันร้อนวูบแล้วเผลอตบหน้าน้องชายตัวเองนั่นแหละ
เฮ้อ
ถึงตอนนี้ฉันจะกลายเป็นตัวร้าย แต่เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่!
ทว่าหัวใจกลับไม่ฟังฉัน มันยังคงเต้นตึกตักไม่หยุด ทุกครั้งที่เต้นย้ำเตือนฉันถึงเรื่องหนึ่ง—
โลลิส ฟอน อัลเดอร์ไฮม์
ในวินาทีที่ได้พบกับเรโอฮาร์ต ฟอน ไอเดลชไตน์
ตามเนื้อเรื่อง ตอนนี้นางตกหลุมรักเขาแล้ว
ตอนนี้คงมีภาพเหตุการณ์พิเศษเด้งขึ้นมาแล้วกระมัง ถ้าอยู่ในเกมจริง ๆ นี่ชวนสิ้นหวังชะมัด ภาพเหตุการณ์พิเศษแรกดันเป็นของตัวเองนี่มันอะไรกัน
“...ขอบพระทัยเพคะ องค์รัชทายาท” ฉันได้สติกลับมาแล้วตอบ
ฉันได้ยินเสียงตัวเองที่แหลมกว่าปกติเล็กน้อย เรโอฮาร์ตพยักหน้า สายตาเคลื่อนจากฉันไปหยุดที่มิสชา
“ท่านผู้นี้คือ”
“มะ-มิสชา นอร์เรน... บุตรสาวของตระกูลไวเคานต์...” มิสชาพูดตะกุกตะกัก พลางจับชายกระโปรงคำนับอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เรโอฮาร์ตไม่ได้แสดงสีหน้าไม่พอใจต่อท่าทางเสียมารยาทของนาง
เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณหนูนอร์เรน ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงคืนนี้”
จากนั้นเขาก็หันกลับมามองฉัน
“คุณหนูโลลิส ไว้ช่วงหลังของงาน ข้าขอเชิญเจ้าเต้นรำสักเพลงได้หรือไม่”
ตึก ตึกตึก อา เต้นอีกแล้ว ลมตะวันออกพัด กลองศึกก็ดังกระหึ่ม เจตจำนงฟ้าทำให้หัวใจฉันเต้น ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรจริง ๆ นะ อย่างไรเสียรสนิยมของฉันก็ปกติดี
“ดะ-ได้เพคะ”
ฉันตอบรับอย่างเสแสร้ง
เรโอฮาร์ตยิ้มน้อย ๆ แล้วหันหลังเดินจากไป แผ่นหลังในชุดเครื่องแบบทหารสีขาวค่อย ๆ เลือนหายไปท่ามกลางฝูงชน เส้นผมสีทองสะท้อนแสงระยิบระยับ
ฉันยืนนิ่งมองเขาจากไป
ฉันถอนหายใจแล้วตบหน้าอกที่ยังไม่เติบโตของตัวเองเบา ๆ เพื่อให้มันสงบลง
ฉันถอนหายใจแล้วตบแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง ดูเก้ ๆ กัง ๆ ชอบกล
สมองของฉันยังคงสงบเหมือนเดิม เพราะจิตใจไม่ได้ถูกบิดเบือน แค่ทำให้เกิดรักแรกพบในทางร่างกายเท่านั้น
แต่ว่า—เรื่องนี้ก็ไม่ดีอยู่ดี
ฉันหลับตา สูดหายใจเข้าลึก ๆ
เพราะโลลิสในเกมตกหลุมรักเรโอฮาร์ตตั้งแต่วินาทีนี้แล้ว เรื่องนี้จึงไม่เกี่ยวกับเจตจำนงส่วนตัวของฉันเลย ฉันถูกบังคับให้เป็นฝ่ายรับมากเกินไป
ต่อไปฉันต้องหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องนี้ให้ได้
พอสงบลงแล้ว
ฉันลืมตา มองไปยังทิศทางที่เรโอฮาร์ตเดินจากไป
เขาเดินไปถึงบริเวณที่นั่งประธานแล้ว กำลังพูดคุยทักทายกับขุนนางใหญ่หลายคน ทุกการเคลื่อนไหวสง่างาม ไม่เร่งร้อน รอยยิ้มเหมาะสมและอ่อนโยน ทั้งที่อายุแค่ √169+0×13 ปีก็ทำได้ถึงขนาดนี้ นับว่าเก่งมากจริง ๆ
แต่สายตาที่เขามองฉัน ความรู้สึกที่เผยออกมา... ฉันลองนึกย้อนดูอย่างละเอียดแล้ว...
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
ก็แค่นั้นเอง
ในดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้น ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกเหนือไปจากนั้น
ไม่ต้องสงสัยเลย
เขาไม่ได้สนใจโลลิสคนนี้
สำหรับฉัน นี่ก็ถือว่าโชคดีเหมือนกัน
ส่วนการหมั้นหมายครั้งนี้ สำหรับเขาก็เป็นเพียงภารกิจทางการเมือง โลลิสเป็นแค่เครื่องมือชิ้นหนึ่งในภารกิจนั้น เขาสุภาพกับฉันเพราะโลลิสเป็นบุตรสาวของตระกูลอัลเดอร์ไฮม์ ส่วนที่พูดว่า “เจ้าทำได้ดีมาก” ก็คงเพราะนั่นเป็นสิ่งที่องค์รัชทายาทควรกล่าว
เขาเชิญฉันเต้นรำ เพราะคืนนี้เขาจำเป็นต้องเต้นรำกับคู่หมั้นสักเพลง—นี่คือมารยาททางสังคม
“...คุณหนู”
เสียงของซีลูนดังมาจากด้านหลัง
“หืม”
“มือของท่าน...”
ฉันเพิ่งรู้ตัวว่ากำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นจนยับยู่ยี่ไปแล้ว คงเป็นเพราะพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง
“อ้อ ๆ”
“หากท่านมีเรื่องกลัดกลุ้ม บอกข้าน้อยได้เจ้าค่ะ”
ซีลูนเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่... ไม่มีอะไร ข้าน้อยพูดมากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”
นางไม่ได้ถามต่อ เพียงยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังฉันเหมือนเงาที่ไม่มีวันจากไป
ในที่สุดมิสชาก็ร้องไห้จนพอใจ แม้เสียงยังเจือสะอื้นอยู่ “คุณหนูอัลเดอร์ไฮม์... ขอบพระคุณจริง ๆ เจ้าค่ะ... ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไร...”
“ไม่ต้องตอบแทน” ฉันกล่าวอย่างสงบ “ต่อไปก็ติดตามข้าก็พอ”
ฟังดูเหมือนประธานใหญ่ใจเถื่อนเลยแฮะ
ดวงตาของมิสชาเป็นประกายขึ้นมา ในดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ยังบวมแดงคู่นั้นมีแสงเลื่อมใสแทบจะเป็นศรัทธาส่องประกาย ฐานะของฉันกับนางต่างกันราวฟ้ากับเหว แถมยังมีเวลาอีกหลายปี กว่าผู้เฒ่าคนนั้นจะมีอำนาจมากมายกว่านี้เสียอีก
“ดะ-ได้เจ้าค่ะ! ข้าจะติดตามท่านให้ดีแน่นอน!” มิสชากล่าว
นางก้มคำนับลึก ปอยผมสีน้ำตาลอ่อนตกลงมาบดบังแก้มที่แดงจัด
ฉันมองนางแล้วคิดในใจ—
ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงชอบสเปกแบบนี้อีกแล้วนะ สาวน้อยขี้อาย มืดมน น่ารักชะมัด มีใครเข้าใจบ้าง ถึงตอนนี้จะยังไม่โต แต่โตขึ้นต้องเป็นสาวอกตู้มแน่ ๆ
แต่มิสชา ขอโทษจริง ๆ นะ เจ้าซาบซึ้งขนาดนี้ แต่ที่ฉันยื่นมือช่วยก็เพราะรู้ว่าเจ้าจะกลายเป็นกำลังของฉัน เพราะฉันต้องการเจ้า ไม่ใช่เพราะความหวังดีล้วน ๆ
เป็นการใช้ประโยชน์
ขอโทษนะ
แต่ฉันจะดีกับเจ้า เท่าที่ตัวเองทำได้ ฉันจะไม่ทำเหมือนเจ้าของร่างเดิมที่ใช้เจ้าเสร็จแล้วก็โยนทิ้ง ฉันจะจดจำทุกอย่างที่เจ้าทำให้ฉัน หลังทุกอย่างจบลง หากฉันรอดจากตอนจบนั้นไปได้ ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไร ฉันจะมอบให้
ไม่ว่าอะไร ฉันก็จะทำให้เจ้าได้สมปรารถนา
ฉันคิดในใจ นี่คือคำสัญญาของฉัน
“อืม ฝากตัวด้วยนะ”
ฉันยื่นมือออกไปอย่างหยิ่งผยอง แล้วลูบศีรษะนางเบา ๆ มิสชาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มชื้นอีกครั้ง
ไม่นานหลังจากนั้น งานเต้นรำก็เริ่มขึ้น
วงดนตรีบรรเลงเพลงวอลซ์แสนไพเราะ เหล่าขุนนางหญิงชายจับคู่ก้าวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ ชายกระโปรงหมุนพลิ้ว อัญมณีส่องประกาย
ฉันยืนอยู่ริมฟลอร์
หลังได้รับคำเชิญจากเรโอฮาร์ต ฉันก็เริ่มแสดง... พูดตามตรง ชวนกระอักกระอ่วนสุด ๆ
“คุณหนูโลลิสเต้นวอลซ์เป็นหรือไม่”
“พอได้เพคะ” ที่จริงอยากปฏิเสธมากกว่า
“เช่นนั้น เชิญ”
เขายิ้มน้อย ๆ แล้วพาฉันก้าวเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ
ฉันทำตามจังหวะของเขาอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
ยังดีที่เรียนมารยาทมาครึ่งปีไม่เสียเปล่า อย่างน้อยก็ยังจำท่าเต้นพื้นฐานได้
แสงไฟหมุนวนอยู่เหนือศีรษะ ท่วงทำนองไหลรินอยู่ข้างหู
ท่าเต้นของเรโอฮาร์ตถูกต้องทุกกระเบียดนิ้ว แต่ละท่วงท่าราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด เขาพาฉันหมุนไปรอบแล้วรอบเล่า สีหน้าอ่อนโยน สายตามองมาที่ฉัน แต่ก็เหมือนกำลังมองทะลุฉันไปยังสิ่งอื่น
“คุณหนูโลลิสเต้นได้ดีมาก”
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ขอบพระทัยเพคะ องค์รัชทายาท”
ฉันตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพเช่นกัน
จากนั้นก็ไม่มีอะไรให้พูดอีก
พวกเราเต้นรำจนครบเพลงอย่างเงียบงัน เมื่อดนตรีจบ เรโอฮาร์ตปล่อยมือฉัน ถอยหลังครึ่งก้าว แล้วค้อมคำนับอย่างสง่างาม
“ขอบใจที่เต้นรำด้วยกัน คุณหนูโลลิส” เขายืดตัวขึ้น “คืนนี้ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า”
“หม่อมฉันก็ดีใจเพคะ องค์รัชทายาท”
ฉันจับชายกระโปรงคำนับตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
เขามองฉันเป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นยังคงว่างเปล่า จากนั้นก็หันหลังเดินไปหาคุณหนูขุนนางคนต่อไปที่เขาต้องเข้าสังคมด้วย
ฉันยืนนิ่งมองแผ่นหลังของเขา
เฮ้อ โล่งอกไปที
เพราะความสัมพันธ์ทางการเมือง ในเกมช่วงหลายปีต่อจากนี้พวกเขาก็แค่ปฏิบัติต่อกันอย่างไม่ร้อนแรงหรือเย็นชา มีแต่โลลิสที่ไล่ตามเขาอย่างหัวปักหัวปำ ฉันเกาหัว ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้ว การรักษาระยะห่างแบบนี้เหมาะกับฉันที่สุด แต่จะปรับเนื้อเรื่องยังไงดีนะ
……
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
“คุณหนู”
ไม่รู้ว่าซีลูนมาอยู่ข้างฉันตั้งแต่เมื่อไร
“รถม้าเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ”
“...อืม” ฉันก็คิดว่าควรกลับบ้านได้แล้ว
คนรับใช้กับพ่อบ้านเตรียมออกเดินทาง
ฉันพยักหน้า แล้วเดินตามนางออกไป
ตอนนั้นมิสชาวิ่งตามมาเหมือนลูกสุนัขที่เพิ่งเจอเจ้าของแล้วเอ่ยว่า
“คุณหนูอัลเดอร์ไฮม์ ขะ-ข้าไปส่งท่านที่ประตูนะเจ้าคะ...”
ฉันบอกว่าไม่ต้อง
พอเดินมาถึงประตูห้องจัดเลี้ยง ฉันก็ต้องหันกลับไปอีกครั้ง เพราะอยากสังเกตเจ้าคนนั้น
เรโอฮาร์ตยืนอยู่กลางฝูงชน กำลังพูดคุยกับคุณหนูในชุดราตรีสีแดง เขาก้มหน้าเล็กน้อย ตั้งใจฟังสิ่งที่นางพูด บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยนแบบมาตรฐานที่ไม่เผยความรู้สึกใด ๆ แสงไฟตกกระทบผมสีทองของเขา ราวกับเพิ่มแสงนุ่มนวลให้เป็นพิเศษ
ชิ สมบูรณ์แบบจริง ๆ
สมบูรณ์แบบเกินไปแล้ว
นั่นก็หมายความว่าเขาเก็บงำความคิดได้ลึกมาก
ถ้าฉันช่วยผลักดันให้เขากับนางเอกได้อยู่ด้วยกัน ฉันจะหนีออกจากวังวนนี้ได้ไหมนะ
ฉันคิดหาทางไปพลางหันหลังกลับ และในที่สุดก็เดินออกจากห้องจัดเลี้ยง
รถม้าโคลงเคลงไปตามทาง
ฉันนั่งอยู่ในรถม้า วางมือบนตัก ไม่ได้นั่งหลังตรงเป๊ะอีกต่อไปเพราะไม่จำเป็นแล้ว ส่วนซีลูนนั่งอยู่ตรงข้าม คอยคุ้มครองฉันเหมือนเคย
โคมไฟริมทางถอยห่างออกไปทีละดวง แสงสีส้มอมเหลืองลากผ่านใบหน้าฉันเป็นริ้ว ๆ
ซีลูนไม่พูดอะไร นางเพียงมองฉันเงียบ ๆ ดวงตาสีแดงเข้มเป็นประกายในความมืด
“คุณหนู”
“หืม”
“ท่านเหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ”
“...นิดหน่อย” หลัก ๆ คือหัวใจเต้นจนเหนื่อย
“เช่นนั้นก็พักเถิดเจ้าค่ะ ถึงแล้วข้าน้อยจะปลุกท่าน”
ฉันหลับตาลง
ความคิดฟุ้งซ่านแล่นวนไปมา จนไปนึกถึงตัวละครสองคนที่เพิ่งได้พบ
มิสชาผู้ติดตามไม่มีปัญหาอะไร แต่เจ้าชายคนนั้นเป็นภัยคุกคามสำหรับฉันมาก รู้สึกเหมือนถ้าเจอคนแบบนั้นแล้ว ความคิดลับ ๆ ในใจของตัวเองคงถูกมองออกหมด
เริ่มอยากปล่อยตัวตามสบายแล้วสิ
รถม้ายังคงแล่นต่อไป ราตรีมืดลึก
แสงโคมไฟริมทางสาดผ่านหน้าต่างเป็นริ้ว มือของซีลูนยังคงวางอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน ไม่ได้ชักกลับไป
(เสียงบรรยายนอกฉาก: คืนนั้นหลังกลับถึงคฤหาสน์ โลลิสหาวแล้วล้มตัวลงนอน ส่วนซีลูนนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอกประตู จ้องฝ่ามือของตัวเองอย่างเหม่อลอย)