“ก๊อกก๊อกก๊อก!”
ไม่กี่นาทีต่อมา ไก่ป่าอีกตัวก็ล้มลง เสิ่นล่างได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มอีก 5 แต้ม
“ถึงกับดรอปเงินด้วย ดูท่าเจ้าตัวนี้จะเป็นตัวแรกที่ถูกฆ่า!”
ซากไก่ป่าค่อย ๆ สลายไป เหรียญทองแดงสามเหรียญร่วงลงบนพื้น เสิ่นล่างเก็บขึ้นมาด้วยความดีใจ
เว็บไซต์ทางการของเทียนเหยี่ยนแจ้งไว้ว่า ยิ่งมอนสเตอร์ถูกฆ่าบ่อย อัตราดรอปก็ยิ่งต่ำลง ไก่ป่าตัวนี้ดรอปเหรียญทองแดงสามเหรียญในครั้งเดียว มีโอกาสสูงว่าเพิ่งถูกฆ่าเป็นครั้งแรก ส่วนตัวก่อนหน้านี้ไม่ดรอปอะไรเลย
“ดูท่าต้องหาที่คนน้อย ๆ ถึงจะดี!”
เสิ่นล่างลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังเนินเขาเตี้ย ๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีผู้เล่นน้อยกว่า
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
แสงสีขาววาบขึ้นกลางลานหมู่บ้านมือใหม่ ร่างของเสิ่นล่างปรากฏขึ้นพร้อมสีหน้าหงุดหงิด
ใช่แล้ว เขาถูกไก่ป่าตัวที่เจ็ดจัดการจนตาย
พลาดไปสองครั้ง ไม่เกิดคริติคอล แถมยังโดนฆ่าอย่างเฉียดฉิว
“เกมเฮงซวย!”
เสิ่นล่างมองแถบค่าประสบการณ์ แล้วพบว่าลดลงไปถึง 10 แต้ม ตอนนี้เหลือค่าประสบการณ์แค่ 20 แต้ม เท่ากับเสียไก่ไปสองตัวเปล่า ๆ
แน่นอน จะเรียกว่าเสียเปล่าก็ไม่ถูกนัก อย่างน้อยก็เก็บเงินมาได้ไม่น้อย
ตอนนี้เขารวยจนล้นกระเป๋า ในอินเวนทอรี่มีเหรียญทองแดงถึง 16 เหรียญ เรียกได้ว่ามั่งคั่งสุด ๆ
รอบข้างยังคงมีแสงสีขาววาบขึ้นไม่ขาด พร้อมเสียงสบถเป็นระยะ เสิ่นล่างปรับอารมณ์ให้เข้าที่ ก่อนจะมุ่งหน้าสู่เส้นทางล่าไก่ต่อ
ด้านหลังเนินเตี้ยมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ ไก่ป่าเดินเตร็ดเตร่ไปมา ผู้เล่นบริเวณนี้มีค่อนข้างน้อย ส่วนใหญ่จับกลุ่มกันสองสามคนล่าไก่ แน่นอนว่าค่าประสบการณ์ที่แต่ละคนได้รับก็ย่อมน้อยลง
“ฉัวะ!”
กว่า 2 ชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเสิ่นล่างก็จัดการไก่ป่าตัวที่ยี่สิบสองได้ แสงสีทองพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาเลเวลอัปเป็นเลเวล 1 เสียที
(ระหว่างฆ่าไก่ป่าแต่ละตัว ต้องใช้เวลาราว 10 นาทีเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิต)
“ติ๊ง!”