เสียงเรียบดังขึ้น ไร้แววอารมณ์ชัดเจน เสิ่นเยี่ยนยิ้มตอบ ราวกับกำลังพบเพื่อนร่วมงานที่มีความสัมพันธ์เพียงผิวเผิน แสดงความสุภาพพร้อมขีดเส้นแบ่งเขตไว้อย่างชัดเจน
“ขอบคุณท่านโหว”
เสิ่นฉิงมิได้หยุดฝีเท้า ก้าวยาวจากไป เสิ่นเยี่ยนถอนสายตากลับ ไม่ปล่อยให้อารมณ์ใดสูญเปล่า
บิดากับบุตรแท้ ๆ กลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปนานแล้ว
“ประมุขมรรคาเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ช่างเป็นเสาหลักของแผ่นดินโดยแท้”
“สวรรค์รับรอง ปราชญ์ขงจื๊อเป็นพยาน ราชวงศ์จิ้งมีประมุขมรรคาคนใหม่แล้ว ภายภาคหน้าบ้านเมืองย่อมมั่งคั่ง ประชาราษฎร์ผาสุก และฟื้นฟูแผ่นดินเก่ากลับคืนมาได้เป็นแน่”
“ประมุขมรรคามีปณิธานยิ่งใหญ่ ทำให้ข้าละอายใจเหลือเกิน”
ถ้อยคำชื่นชมรายล้อมอยู่รอบกาย
เสิ่นเยี่ยนยิ้มตอบทีละคน ไม่เปิดช่องให้ผู้ใดจับผิดท่าทีได้ ขณะรับมือกับผู้คน เขาก็อดรู้สึกโล่งใจอยู่ในใจไม่ได้
เพิ่งก่อตั้งวิถีอักษรขึ้นมา หนทางสู่การบรรลุมรรคาและเป็นปราชญ์ยังห่างไกลอีกนับแสนลี้ ที่ผู้คนเรียกเขาด้วยความเคารพว่าประมุขมรรคา แท้จริงแล้วเขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขั้นหก ขอบเขตเช่นนี้ในเมืองหลวงมิได้นับว่าโดดเด่น
เหล่าขุนนางบุ๋นและบู๊ที่มีคุณสมบัติเข้าร่วมประชุมขุนนางย่อมไม่ใส่ใจเขา ทว่าบัดนี้กลับไม่หวงคำชื่นชม ดูราวกับจริงใจอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหน้าหนาเพียงใด โชคดีที่เขาไม่ได้ยืนกรานอยู่ในเมืองหลวงต่อ
ขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงไอดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน
เสียงนั้นมิได้ดังนัก ทว่าราวกับเป็นสัญญาณ ผู้คนต่างหยุดลงพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย แล้วแยกออกไปสองข้างอย่างรู้ใจกันยิ่ง
เซียวจวี๋อันยืนอยู่ไม่ไกล รูปร่างค้อมงอเล็กน้อย ดวงตาขุ่นมัว ลมหายใจติดขัดอยู่บ้าง ดูไม่ต่างจากคนชราทั่วไป ทว่าเพียงเขาไอหนึ่งครั้ง เหล่าขุนนางบุ๋นและแม่ทัพกลับเงียบกริบ พลางหลีกทางให้อย่างพร้อมเพรียง
นี่คืออัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งราชสำนัก!
ทั้งอาวุโส ความสามารถ และบารมี ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงได้
“คารวะท่านอัครเสนาบดีเซียว” เสิ่นเยี่ยนกล่าวพลางประสานมือ