เสิ่นเยี่ยนชะงักงันไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าจะได้พบหมิงเช่อ ณ สถานที่แห่งนี้
“อมิตาภพุทธ”
เสียงคุ้นเคยทำให้เสิ่นเยี่ยนได้สติกลับคืนมา
“ก่อนข้าจะเข้าสอบ เจ้ายังปิดด่านอยู่เลย ออกจากด่านเมื่อใดหรือ?” เสิ่นเยี่ยนเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ ทั้งยังยินดีไม่น้อย
กล่าวไปแล้ว ทั้งสองนับเป็นสหายร่วมสำนักศึกษา อีกทั้งยังติดต่อพูดคุยกันอยู่บ่อยครั้ง
สำนักศึกษาไม่ห้ามการถกเถียงทางความคิด สำนักและแนวคิดต่าง ๆ จึงหลากหลายซับซ้อน ในบรรดานั้นมีแนวคิดที่เกี่ยวข้องกับลัทธิเต๋าและพุทธศาสนาอยู่มาก ภายหลังขงฝานเป็นผู้ดำเนินการ เชิญนักพรตผู้บรรลุธรรมจากสำนักเต๋าและพระเถระจากสำนักพุทธมาประจำสำนักศึกษาในฐานะอาจารย์ ถ่ายทอดแนวคิดของทั้งสองฝ่ายและส่งเสริมการแลกเปลี่ยนหลอมรวม
หมิงเช่อมีพุทธจิตมาแต่กำเนิด อริยสัจสี่และมรรคมีองค์แปดเป็นดั่งสัญชาตญาณ เขาได้รับการรับเป็นศิษย์ปิดสำนักของพระเถระจากสำนักพุทธ ติดตามอาจารย์เข้าสำนักศึกษา บำเพ็ญทั้งพุทธและลัทธิขงจื๊อ
“ข้าออกจากด่านเมื่อสามวันก่อน ได้ยินว่าศิษย์พี่ถูกส่งเข้าคุกหลวงเพราะบทความในสนามสอบ อาตมาไม่คิดว่าบทความนั้นผิด เดิมทีคิดจะช่วยเหลือ ทว่าท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ออกจากสำนักศึกษา วันนี้พอได้รับอนุญาตให้ออกมา ก็ได้ยินว่าศิษย์พี่เปิดวิถีอักษรก่อนจะได้เป็นจอหงวน จึงมาร่วมแสดงความยินดี แต่กลับถูกศิษย์พี่สั่งสอนเสียแล้ว” หมิงเช่อกล่าว
“เจตนาเป็นเรื่องดี แต่วิธีการยังต้องพิจารณาให้รอบคอบ” เสิ่นเยี่ยนกล่าว
เมื่อความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมา การกระทำของหมิงเช่อก็เข้าใจได้ไม่ยาก
ข้อแรกในมรรคมีองค์แปดแห่งสำนักพุทธคือสัมมาสติ หมิงเช่อต้องการรักษาจิตให้เที่ยงตรงและยึดมั่นในความคิดอันถูกต้อง ซึ่งสอดคล้องกับค่านิยมของคนส่วนใหญ่ เขาจึงห้ามเถ้าแก่ร้านทำร้ายคน ทว่าเพราะข้อจำกัดของหลักธรรมที่ยังไม่ลึกซึ้ง เขาจึงไม่สนใจเหตุการณ์ก่อนหน้าที่ตนไม่เห็นหรือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า มองเพียงเรื่องตรงหน้าเท่านั้น
ด้วยวิธีคิดเช่นนี้ หมิงเช่อก่อเรื่องไว้ในสำนักศึกษาไม่น้อย เรื่องที่เสิ่นเยี่ยนจดจำได้แม่นยำที่สุดคือคราวที่เขาห้ามพ่อครัวฆ่าไก่