ทหารม้าห้าสิบคนควบมาด้วยความเร็วชวนตะลึง เพียงพริบตาก็เห็นฝุ่นทรายฟุ้งตลบอยู่ไม่ไกล ดาบยาวในมือชูสูง
“อ๊า!”
“มีโจรปล้น!”
เหล่าสารถีร้องเสียงหลง เดิมทีก็ไม่มีอาวุธติดตัวอยู่แล้ว พอเห็นประกายดาบวาววับก็อกสั่นขวัญแขวน สัญชาตญาณแรกคือคิดหนี
“ทุกคนอย่าได้ตื่นตระหนก!” เสิ่นเยี่ยนกล่าวเสียงกังวาน
เหตุการณ์เช่นนี้อยู่ในความคาดหมายของเขา หากไม่มีเรื่องไม่คาดฝันต่างหากจึงจะแปลก เขายกมือขึ้นเขียนอักษรคำว่า ‘มั่นคง’ กลางอากาศ ความหมายของอักษรแผ่ขยายออกไปพร้อมพลังแห่งมรรคาอักษร เหล่าสารถีจึงค่อย ๆ สงบลง
ขณะเดียวกัน เมิ่งเชียนกับหวูไต้จื่อที่อยู่ด้านหลังต่างลงมือรับมือ พลังแห่งบัณฑิตและพลังแห่งเต๋าพลิ้วไหว อีกทั้งยันต์อัสนีแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ เมฆครึ้มเหนือท้องฟ้ารวมตัวกันอย่างเลือนราง
เสิ่นเยี่ยนมองโจรที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ พลันเกิดความคิดหนึ่งขึ้นในใจ
พวกมันได้ม้ามาจากไหนกัน?
แม้ม้าพวกนี้จะไม่ดีเลิศเท่าม้าของทหารรักษาพระองค์แห่งนครหลวง แต่ก็วิ่งห้อตะบึงได้รวดเร็ว มิใช่ม้าผอมแรงน้อยเช่นม้าที่อยู่ข้างกาย ซึ่งมีไว้ลากรถและแทบไม่ต่างจากล่อ จะเทียบกันได้
อีกทั้งทหารม้าห้าสิบคนนี้ หากแยกกันดูแล้วก็มีฝีมือเพียงระดับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปด มิได้นับว่าแข็งแกร่ง ทว่าพวกมันสวมเสื้อสีน้ำตาลเหมือนกันราวกับสีสนิม เสื้อผ้าและการเคลื่อนไหวเป็นระเบียบแบบแผน ระหว่างควบม้าเข้ามา นอกจากเสียงกีบม้าก็ไม่มีเสียงอื่นแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าฝึกฝนมาอย่างดี หากโจมตีกองคาราวานธรรมดาย่อมไม่พลาดเป้า
หากคิดจะสร้างกองกำลังเช่นนี้ขึ้นมา ย่อมต้องใช้เงินทองและเสบียงจำนวนมหาศาล
แต่ในสถานการณ์ของหงโจวยามนี้ หมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ แทบจะร้างผู้คน แล้วเงินทองกับเสบียงที่ใช้เลี้ยงคนและม้าเหล่านี้มาจากที่ใด?