บรรยากาศภายในห้องพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
“สายลับผู้นั้นหรือ?” เซี่ยเฉิงซวี่ถาม
“กระหม่อมได้เบาะแสของสายลับระดับสูงที่ซ่อนตัวอยู่ในราชสำนักแล้ว การกวาดล้างองค์กรจารชนครานี้ ภายนอกดูเหมือนทำเพื่อเสิ่นเยี่ยน แต่แท้จริงยังเป็นฉากบังตาเพื่อทำให้สายลับตายใจ ขอเพียงเขาเผยพิรุธ กระหม่อมจะลงมือจับกุมด้วยตนเอง!” เซี่ยชิงเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เซี่ยเฉิงซวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
เรื่องนี้มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้
“เอาเถิด เช่นนั้นก็ทำตามที่เจ้าว่า แต่งตั้งเป็นอ๋องและพระราชทานเมืองศักดินาให้ก่อน ส่วนการไปประจำเมืองศักดินานั้นพักไว้ชั่วคราว ทว่าห้ามนานเกินไป อย่างมากก็ครึ่งปี” เซี่ยเฉิงซวี่กล่าว สีหน้าจริงจัง “การบริหารเต้าเตี้ยงเป่ยให้มั่นคงต่างหากคือหัวใจสำคัญของช่วงต่อไป หากทำสำเร็จ ก็อาจมีโอกาสบุกโจมตีกองอินทรีเหิน ในการชิงชัยระดับนี้ สายลับแทบไม่มีบทบาทอันใด”
“กระหม่อมเข้าใจแล้ว” เซี่ยชิงเยี่ยนเอ่ยเสียงขรึม ก่อนลุกขึ้นคำนับ “กระหม่อมขอตัว”
เซี่ยเฉิงซวี่พยักหน้า ทว่ายังคงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ แววตาลึกล้ำ ราวกับกำลังครุ่นคิดเรื่องใดอยู่
.
วันรุ่งขึ้น
ขณะที่คณะของเสิ่นเยี่ยนออกจากหมู่บ้านเสี่ยวเป่ย พระราชโองการฉบับหนึ่งก็สั่นสะเทือนไปทั่วราชสำนัก
พระอนุชาของฮ่องเต้ รองแม่ทัพใหญ่กองทัพชายแดน พ้นจากตำแหน่งและกลับเมืองหลวง ได้รับแต่งตั้งเป็นอิงอ๋อง พร้อมพระราชทานเต้าเตี้ยงเป่ยเป็นเมืองศักดินา
ทว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเสิ่นเยี่ยน เขาเรียกกุยอวี่มา แล้วทั้งสี่ก็ออกเดินทางไปตามถนนใหญ่ ก่อนใช้วิชาเร่งรุดไปยังอำเภอหง
พวกเขาไม่ได้ใช้วิชาอันวิจิตรตระการตา เพราะสิ้นเปลืองพลังมากเกินไป จึงเลือกใช้เพียงวิชาเร่งเดินทางอย่างเรียบง่ายที่สุด ถึงกระนั้น เมื่อผ่านไปครึ่งวัน เสิ่นเยี่ยนยังพอไหว ส่วนอีกสามคนกลับใช้พลังจนหมดสิ้น