แววตาของเขาไหววูบ สีหน้าไม่เข้าใจเช่นนั้นย่อมปิดบังสามคนตรงหน้าไม่มิด
“สายลับที่ราชวงศ์อิงหยางแฝงตัวอยู่ในราชสำนักของเราได้รับคำสั่ง และคำสั่งนั้นเกี่ยวข้องกับเจ้า” ข่งฝานกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เสิ่นเยี่ยนนั่งฟังเงียบ ๆ ทว่าข่งฝานกลับหยุดไปครู่หนึ่ง มือกำป้ายไม้แผ่นหนึ่งไว้ หลับตาลงเล็กน้อย พลังจิตไหลเวียนอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะหันมามองเสิ่นเยี่ยนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“เทพอินทรีต้องการสังหารเจ้า!”
ถ้อยคำเดียวทำให้เสิ่นเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย
เฮ่อเหลียนชางปลดปล่อยลวดลายบนร่าง หลังจากกลิ่นอายของเทพอินทรีแผ่คลุม ก็รุกรานเข้าสู่ทะเลจิตสำนึก เดิมทีคิดว่าเพียงเท่านี้ก็คงจบแล้ว คาดไม่ถึงว่าจะยังมีคำสั่งตามมาอีก
ช่างไม่รู้จักจบสิ้นเสียจริง ความรู้สึกที่ถูกคนจับตาอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้ชวนให้ไม่สบายใจยิ่งนัก
“เทพอินทรีออกคำสั่งโดยตรง นี่คือคำสั่งสูงสุดของราชวงศ์อิงหยาง สูงกว่าพระบัญชาของราชันอิงหยางหนึ่งขั้น จัดเป็นคำสั่งที่ต้องทำให้สำเร็จโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด เนื้อหาก็เรียบง่าย สั่งให้สายลับทั้งหมดในเมืองหลวงลงมือโดยไม่เลือกวิธีการ ใช้ทรัพยากรทุกอย่าง สละผู้ใดก็ได้ ขอเพียงเอาชีวิตเจ้าให้ได้!”
อู๋จี๋จื่อกล่าวเสริม น้ำเสียงเย็นเยียบ
แม้เป็นเพียงการถ่ายทอดคำพูด แต่เสิ่นเยี่ยนกลับคล้ายมองเห็นดวงตาดุดันเหี้ยมเกรียมของเทพอินทรี ทำให้เขาตระหนักถึงความเข้มงวดของคำสั่งนี้ ทว่าเมื่อมาถึงยามนี้ เขากลับรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย ถึงกับหัวเราะเบา ๆ
“เทพอินทรีมีอำนาจสูงสุดในราชวงศ์อิงหยาง ทั้งยังมีพลังถึงขั้นหนึ่ง แต่กลับออกคำสั่งด้วยตนเองเพื่อสังหารข้า นับว่าเป็นการยอมรับศักยภาพของข้าโดยอ้อม เห็นข้าเป็นอุปสรรคใหญ่ที่สุดต่อการยกทัพลงใต้ของราชวงศ์อิงหยาง”
กล่าวไปแล้ว จู่ ๆ เขาก็เกิดความทะนงตนขึ้นมา
“กลิ่นอายยังสังหารข้าไม่สำเร็จ แค่สายลับไม่กี่คน เป็นเพียงหนูที่ซ่อนอยู่ในเงามืด จะก่อคลื่นลมได้สักเท่าใด?”