เจียงจิ้น: “จะมีเหตุผลอะไรอีกล่ะ ก็เขามันไร้สำนึก เห็นแก่ตัวน่ะสิ”
ผู้การหลี่ชะงักไป ก่อนจะถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง กลับพูดตรง ๆ ว่า
“ตระกูลซ่งทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ก็เพราะกลัวจะเดือดร้อนไปด้วย ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายไปหมด แม้เกาะของเราจะยังไม่ถูกกระแสเลวร้ายนั่นพัดมาถึงก็เถอะ แต่ถ้านายแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ คิดเรื่องหลังจากนี้ไว้หรือยัง? ไม่เอาอนาคตแล้วหรือไง? ผลงานที่นายสะสมมาจากการเอาชีวิตรอดในสนามรบหลายครั้ง อาจสูญเปล่าหมด นายยอมได้เหรอ?”
“สูญเปล่าตรงไหนล่ะ อย่างน้อยก็ได้ภรรยาสวย ๆ ตัวนุ่มนิ่ม ผิวขาวผ่องมาไม่ใช่หรือไง? ยังจะคิดอะไรอีก ก็อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับเมียกับลูกอย่างมีความสุขน่ะสิ!”
“มีความสุขบ้าอะไร เมื่อก่อนทำไมฉันไม่รู้ว่านายเป็นคนหมกมุ่นเรื่องผู้หญิงขนาดนี้!”
“ก็เพราะเมียฉันยังไม่โผล่มาไง”
ผู้การหลี่กลอกตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด “เรื่องยังไม่มีวี่แววสักนิด นายก็ประกาศไปทั่วแล้ว ยังมียางอายอยู่บ้างไหม?”
“ก็รอคุณพยักหน้าอยู่นี่ไง แค่คุณพยักหน้าแล้วประทับตราให้ พวกเราก็มีวี่แววขึ้นมาทันทีแล้ว”
“ไสหัวไป!” ผู้การเดือดดาล “ฉันตัดสินใจแทนไม่ได้ ผู้หญิงเขาต้องยินยอมเองด้วย!”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงจิ้นก็รีบฉวยโอกาสรับคำ “ได้! ตกลงตามนี้! ยังไงฉันก็จะแต่งงานกับเธอให้ได้! รอกินลูกอมมงคลของฉันได้เลย!”
พูดพลางวิ่งพรวดออกไป ไม่ว่าผู้การด้านหลังจะตะโกนเรียกอย่างไรก็ไม่หันกลับมา
เวินหยางยืนอยู่หน้าพุ่มดอกชบาจีนที่บานสะพรั่ง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เธอก็หันกลับไปมอง
เดิมทีเจียงจิ้นวิ่งมาเต็มฝีเท้า แต่พอใกล้เข้ามาก็ค่อย ๆ ผ่อนความเร็วลงจนกลายเป็นเดินช้า ๆ แถมยังยกมือจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย
แต่พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกว่านี่ไม่เหมือนตัวเองเอาเสียเลย จึงสบถออกมาคำหนึ่งแล้วก้าวยาว ๆ ไปข้างหน้า เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเวินหยาง
เขาไม่ได้หันไปมองเธอ กลับจ้องพุ่มดอกไม้แล้วพูดขึ้นราวกับไม่ใส่ใจว่า
“แค่ก ข้อเสนอเมื่อกี้ เธอคิดว่ายังไง?”
“หา?” เวินหยางยังไม่ทันตั้งตัว
เห็นเธอทำหน้ามึนงง เจียงจิ้นก็อดจิ๊ปากไม่ได้ “เธอนี่มันซื่อบื้อจริง ๆ มิน่าถึงเกือบถูกพวกค้ามนุษย์หลอกไป!”
เวินหยาง “……”
จะพูดก็พูดไปสิ ทำไมต้องโจมตีเธอด้วย
อีกอย่าง ตอนอยู่บนรถไฟเธอไม่ได้ขาดความระแวดระวังเสียหน่อย เป็นพวกค้ามนุษย์ต่างหากที่เจ้าเล่ห์ ตอนเธอออกจากสถานี พวกมันให้เด็กแกล้งทำเป็นน่าสงสารเพื่อล่อเธอติดกับ
แต่พอเขาพูดแบบนี้ เวินหยางก็เข้าใจขึ้นมาว่าข้อเสนอที่เจียงจิ้นพูดถึงเมื่อครู่คืออะไร
“คุณยังจะแต่งงานกับฉันอีกเหรอ?”
เธอรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง จากท่าทีของผู้การเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นด้วย
เธอไม่รู้ว่าผู้ชายสองคนคุยอะไรกันในห้องทำงาน แต่สถานะทางครอบครัวของเธอก็เป็นอย่างที่เห็น เธอคิดว่าเขาคงล้มเลิกความคิดนี้ไปแล้ว
ถึงอย่างไรซ่งเจาซิงเหิงที่หมั้นหมายกับเธอยังพยายามหลีกเลี่ยงเธอ แล้วนับประสาอะไรกับเจียงจิ้นที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย
เวินหยางขมวดคิ้วน้อย ๆ ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
แต่ปฏิกิริยานั้นกลับทำให้เจียงจิ้นเข้าใจไปว่า—
“ทำไม เธอไม่เต็มใจหรือไง?”
อารมณ์ของเจียงจิ้นเดาไม่ยาก แม้ตอนนี้เขาจะทำหน้าขรึม เวินหยางก็มองออกว่าเขาไม่พอใจ
แต่ความไม่พอใจนั้นก็ดูเหมือนจะไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เธอ
คล้ายกับว่า…เด็กคนหนึ่งแย่งของกับคนอื่นแล้วแย่งไม่ชนะ เลยงอนอยู่คนเดียวอย่างนั้นหรือ?
เวินหยางนึกถึงคำพูดของผู้การ “คุณอยากแต่งงานกับฉันเพราะกำลังประชดซ่งเจาซิงเหิงหรือเปล่า?”
เธอเงยหน้าขึ้นพินิจชายตรงหน้าอย่างจริงจัง
ทรงผมของเจียงจิ้นเป็นทรงเกรียนสั้นที่พบได้บ่อยที่สุดในกองทัพ แม้จะเป็นทรงที่นิยม แต่ก็เลือกคนอยู่เหมือนกัน
เห็นได้ชัดว่าเครื่องหน้าของเจียงจิ้นโดดเด่นมาก คิ้วเข้ม ดวงตาลึกล้ำ แนวกรามคมชัด ผมเกรียนไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดลงแม้แต่น้อย กลับยิ่งขับให้ดูหล่อสะดุดตา
แม้ผิวจะคล้ำจากลมแดด แต่เมื่ออยู่บนตัวเขากลับยิ่งเสริมให้ดูองอาจหล่อเหลาอย่างเต็มเปี่ยม
เสียก็แค่…
ดูหยาบไปหน่อย
เมื่อนึกถึงตอนที่เขาช่วยจับพวกค้ามนุษย์ที่สถานีรถไฟ แถมยังพาเธอผ่านด่านเข้ามาในกองทัพจนถึงห้องทำงานของผู้การตลอดทาง
ไม่ว่าเขาจะมีจุดประสงค์อะไร อย่างน้อยเขาก็ช่วยชีวิตเธอจริง ๆ แม้เธอเองจะมีเจตนาส่วนตัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยากทำให้เขาเดือดร้อน
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เวินหยางก็พูดว่า “ถึงคุณจะแต่งงานกับฉัน ซ่งเจาซิงเหิงก็ไม่สนใจหรอกค่ะ”
เจียงจิ้นหัวเราะเยาะ “ซ่งเจาซิงเหิงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มาจากไหน ถึงคู่ควรให้ฉันทำเรื่องพวกนี้เพื่อเขา?”
“แล้วคุณทำเพราะอะไร?”
“จะเป็นเพราะฉันถูกใจเธอ อยากนอนเตียงเดียวกับเธอไม่ได้หรือไง?”
คำพูดนั้นหยาบคายอยู่บ้าง เวินหยางพลันหน้าแดงขึ้นมา
เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเจียงจิ้นกำลังพูดจาลวนลามเธอหรือเปล่า
คนที่เธอเคยพบอาจไม่ได้ซับซ้อนอะไรนัก แต่เจียงจิ้นเป็นคนแรกที่พูดตรงขนาดนี้
แทบจะเขียนคำว่า “ฉันอยากนอนกับเธอ” แปะไว้บนหน้าผากอย่างโจ่งแจ้งอยู่แล้ว
“ช่างเถอะ เธอคิดซะว่าฉันประชดเขาก็แล้วกัน”
เจียงจิ้นมองใบหน้าแดงก่ำของเธอแล้วจิ๊ปาก ก่อนก้มลงยกห่อสัมภาระข้างเท้าเธอขึ้นมา
“นั่งรถไฟมาตั้งหลายวัน แถมหัวยังมีแผลอยู่ คงเหนื่อยมากแล้ว ฉันจะหาห้องพักในบ้านพักรับรองของเราให้เธอพักก่อน เธอไม่รู้ทาง เดี๋ยวฉันพาไป”
เวินหยางมองเขายกสัมภาระของเธอแล้วหันหลังเดินไป ยืนนิ่งอึ้งอยู่สองวินาที ก่อนจะรีบก้าวตามไป
ทั้งสองเดินนำหน้าตามหลังกันไป
ตลอดทาง นอกจากเจียงจิ้นจะเอ่ยแนะนำเกาะและกำชับเรื่องที่ควรระวังเป็นครั้งคราวแล้ว ทั้งคู่ก็แทบไม่ได้พูดคุยกันอีก
บางทีเขาอาจสังเกตเห็นว่าเวินหยางกระอักกระอ่วนและไม่เป็นธรรมชาติ พอพาเธอมาส่งถึงบ้านพักรับรอง เจียงจิ้นก็ไม่ได้เข้าไปด้วย
เขาทิ้งท้ายไว้เพียงว่า “คิดให้ดี ๆ อีกสองวันฉันจะมาหา” แล้วก็จากไป
เวินหยางมองตามเขาจนลับตา
เดินมาตลอดทางพร้อมรับลมทะเล ทำให้สมองของเธอปลอดโปร่งขึ้นไม่น้อย
แต่พูดตามตรง ตอนนี้เธอเหนื่อยมากจริง ๆ ทั้งอดนอนมาหลายวันและเจอเหตุไม่คาดฝัน ทำให้ปวดตื้อศีรษะจนแทบทนไม่ไหว
เธอซาบซึ้งใจมากที่เจียงจิ้นยอมให้เวลาเธอคิดสองวัน
……
ค่ำคืนฤดูร้อนบนเกาะมีลมเย็นพัดเอื่อย บรรยากาศเงียบสงบยิ่ง
ทว่าเวินหยางกลับหลับไม่สนิท เธอฝันไปเรื่องหนึ่ง
ในฝัน เธอเหมือนกับในชีวิตจริง เดินทางมายังเกาะเพียงลำพังเพื่อตามหาคนแต่งงานด้วย แต่หลังจากรอนแรมมาถึงเกาะ เธอกลับพบว่าคู่หมั้นถูกหญิงสาวที่เกิดใหม่ชื่อซูชุนเหมยแย่งไปแล้ว
เดิมทีเธอตั้งใจจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมกับตระกูลซ่ง แต่กลับถูกแม่สามีและลูกสะใภ้ตระกูลซ่งร่วมมือกันเล่นงาน อีกฝ่ายปฏิเสธเรื่องการหมั้นหมายเสียงแข็ง ทั้งยังใส่ร้ายว่าเธอเป็นโรคหลงผิดและเสียสติ
แม้ภายหลังเรื่องจะบานปลายจนไปถึงผู้การ แต่เพราะเธอไม่มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรว่าทั้งสองตระกูลตกลงหมั้นหมายกัน กองทัพจึงไม่ได้เข้าข้างเธอ……
……
“คุณหมายถึงสหายหญิงหน้าตาสวยที่เข้าพักเมื่อบ่ายวานนี้หรือคะ? ฉันจำได้ค่ะ แต่เหมือนว่าหลังจากเข้าห้องไปตั้งแต่บ่ายวานนี้แล้ว เธอก็ไม่ออกมาอีกเลย…แย่แล้ว หรือว่าจะเกิดเรื่องขึ้น?”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีหน้าของพนักงานหญิงประจำบ้านพักรับรองกับเจียงจิ้นก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน