เวินหร่านไม่ได้ออกจากฐานมาสองวันแล้ว เธอก้มหน้าก้มตาทำการวิเคราะห์ข้อมูลแต่ละอย่างที่อาจารย์มอบหมายให้จนเสร็จ ยุ่งเสียจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น
ช่วงบ่าย รุ่นพี่สาวเดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาจากข้างนอก ท่าทางเหมือนปลาปักเป้าที่กำลังโกรธจัด
“เป็นอะไรไปคะ?” เวินหร่านถาม
ปกติรุ่นพี่สาวเป็นคนร่าเริง อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ทำให้เธอโมโหได้หรอก
“รังแกกันเกินไปแล้ว! มีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง ผลงานของคนอื่น ถ้าเก่งจริงก็เขียนเองสิ มาแย่งชื่อในผลงานของคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง!”
เวินหร่านนึกขึ้นได้ “หมายถึงงานวิจัยของน้องสาวพี่เหรอคะ?”
“ใช่ ตอนส่งไปชื่อผู้เขียนอันดับหนึ่งยังเป็นชื่อน้องสาวฉันอยู่เลย แต่พอตีพิมพ์ออกมา ชื่อน้องสาวฉันกลับกลายเป็นผู้เขียนอันดับสอง!”
การเป็นผู้เขียนอันดับหนึ่งกับอันดับสองของงานวิจัยนั้นมีความแตกต่างกันมาก ทั้งในแง่ของผลงานที่มีส่วนร่วมและการยอมรับ ผู้เขียนอันดับหนึ่งคือคนที่มีส่วนร่วมกับงานวิจัยมากที่สุด ส่วนผู้เขียนอันดับสองย่อมไม่ได้รับการยอมรับเท่าผู้เขียนอันดับหนึ่ง บ่อยครั้งถึงขั้นถูกมองข้าม
การเปลี่ยนชื่อผู้เขียนงานวิจัยไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก แต่ก็เคยมีกรณีแบบนี้ อาจารย์ที่ปรึกษาหรือคนที่มีเส้นสายบางคนมักเอางานวิจัยดี ๆ มาเป็นผลงานของตัวเองเพื่อแสดงความสำเร็จทางวิชาการ แต่โดยทั่วไปจะบอกกล่าวและจัดการเรื่องต่าง ๆ ไว้ก่อน เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาตามมา
แต่การยึดชื่อผู้เขียนอันดับหนึ่งไปโดยไม่บอกกล่าวกันสักคำแบบนี้ ก็ชัดเจนว่าเป็นการรังแกคนที่ไม่มีเส้นสาย ไม่ต่างอะไรกับการปล้น
“รู้ไหมคะว่าใครได้เป็นผู้เขียนอันดับหนึ่ง?”
รุ่นพี่สาวโมโหจนตาแดงก่ำ น้องสาวของเธอกำลังเตรียมสอบเข้าปริญญาโท คิดว่างานวิจัยที่มีคุณภาพจะช่วยเพิ่มคะแนนได้ งานชิ้นนี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมาก แต่กลับถูกคนอื่นยึดเอาไปหน้าตาเฉย ที่แย่กว่านั้น คนที่แย่งไปยังเป็นคนที่สามัญชนอย่างเธอต่อกรด้วยไม่ได้