เวินหร่านหันไปมองเขา
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล ๆ มุ่งตรงมาทางพวกเขา
“คุณโจว ที่แท้คุณอยู่ตรงนี้เองครับ ขาของคุณเจียงจู่ ๆ ก็ไม่มีความรู้สึก โทรหาคุณก็ไม่รับ รีบไปดูเธอหน่อยเถอะครับ!”
เวินหร่านยกมุมปากอย่างขมขื่น
เธอยกมือดึงมือเขาออก ที่แท้เขาก็ไม่ได้จับแน่นเท่าไร พอดึงก็หลุดแล้ว
“เวินหร่าน—”
คุณหมอที่มีสีหน้าร้อนรนรีบกดปุ่มปิดประตู ประตูลิฟต์ปิดลง พร้อมกับตัดเสียงของโจวอวี้เหิงไปด้วย
เวินหร่านสอดมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋า ความอุ่นที่ข้อมือหายไปจนหมดภายในเวลาไม่กี่วินาที
ในห้องพักผู้ป่วย
คุณย่าโจวยังดูสดชื่นดี กำลังดูไซอิ๋วฉบับปี 1986 คุณย่าหลงใหลการปราบปีศาจจริง ๆ
“ไอ้เด็กเวรนั่นล่ะ” คุณย่าโจวมองไปยังด้านหลังเธอที่ว่างเปล่า “ไม่อยู่เป็นเพื่อนเมียก็ไม่อยู่เป็นเพื่อนคนแก่ หายหัวไปไหนแล้ว”
เวินหร่านไม่อยากให้เรื่องพวกนี้ทำให้คุณย่ากลุ้มใจ จึงตอบคลุมเครือว่า “เขามีเรื่องสำคัญในชีวิตต้องจัดการค่ะ”
“เขาจะมีเรื่องสำคัญอะไรอีก เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้ก็คือรีบมีลูก...”
เสียงของคุณย่าโจวหยุดกะทันหัน เห็นได้ชัดว่านึกอะไรขึ้นมาได้ ความขุ่นเคืองต่อปีศาจที่กำลังถูกปราบพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้า เธออยากด่าคน แต่พอนึกได้ว่าเวินหร่านยังอยู่ตรงนี้ จึงไม่อยากทำให้เธอเสียใจ
“หร่านหร่าน จู่ ๆ ย่าก็อยากกินแคนตาลูป หนูไปซื้อมาให้ย่าสักหน่อยได้ไหม”
พอเวินหร่านออกไปซื้อแคนตาลูป คุณย่าโจวก็รีบโทรหาโจวอวี้เหิงทันที
“แกรีบไสหัวกลับมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะอยากตีแกให้ตาย!”