โจวอวี้เหิงสวมสูทสีอ่อนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น สีเข้ากับชุดราตรีของเวินหร่าน ทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก
“อวี้เหิง พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ พวกเราไม่ได้คิดอะไร แค่คุยกันเล่น ๆ เอง”
โจวอวี้เหิงหัวเราะเยาะ “คุยเล่นกันยังลากไปถึงเรื่องสืบทอดทายาทให้บ้านเราได้ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าพวกคุณนายเป็นแม่ผมเสียอีก มีแม่ตั้งหลายคนมาคอยจัดการเรื่องของผม ผมรับไม่ไหวหรอกครับ”
“อวี้เหิง!” หนิงอินทำเสียงดุ แต่ในใจกลับแอบสะใจ “พูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ได้ยังไง ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เลย”
พูดจบก็หันไปมองเหล่าคุณนาย “อวี้เหิงบ้านเราถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก พูดจาไม่ค่อยเป็น อย่าเก็บไปคิดเลยนะคะ”
“ไม่หรอก ๆ” คุณนายทั้งหลายยิ้มเจื่อน ในใจพากันกลอกตา นี่เรียกพูดไม่เป็นหรือ? แค่เปิดปากก็แทงใจคนได้เป็นแถวแล้ว
โจวอวี้เหิงคว้ามือเวินหร่านที่กำลังกินเค้กชิ้นเล็กอย่างเมามัน “งั้นพวกคุณคุยกันต่อเถอะ ผมกับภรรยาจะไปคุยเรื่องสืบทอดทายาทกันให้ลึกซึ้งหน่อย”
ลึกซึ้ง… คุยกันให้ลึกซึ้งหน่อย…
เหล่าคุณนาย “……”
หนิงอินยกมือปิดหน้า “……”
ห้องรับรองของห้องจัดเลี้ยงอยู่ชั้นสอง