เวินหร่านกลับขึ้นรถแล้วถึงได้ถอนหายใจโล่งอกอย่างเต็มที่
หวุดหวิดไปแล้ว เกือบถูกฟู่เจ๋ออันเห็นใบนัดตรวจครรภ์เข้า
ถ้าเป็นคนอื่นก็ยังพอว่า ขอแค่ช่วยเก็บเป็นความลับหรือพูดกลบเกลื่อนไปสักสองคำก็คงผ่านไปได้ แต่กับฟู่เจ๋ออันไม่มีทางกลบเกลื่อนได้เลย ด้วยความสัมพันธ์ของเขากับโจวอวี้เหิง ถ้ารู้เรื่องนี้เข้า โอกาสสองร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เขาจะบอกโจวอวี้เหิง
เดิมทีก็ยื้อเรื่องหย่าร้างไปมาไม่ยอมจบอยู่แล้ว ถ้าโจวอวี้เหิงรู้ว่าเธอตั้งท้อง เรื่องนี้คงยากยิ่งกว่าการเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎกถึงชมพูทวีปเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้นยังมีตระกูลโจวอีก
ตระกูลใหญ่ร่ำรวยอย่างตระกูลโจวไม่มีทางยอมให้เด็กที่มีสายเลือดของตระกูลต้องไปอยู่ข้างนอก โดยเฉพาะหนิงอินกับคุณย่าโจวที่เฝ้าคิดถึงแต่เรื่องอยากให้เธอตั้งท้องเร็ว ๆ จะได้มีทายาทสืบสกุล หากเรื่องที่เธอตั้งท้องถูกเปิดเผย ยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะหย่าได้หรือไม่ อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีทางยอมให้ลูกอยู่กับเธอ
เธออุ้มท้องอย่างยากลำบากตั้งสิบเดือน แล้วทำไมลูกถึงไม่ใช่ของเธอ?
เวินหร่านอดดีใจไม่ได้ที่ตัวเองไหวตัวทัน คิดว่าต่อไปคงมาโรงพยาบาลแถบชานเมืองทางใต้แห่งนี้ไม่ได้อีกแล้ว
แค่ตรวจครรภ์ครั้งเดียว เธอต้องหลบคนนั้นที หลบคนนี้ที ช่างเหมือนหน่วยกองโจรเสียจริง
……
ยามค่ำคืน แสงนีออนในปักกิ่งเหนือพร่างพราวแสบตา
ตอนฟู่เจ๋ออันมาถึงห้องส่วนตัว พวกเขาหลายคนก็กำลังเล่นโป๊กเกอร์กันอยู่แล้ว
โจวอวี้เหิงเอนกายพิงโซฟาอย่างเกียจคร้าน ใช้นิ้วเรียวยาวสองนิ้วคีบปากแก้วแล้วหมุนไปมา แต่ไม่ได้ดื่ม ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
“ทำไมไม่ไปเล่นไพ่ล่ะ?”
โจวอวี้เหิงได้สติกลับมา “ไม่อยากเล่น น่าเบื่อ”
ช่วงนี้โจวอวี้เหิงดูเงียบขรึมกว่าปกติ ความรู้สึกนั้นแผ่ออกมาจากข้างใน คนอื่นอาจดูไม่ออก แต่ฟู่เจ๋ออันเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กย่อมสัมผัสได้
“ช่วงนี้นายกับเวินหร่านเป็นยังไงกันแน่” เขารินเหล้าใส่แก้ว แล้วชนแก้วของโจวอวี้เหิงเบา ๆ “รู้สึกว่าตั้งแต่เจียงซีเหยากลับมา ก็ไม่มีวันไหนสงบเลย”