เวินหร่านแค่นเสียงในลำคอ ก่อนหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ
หลินมู่เฉินรีบปัดความคิดของตัวเองทิ้ง ถึงอย่างไรข้อสันนิษฐานนี้ก็ไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย «ยกโทษให้ฉันที่พูดจาเหลวไหลนะ ฉันตบปากตัวเองก็ได้»
เสียงตบปากแทบไม่ได้ยิน เบากว่าใช้กระดาษเช็ดปากเสียอีก หลินมู่เฉินลงโทษตัวเองเบา ๆ เสร็จก็พูดว่า «อยากกินอาหารไทยจัง ฉันจองร้านไว้แล้ว อย่าลืมมานะ»
ร้านที่หลินมู่เฉินจองไว้เป็นร้านอาหารที่ตกแต่งสไตล์สวัสดิกะอย่างเต็มรูปแบบ
ภายในร้านเปิดเครื่องทำความร้อนจนอบอุ่น เวินหร่านถอดเสื้อขนเป็ดออก หลินมู่เฉินมองเสื้อไหมพรมตัวหนาที่เธอสวมอยู่ข้างใน «แกกลัวหนาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่»
«ไม่ใช่กลัวหนาว แต่กลัวเป็นหวัด ถ้าเป็นหวัดก็จะ...»
เวินหร่านรีบหยุดคำพูดไว้ทัน หลินมู่เฉินไวต่อความผิดปกติยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก «พูดค้างไว้ทำไม แกมีเรื่องปิดบังฉันหรือเปล่า»
เวินหร่านไม่ตอบ จู่ ๆ เธอก็นิ่งค้าง สายตาจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่ขยับเขยื้อน
«เฮ้ย หนีปัญหาก็ไม่ช่วยอะไรหรอก ปิดบังเพื่อนสนิทถือเป็นความผิดร้ายแรง อย่าคิดว่าไม่พูดแล้วจะ...»
หลินมู่เฉินมองตามทิศทางที่เวินหร่านกำลังมอง ก่อนสบถคำหยาบออกมา «เชี่ย! นั่นยัยเจียงมือที่สามไม่ใช่เหรอ มากินข้าวกับใครน่ะ»
เวินหร่านละสายตากลับมา «จินมู่ เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของโจวอวี้เหิง»
หลินมู่เฉินเบิกตาโต «ให้ตายสิ พวกเราเจอความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่ไม่มีใครรู้เข้าแล้วหรือเปล่า ไม่ได้การ ฉันต้องไปถ่ายรูปสักหน่อย แล้วค่อยเอาไปปาใส่หน้าโจวอวี้เหิง ให้เขารู้ว่าคนที่ตัวเองรักเป็นผู้หญิงแบบไหน»