ไร้ปรานีทารุณเมีย พอจะหย่าเขาไล่ตามตาละห้อย

ตอนที่ 43 ตกสะพาน

6 นาที· 1.4K คำ

เวินหร่านแค่นเสียงในลำคอ ก่อนหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ

หลินมู่เฉินรีบปัดความคิดของตัวเองทิ้ง ถึงอย่างไรข้อสันนิษฐานนี้ก็ไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย «ยกโทษให้ฉันที่พูดจาเหลวไหลนะ ฉันตบปากตัวเองก็ได้»

เสียงตบปากแทบไม่ได้ยิน เบากว่าใช้กระดาษเช็ดปากเสียอีก หลินมู่เฉินลงโทษตัวเองเบา ๆ เสร็จก็พูดว่า «อยากกินอาหารไทยจัง ฉันจองร้านไว้แล้ว อย่าลืมมานะ»

ร้านที่หลินมู่เฉินจองไว้เป็นร้านอาหารที่ตกแต่งสไตล์สวัสดิกะอย่างเต็มรูปแบบ

ภายในร้านเปิดเครื่องทำความร้อนจนอบอุ่น เวินหร่านถอดเสื้อขนเป็ดออก หลินมู่เฉินมองเสื้อไหมพรมตัวหนาที่เธอสวมอยู่ข้างใน «แกกลัวหนาวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่»

«ไม่ใช่กลัวหนาว แต่กลัวเป็นหวัด ถ้าเป็นหวัดก็จะ...»

เวินหร่านรีบหยุดคำพูดไว้ทัน หลินมู่เฉินไวต่อความผิดปกติยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก «พูดค้างไว้ทำไม แกมีเรื่องปิดบังฉันหรือเปล่า»

เวินหร่านไม่ตอบ จู่ ๆ เธอก็นิ่งค้าง สายตาจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่ขยับเขยื้อน

«เฮ้ย หนีปัญหาก็ไม่ช่วยอะไรหรอก ปิดบังเพื่อนสนิทถือเป็นความผิดร้ายแรง อย่าคิดว่าไม่พูดแล้วจะ...»

หลินมู่เฉินมองตามทิศทางที่เวินหร่านกำลังมอง ก่อนสบถคำหยาบออกมา «เชี่ย! นั่นยัยเจียงมือที่สามไม่ใช่เหรอ มากินข้าวกับใครน่ะ»

เวินหร่านละสายตากลับมา «จินมู่ เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจของโจวอวี้เหิง»

หลินมู่เฉินเบิกตาโต «ให้ตายสิ พวกเราเจอความสัมพันธ์ลับ ๆ ที่ไม่มีใครรู้เข้าแล้วหรือเปล่า ไม่ได้การ ฉันต้องไปถ่ายรูปสักหน่อย แล้วค่อยเอาไปปาใส่หน้าโจวอวี้เหิง ให้เขารู้ว่าคนที่ตัวเองรักเป็นผู้หญิงแบบไหน»

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป