มือข้างหนึ่งคว้าหัวใจที่เปื้อนโคลนขึ้นมา
จิ่วซานซานอดทนต่อสัมผัสประหลาด เหนียวเหนอะ และลื่นแฉะ ใช้มือเช็ดโคลนที่ติดอยู่ออก ก่อนยื่นหัวใจดวงนั้นไปตรงหน้ามัน
“...พี่สาว?”
น้ำเสียงของมันแฝงความประจบเอาใจอย่างระมัดระวัง
มือเล็กคู่นั้นจงใจหลบมือของจิ่วซานซาน แล้วค่อย ๆ รับหัวใจของตัวเองไป
มันยัดหัวใจกลับเข้าไปในอก เย็บปิดด้วยเส้นด้ายแดง จากนั้นก็ลนลานเช็ดของเหลวสีดำที่ติดมือกับเสื้อผ้า
“พี่สาว สกปรก ให้”
มันใช้มือที่เช็ดสะอาดแล้วล้วงผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กสะอาดจากกระเป๋าด้านใน แล้วยื่นให้จิ่วซานซาน
จิ่วซานซานก็ไม่เกรงใจ เอ่ยขอบคุณแล้วรับมาเช็ดมืออย่างเป็นธรรมชาติ
ลูเวินเยว่เก็บกระจก แล้วหันหน้าเข้าหากระจกจัดทรงผมและเติมเครื่องสำอาง
“อ้อ จริงสิ ในเมื่อเข้ามาเป็นสมาชิกครอบครัวใหญ่ของเราแล้ว เสี่ยวจิ่ว เธอตั้งชื่อให้มันหน่อยสิ”
มันเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ แววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
“ฉัน ฉันจะเอาเรื่องไปบอกคนอื่น... ฉัน ฉันจะทรยศ... ฉัน...”
จิ่วซานซานยื่นมือไปขยี้หัวมัน
“ตอนนี้รู้จักคิดแล้ว ยังจะทำอีกไหม?”
มันเม้มปาก ส่ายหน้ารัว ๆ
“ไม่ทำแล้ว ฉันรับรองว่าจะไม่ทำอีก...”
“ดูท่าที่เวินเยว่พูดเรื่องเครื่องพิสูจน์ความจริงใจเมื่อกี้ เธอไม่ได้ฟังเข้าหูเลยสักนิด”
จิ่วซานซานนั่งขัดสมาธิลง แล้วตบที่ว่างข้างตัวเบา ๆ
มันกอดตุ๊กตาไว้ นั่งลงข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้เธอตกใจหนีไป