เมื่อมาถึงอาคารหอพักร้าง สิ่งปลูกสร้างที่นี่ก็ถูกทำลายไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงหลุมลึกสีดำมืดขนาดมหึมา
จิ่วซานซานกวาดตามองไปยังหลุมนั้น เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าการมองเห็นในความมืดได้ชัดเจนนั้นช่างทรมานเพียงใด
ภายในหลุมมีเศษเลือดสีแดงคล้ำกระจัดกระจายอยู่ใต้เศษภาชนะแก้วที่แตกละเอียด เต็มไปด้วยอวัยวะมนุษย์ เลือดที่จับตัวไปแล้วครึ่งหนึ่งไหลคดเคี้ยวเป็นลวดลายประหลาดบนพื้นดิน ตับถูกบดแบนจนมีน้ำสีเขียวคล้ำซึมออกมา เศษเนื้อรูปร่างคล้ายนิ้วมือกระจายอยู่ตามผนังหลุม เชื่อมติดกับเศษเนื้อและเส้นใยประสาท
“อ้วก!!!”
เธอทนไม่ไหวจริง ๆ จึงหันไปหามุมหนึ่งแล้วเริ่มอาเจียน
“อ้วก!!!!”
กลิ่นนี้ฉุนจนแทบทนไม่ไหว!!
“แหวะ!!!!”
เธอรู้สึกว่าตัวเองคงอาเจียนทั้งหมั่นโถวก้อนนั้นกับน้ำย่อยในกระเพาะออกมาหมดแล้ว
สือเยี่ยนปีนขึ้นมาจากหลุม พอเห็นจิ่วซานซานอาเจียนจนแทบหมดสติ เขาก็ยกมือปิดจมูกอย่างรังเกียจ แล้วขยับห่างจากเธอ
“ได้เศษชิ้นส่วนที่นี่มาแล้ว เหลือแค่รอทางเฮ่อหยวน”
หนิงว่างกลับยืนเท้าเอวอยู่ข้างจิ่วซานซาน
“โห เธอนี่จนจริง ๆ นะ อ้วกออกมายังไม่มีอะไรเลย”
จิ่วซานซาน: “?”
นี่มันคำพูดคนหรือไง? ป่วยหรือเปล่า?
จะบอกว่าแก่ จะบอกว่าขี้เหร่ เธอก็ยอมรับได้
แต่พูดความจริงออกมาตรง ๆ นี่หมายความว่ายังไง?
เธอโกรธจนยืดตัวตรง ยกนิ้วชี้ไปทางเขา
หนิงว่างกะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าเขียนชัดว่าไร้เดียงสา อ่อนแอ และไม่เข้าใจอะไรเลย