จิ่วซานซานลืมตาขึ้นมา รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งตัว
“ซี๊ด...”
เธอกุมศีรษะที่มึนหนัก พลางจ้องผ้าห่มอย่างงุนงง
เมื่อคืนเหมือนจะฝันร้าย ฝันว่า...
เธอพยายามเค้นความทรงจำในหัวจนสุดกำลัง แต่กลับนึกไม่ออกเลย
ช่างเถอะ ลืมไปแล้ว คงเป็นแค่ฝันร้ายธรรมดา
คิดได้ดังนั้น เธอก็เตรียมจะเปิดผ้าห่ม ทว่าทันทีที่ยกแขนขึ้นก็รู้สึกเจ็บแปลบ เจ็บจนแทบร้องลั่น
เจ็บ ๆ ๆ ๆ ๆ!!
เธอมองรอยช้ำเขียวคล้ำเป็นปื้นบนแขนตัวเองอย่างสับสน
เมื่อคืนฉันนอนท่าไหนกันนะ ทำไมแขนถึงฟกช้ำแบบนี้ได้ล่ะ??
ขณะคิด เธอก็เงยหน้าขึ้น ตั้งใจจะถามคุณปากฉีก แต่กลับเห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งวางอยู่ข้างเตียงเสียก่อน
“เสี่ยวจิ่ว เห็นเธอหลับสนิทเลยไม่ได้ปลุก ฉันได้กำหนดดันเจียนแล้ว ขอตัวไปก่อนนะ”
ก็ได้ ไว้กลับมาแล้วค่อยถามก็แล้วกัน
เธอนั่งขัดสมาธิ หยิบขนมที่คุณปู่คนขับรถให้มา แล้วเริ่มเคี้ยวตุ้ย ๆ
“นี่ เสี่ยวจิ่ว ได้กำหนดดันเจียนหรือยัง”
เสียงของสือเยี่ยนเพิ่งจบลง หน้าต่างแจ้งเตือนระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
【ติ๊ง—กำลังจับคู่ดันเจียนให้คุณ】
จิ่วซานซานเร่งกินไปด้วย ไม่ลืมตอบกลับไปด้วยว่า “กำลังจับคู่อยู่ ๆ...”
【ติ๊ง—ดันเจียนระดับเอ [ฟ้ามืดแล้ว หลับตาได้] กำลังจะเริ่มขึ้น คุณได้รับการจัดสรรให้เป็นตัวละครเอ็นพีซีจิ่วซานซานในดันเจียนนี้ โปรดเตรียมตัวให้พร้อม】
ชื่อคุ้นหูจัง นี่ไม่ใช่ดันเจียนที่คุณปากฉีกเคยจับคู่ได้หรอกหรือ?