จิ่วซานซานกำลังจะอ้าปากถามบางอย่าง แต่กลับเห็นสีหน้าของทั้งสามคนพลันเคร่งขรึม เธอมองตามสายตาพวกเขาไปยังหน้าประตู
เด็กน้อยกอดตุ๊กตาไว้ สีหน้าไร้อารมณ์
“พี่สาว... ฉันพลาดไปแล้วจริง ๆ ไม่นึกเลยว่าพี่จะมีไอเทมหมายเลข 9 อยู่ในมือ”
“ทุกคนสนิทกับพี่สาวกันทั้งนั้น น่าอิจฉาจังเลย”
“พี่สาวช่วยพวกเขาไว้แล้ว งั้นพี่ตั้งชื่อให้ฉันสักชื่อได้ไหม?”
มันเบิกตากลมใสไร้เดียงสา ทว่าความหมกมุ่นที่ซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้นกลับเผยตัวออกมา
จิ่วซานซานเดินเข้าไปหามัน
“ระวังนะ มันไม่เหมือนตอนที่เราเจอมันครั้งแรกเลย! พวกเราเคยสงสัยกันว่ามีอะไรอื่นปะปนอยู่ในด่านนี้หรือเปล่า!”
จิ่วซานซานย่อตัวลงตรงหน้ามัน
“เธอไม่ใช่พวกอาชญากรเหรอ?”
เด็กน้อยกะพริบตาแล้วพยักหน้า
“เธอมีพ่ออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงอิจฉาฉันล่ะ?”
เด็กน้อยส่ายหน้า
“ฉันไม่ได้อิจฉาพี่สาว ฉันอิจฉาเพื่อนของพี่สาวต่างหาก”
“พี่สาว พ่อเป็นคนใช้ขวานฟันฉันตาย วันนั้นเขายกขวานขึ้นแล้วบอกว่าแม่อยู่ในนรกใต้คมขวานเล่มนั้น ถ้าเราอยากอยู่พร้อมหน้ากันทั้งครอบครัว ก็ต้องตายใต้ขวานเล่มเดียวกัน”
“แบบนี้พอตายเป็นผี เราก็จะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่มีวันแยกจากกัน”
มันกอดตุ๊กตาแน่น ก้มลงถูแก้มกับตุ๊กตาเบา ๆ
“ที่เขาพูดเป็นเรื่องจริง พอกลายเป็นผีแล้ว พวกเราก็อยู่ด้วยกันไม่ห่าง ครอบครัวของเราอยู่ด้วยกันตลอดไป”