จิ่วซานซานตื่นเต้นจนหมุนตัวอยู่กับที่หนึ่งรอบ เชื่อมั่นในข้อสรุปที่ตัวเองอนุมานได้อย่างหมดใจ
เธอลูบหูตัวเอง แต่บนนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย
หรือว่าเด็กคนนั้นจะเอาอุปกรณ์สื่อสารระหว่างเธอกับเพื่อนร่วมทีมไปแล้ว?
มีเหตุผล มีเหตุผล
ตอนนี้ที่นี่คงมีแค่เธอคนเดียวที่ช่วยทุกคนได้!
ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องพูดให้มากความ
เธอคว้าผ้าขี้ริ้วมานั่งยอง ๆ กับพื้น แล้วค้นตัวอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพบปากกาด้ามหนึ่งจริง ๆ
ในละครโทรทัศน์มักจะวาดแผนที่ภูมิประเทศกัน เธอก็วาดบ้าง พอถึงตอนนั้นจะได้ร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีมจากทั้งภายในและภายนอก แผนนี้สมบูรณ์แบบสุด ๆ
ก๊อก ก๊อก—
เธอได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากผนังด้านหลัง
จิ่วซานซานสะดุ้ง หันไปก็เห็นลิฟต์กำลังขึ้นมาและหยุดที่ชั้นห้า
เธอรีบยัดปากกาหมึกซึมกลับเข้าไป แล้วแสร้งทำเป็นถูพื้น
“พี่สาว มาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอ?”
เด็กน้อยอุ้มตุ๊กตากอดเข่าลงนั่งยอง ๆ ข้างเธอ พลางถาม
จิ่วซานซานตั้งใจถูพื้น ถูซ้ำแล้วซ้ำอีกจนพอใจ ก่อนจะโยนผ้าขี้ริ้วกลับไป
“พี่เห็นว่าตรงนี้สกปรกนิดหน่อย ก็เลยเช็ดให้สะอาด เป็นยังไง ตอนนี้สะอาดมากแล้วใช่ไหม?”
ให้ตายสิ ทำเอาเธอตกใจหมด ผนังนี่มีคนอยู่ด้วยเหรอ? เสียงเคาะเมื่อครู่คงกำลังเตือนเธอว่าพวกค้ามนุษย์มาแล้ว!
ดูท่าเป้าหมายภารกิจของเธอจะอยู่หลังผนังนี้
สมกับเป็นเธอจริง ๆ ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ระบุตำแหน่งได้แล้ว
ไม่อย่างนั้นองค์กรคงไม่ส่งเธอมาสืบแทรกซึมหรอก