สิ่งแรกที่จิ่วซานซานทำหลังกลับมาคือหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยที่สองซึ่งเก็บหวงแหนไว้ออกมา
อย่างแรกคือเส้นบะหมี่ แผ่นเส้นสีเหลืองอ่อนเป็นลอนคลื่นอย่างงดงาม ราวกับงานศิลปะที่สลักเสลาอย่างประณีต
จากนั้นก็เป็นเครื่องปรุง
ซองซอสคือจิตวิญญาณแห่งรสชาติเข้มข้น ซอสสีน้ำตาลเข้มกึ่งแข็งกึ่งเหลวอัดแน่นไปด้วยไขมันหอมมันและกลิ่นซอสสูตรลับ
ซองผงปรุงรสคือโครงสร้างของรสเค็มกลมกล่อม เกลือเม็ดเล็ก ๆ เศษเนื้ออบแห้ง ต้นหอมและผักชีสับละเอียด ล้วนเป็นสิ่งที่ช่วยเติมเต็มรสชาติ
ส่วนซองน้ำมันนั้นช่วยยกระดับรสสัมผัส เป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้น้ำซุปเป็นสีทองน่ารับประทาน ทั้งหอมมันและลื่นคอ
ต่อมาก็คือน้ำร้อนที่เดือดปุด ๆ
ค่อย ๆ เทน้ำเดือดลงไปชิดขอบถ้วย อย่าให้กระแทกเส้นโดยตรง แบบนี้เส้นทุกเส้นถึงจะได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง
สุดท้าย ใช้แผ่นไม้ปิดผนึกให้สนิทแนบแน่น
จิ่วซานซานเลียริมฝีปาก พลางทนเสียงท้องร้องโครกคราก จ้องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เริ่มส่งกลิ่นหอมฟุ้งอย่างใจจดใจจ่อ
หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน หิวเหลือเกิน ทั้งที่รัดเข็มขัดแน่นที่สุดแล้วก็ยังหิวอยู่ดี
เธอมองยอดค่าความหวาดกลัวที่เหลืออยู่เพียง 3 หน่วยบนหน้าจอ แล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นพวกใช้เงินเดือนชนเดือน
ซื้อสร้อยข้อมือให้แม่ชี ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเอง
ใช้ค่าความหวาดกลัวไปตั้ง 60 หน่วย
แถมเสื้อผ้าชุดนี้... เธอหลับตาลง ไม่ค่อยอยากมองชุดผ้าที่โยนไว้บนเตียงสักเท่าไร