จิ่วซานซานไม่รู้จะตอบอย่างไรอยู่ชั่วขณะ ทำได้เพียงกุมมือทั้งสองข้างของอีกฝ่ายไว้แน่น
“ไม่ต้องเสียใจแทนฉันหรอก การถูกดึงเข้ามาในเกมไร้จุดสิ้นสุดนี้ต่างหากที่เป็นการทรมาน ไม่อาจไปเกิดใหม่ ไม่อาจตาย และไม่อาจมีอิสระ ฉันเฝ้ารอวันที่จะได้ลงนรกมาตลอด”
“แม่ชีกับเจินจื่อคงยังไม่กลับมาคืนนี้ นอนเถอะ”
คืนนั้นจิ่วซานซานนอนไม่หลับ
เธอลืมตาจ้องแผ่นเตียงสีดำมืด
ราวกับว่า...ทุกคนต่างมีความเชื่อมั่นบางอย่าง จึงเข้าร่วมทีมนี้
คุณปู่คนขับรถทำไปเพื่อให้วิญญาณของถงถงเป็นอิสระ
คุณปากฉีกทำไปเพื่อจมสู่นรกและหวนนึกถึงชีวิตก่อนตาย
ส่วนวั่งจื่อกับพวกคงทำไปเพื่อชีวิตและสันติภาพของผู้เล่นนับหมื่นนับพัน
แล้วตัวเธอ จิ่วซานซานล่ะ?
แม้จะพูดว่าจะกลับไปสู่โลกความจริง แต่เธอรู้แก่ใจดีว่าไม่ได้ปรารถนาสิ่งนั้นเลย
ตั้งแต่มาถึงที่นี่เมื่อ 3 เดือนก่อน เธอไม่เคยคิดอยากกลับไปอย่างแรงกล้าเลยสักครั้ง
เธอปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว กลายเป็นเอ็นพีซีที่หาเลี้ยงชีพด้วยการเก็บค่าความหวาดกลัวได้อย่างรวดเร็ว และกลมกลืนเข้ากับโลกนี้อย่างรวดเร็วเช่นกัน
เธอถึงกับคิดว่า จิ่วซานซานเป็นจิ่วซานซานจริง ๆ หรือเปล่า?
ช่างเป็นความคิดประหลาด
เธอดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ หลับตาบังคับตัวเองให้หลับ
จะมีคนชื่อจิ่วซานซานจริง ๆ หรือ?
ในที่สุดความง่วงก็มาเยือน พาเธอจมสู่ห้วงนิทราพร้อมกับคำถามแปลกประหลาดเหล่านั้น