สายฝนปกคลุมถนน กลิ่นดินและหญ้าเขียวชอุ่มลอยคลุ้ง รถโดยสารสีดำสนิทแล่นผ่านป้ายหมายเลข 60 มุ่งตรงไปตามถนนสายเล็กสู่ชนบท
จิ่วซานซานยื่นแม่เหล็กให้ซ่งขวางล่าง วางลงบนฝ่ามือของเขา
“คืนให้คุณ”
แต่เขากลับเปลี่ยนมือ แล้วเอาแม่เหล็กยัดใส่มือจิ่วซานซานอีกครั้ง
จิ่วซานซาน: “?”
หมายความว่ายังไง? จะให้ฉันแบกรับความกดดันไปตลอดหรือไง?
“ให้คุณ”
จิ่วซานซานตกใจจนหน้าซีด รีบยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา
โธ่แม่เจ้า ไม่ได้ตัวร้อนนี่นา!
หมอนี่สมองมีปัญหาจริง ๆ สินะ?
“ผมไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะได้เจอคุณในดันเจี้ยนอีก อาจจะหนึ่งเดือน สามปี หรือทั้งชีวิต”
“บางทีผมอาจกลับไปเป็นแบบนั้นอีก อาจสูญเสียสติและความเป็นมนุษย์ทั้งหมด”
“แต่ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ไม่อยากทำร้ายคุณ นี่เป็นหลักประกัน”
จิ่วซานซานคิดว่าหมอนี่ต้องสมองมีปัญหาแน่ ๆ
เธอส่ายหน้ามากที่สุดในชีวิต
แล้วพูดไร้สาระมากที่สุดในชีวิต
“ถ้ามีคนเอาไปล่ะ? ถ้าฉันดูแลของชิ้นนี้ไม่ดีล่ะ? คุณช่วยใช้สมองคิดให้ดีหน่อยได้ไหม...”
“อีกอย่าง เราอาจจะได้เจอกันก็ได้ สือเยี่ยนมีท่อส่งเสียง พวกเขารู้สถานการณ์ในดันเจี้ยนของฉันได้”
ดวงตาซ่งขวางล่างเป็นประกาย
เขาก้มหน้า จ้องตาจิ่วซานซาน
“ขอร้อง รับไว้เถอะ ปลอกคอนี่คือความเป็นมนุษย์ชิ้นสุดท้ายของผม”
ให้ตายสิ!
นี่มันใช้เสน่ห์หนุ่มหล่อล่อลวงกันชัด ๆ!