จิ่วซานซานขุดคุ้ยความทรงจำทั้งหมดของตัวเองแล้ว แต่ข้อสรุปสุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม—เธอจำอะไรไม่ได้เลย
“ฉันละเมอเดินหรือไง? ความจำเสื่อมเหรอ? หรือจู่ ๆ กลางดึกนอนไม่หลับ เลยว่างจัดจนเอาปากกาหมึกซึมมาจิ้มตัวเอง???”
จิ่วซานซานตกตะลึงสุดขีด
“เรียกเงาดำออกมาสิ ถึงพวกมันจะพูดไม่ได้ แต่ก็ถามยืนยันจากพวกมันได้”
จิ่วซานซานสะบัดหยดหมึกออกมา
เงาดำยองอยู่บนพื้น ดวงตาดำสนิทคู่นั้นจ้องเธอไม่กะพริบ
“ฉันถามหน่อย ใครใช้เลือดเลี้ยงปากกาด้ามนี้?”
เงาดำยื่นกรงเล็บสีดำสนิทออกมา ชี้ไปที่จิ่วซานซาน
จิ่วซานซานเบิกตากว้าง “ฉันเหรอ???”
“เกิดขึ้นตอนไหนเนี่ย? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?”
“โรงแรมกู่หมั่นเหรอ?”
เงาดำส่ายหน้า
“รถโดยสารสาย 13 ล่ะ??”
เงาดำส่ายหน้า
“งั้นคงไม่ใช่ดันเจี้ยนมือใหม่หรอกนะ!”
เงาดำส่ายหน้า
จิ่วซานซาน “……”
เธอหันไปมองคนทั้งสามฝั่งตรงข้ามแม่น้ำอย่างหมดหนทาง
วั่งจื่อเอ่ยขึ้น “ลองถามดูว่าอยู่ในดันเจี้ยนหรือเปล่า”
จิ่วซานซานหันกลับมา เงาดำจ้องเธอแล้วพยักหน้า
จิ่วซานซาน “????”
เธอไปดันเจี้ยนที่ตัวเองยังไม่รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อไรกัน???
เธอเริ่มดื้อดึงขึ้นมา ต้องสืบให้รู้เรื่องนี้ให้ได้
“เป็นดันเจี้ยนระดับดีเหรอ?”
เงาดำส่ายหน้า
“ระดับซี?”
ส่ายหน้า
“ระดับบี?”
ส่ายหน้า
“ระดับเอ?”
ส่ายหน้า
จิ่วซานซาน “????”
“ด้วยความสามารถของฉัน เข้าได้แค่ดันเจี้ยนพวกนี้นี่นา ส่วนระดับเอสขึ้นไปฉันจับคู่เข้าไปไม่ได้เลย หรือว่าจะเป็นดันเจี้ยนมือใหม่?”