จิ่วซานซานตกใจจนรีบกอดแขนตัวเองแน่น
เจาหยวน: “......พี่สาว ไม่เป็นไรหรอก พวกมันแค่มองอยู่บนต้นไม้ ตอนนี้ยังไม่โจมตีเรา”
ถึงอย่างนั้นก็น่ากลัวอยู่ดี!
จิ่วซานซานเริ่มจินตนาการถึงภาพศพรูปร่างประหลาดสารพัดเกาะอยู่บนต้นไม้
ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว
“......พี่สาว พวกมันเปลี่ยนไปแล้ว กลายเป็นศพเต็มไปหมดเลย”
โธ่แม่จ๋า เป็นไปไม่ได้มั้ง!
จิ่วซานซานกอดเจาหยวนแล้วพุ่งไปข้างหน้าในทิศทางเดิม
อย่าขยับนะ อย่าขยับเด็ดขาด อยู่บนต้นไม้ไปอย่างนั้นแหละ
แม้จะคิดแบบนั้น แต่สมองก็ห้ามตัวเองไม่ให้จินตนาการถึงศพที่ห้อยหัวลงมาไม่ได้
วินาทีต่อมา เงาร่างหนึ่งพลันร่วงลงมาจากต้นไม้
“ว้ายยย!”
เจาหยวนยื่นมือออกไป เส้นด้ายแดงก็รัดสังหารมันในพริบตา
เป็นศพที่ห้อยหัวลงมา
จากนั้น ศพนับพันนับหมื่นที่ห้อยหัวอยู่ก็เริ่มไหวเอนพร้อมกันในชั่วพริบตา แขนขาซีดขาวบวมเป่งนับไม่ถ้วนพลันเหยียดออกจากท่าขดงอ
เส้นด้ายแดงพุ่งวูบไปมาท่ามกลางพวกมัน สังหารพวกมันอย่างรวดเร็ว จิ่วซานซานกอดเจาหยวนแล้ววิ่งพรวดไปข้างหน้า
“พวกเธออยู่ไหนกัน วั่งจื่อกับคนอื่นเข้าไปตั้งนานแล้ว แต่ยังไม่เจอพวกเธอเลย”
“สือเยี่ยน ทางนี้มีศพเต็มไปหมดเลย ว้ายยย! แต่มีเจาหยวนอยู่ด้วย เลยไม่เป็นไรหรอก”
จิ่วซานซานพลันชะงัก
แปลก ทำไมภาพพวกนี้ถึงเหมือนกับที่เธอจินตนาการไว้เป๊ะเลยล่ะ?
เธอหยุดฝีเท้าทันที แล้วลองบังคับตัวเองให้คิดว่าที่นี่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีศพด้วย