「วางฉันลงเถอะ ขอบคุณนะ」
จิ่วซานซานลงจากหลังเขา แล้วยกมือแตะติ่งหู
「สือเยี่ยนสือเยี่ยน ได้ชิ้นส่วนมาครบแล้ว พอผ่านเนื้อเรื่องหลักก็ออกไปได้」
「รู้แล้วน่า จิ๊ ลูเวินเยว่บอกว่า...เธอเก่งมาก」
พูดจบ เสียงทางนั้นก็เงียบกริบทันที ไม่ว่าจิ่วซานซานจะพูดอะไรอีก เขาก็ไม่ยอมตอบ
ช่างเถอะ หลังจากนี้คงไม่มีอันตรายอะไรแล้วล่ะ
จิ่วซานซานย่อตัวลงประคองคนขับรถที่หมดสติอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วให้เขาพิงต้นไม้ไว้
พอหันกลับมา เธอก็สบเข้ากับสายตาของซ่งขวางล่าง
เขาจ้องเธอเขม็ง ราวกับอยากเผารูให้ทะลุตัวเธอ
อะไร? ฆ่ายังไม่สะใจ อยากฆ่าอีกคนให้หนำใจหรือไง?
เธอนึกถึงคำพูดที่เขาพูดบนรถเมล์ขึ้นมาได้
แย่แล้ว เขาคงจะเริ่มทรมานเธอแล้วใช่ไหม?
สือเยี่ยนพูดไม่ผิด นอกจากมนุษย์ไร้หน้าแล้ว คนที่อันตรายที่สุดก็คือเขา
แต่เขาแค่ยืนจ้องเธอเขม็ง ไม่ได้ทำอะไรต่อสักที จนเธอรู้สึกเหมือนนักโทษที่กำลังจะขึ้นแท่นประหาร ใจเต้นระทึกไม่หยุด
「นายอยากฆ่าฉันเหรอ?」
ซ่งขวางล่างส่ายหน้าเงียบ ๆ
「งั้นอยากฆ่าคนขับรถไหม?」
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พอสบตาเธอแล้ว สุดท้ายก็ยังส่ายหน้า
「ถ้างั้นนายกำลังคิดอะไรอยู่?」
「คิดถึงเธอ」
จิ่วซานซาน「?」
ฉันจะบ้าตาย นี่มันต่างอะไรกับยมโลกถือสมุดเป็นตายกันล่ะ?!
「ทำไมถึงช่วยฉัน ทำไมไม่โยนฉันให้มนุษย์ไร้หน้าเพื่อแลกกับการหนีเอาตัวรอดของตัวเอง?」
จิ่วซานซานถอนหายใจอย่างโล่งอก
「โธ่เอ๊ย ตกใจหมดเลยพี่ชาย คราวหน้าพูดให้จบทีเดียวได้ไหม ฉันเกือบหัวใจวายแล้ว」