“ถ้าอย่างนั้น พี่สาวยินดีตั้งชื่อให้ฉันไหม?”
มันเงยหน้ากลม ๆ ขึ้นมา เอียงคอยิ้ม
ในหัวของจิ่วซานซานมีแต่ประโยคนั้นวนเวียนอยู่เต็มไปหมด
“พ่อของเธออยากยึดตัวตนของเธอไปหรือ?”
เธอถามย้ำ
เด็กน้อยพยักหน้า
“ใช่ค่ะพี่สาว พ่อของฉันอยากยึดตัวตนของฉันไป มันแยกร่างมนุษย์ไร้หน้าออกมาต่อหน้าฉัน”
“น่าสนใจมาก ฉันควบคุมมันไม่ได้เลย ความอาฆาตและความเคียดแค้นที่ปะทุอยู่ในตัวมันช่างน่าตกใจจริง ๆ”
ลูเวินเยว่ถามว่า “มันอยู่ที่ไหน?”
“มันระเบิดตัวเองไปแล้วค่ะ ทั้งพ่อกับมนุษย์ไร้หน้า ระเบิดตัวเองไปพร้อมกัน”
ระเบิดตัวเองงั้นหรือ?
แบบนั้นก็ต้องกลายเป็นเศษชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์นับไม่ถ้วนสิ?
ลูเวินเยว่ลืมตาขึ้น ยิ้มพลางดึงจิ่วซานซานไปไว้ข้างหลัง
“เด็กน้อย เธอจะยอมให้ฉันตรวจดูหน่อยไหมว่าบนตัวเธอมีอะไรอยู่หรือเปล่า?”
เด็กน้อยยกมุมปากขึ้น ดวงตาดำสนิทเป็นประกายตื่นเต้น
“ฮิ ๆ พี่ไม่ได้ตรวจพบมันบนตัวพนักงานเสิร์ฟแล้วหรือคะ? ในเมื่อมีอยู่บนตัวนั้น บนตัวฉันก็ต้องมีเหมือนกัน”
“แต่มันระเบิดตัวเองจนแตกเป็นเศษชิ้นส่วน 1,300 ชิ้น พลังเลยไม่ได้น่ากลัวเท่าเดิม ตอนนี้มันกำลังบอกให้ฉันฆ่าพี่อยู่ค่ะ”
จู่ ๆ จิ่วซานซานก็รู้สึกได้ว่าความคิดบางอย่างกำลังจะผุดขึ้นมา
“มันสัญญาอะไรกับเธอไว้หรือเปล่า?”
เด็กน้อยตบมืออย่างดีใจ “พี่สาวฉลาดจัง ใช่ค่ะ เพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ขัดข้องที่จะช่วยมันฆ่าหมายเลข 8”