จิ่วซานซานมองไหล่ของมันที่สั่นกระเพื่อมขึ้นลง ก่อนถอนหายใจ
“แก้มัดให้ฉัน แล้วบอกมาว่าลูเวินเยว่อยู่ที่ไหน”
เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น สะอึกสะอื้นพลางโบกมือ ลิ้นที่พันธนาการร่างของเธอไว้พลันคลายออกอย่างรวดเร็ว
“...เธอ เธออยู่ใน ‘หัวใจ’”
หัวใจหรือ?
จิ่วซานซานขมวดคิ้ว จ้องเด็กน้อยที่ยังสะอื้นไม่หยุด ก่อนยื่นมือไปหา
“แกทำผิดก็จริง แต่พ่อของแกต่างหากที่เป็นตัวการสำคัญ”
“เอาเศษชิ้นส่วนในร่างแกออกมา อย่าฟังคำล่อลวงของมันอีก”
เด็กน้อยรีบใช้มือปาดคราบน้ำตาบนใบหน้า ปลายนิ้วรวบรวมเส้นด้ายแดงขึ้นมาแล้วแทงเข้าที่อก ก่อนดึงเศษชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์ชิ้นหนึ่งออกมาอย่างแรง
มันสังเกตสีหน้าของจิ่วซานซาน แล้วค่อย ๆ วางเศษชิ้นส่วนนั้นลงในมือเธออย่างระมัดระวัง
“กลับไปที่ห้อง 505 ด้านในสุดก่อน”
เด็กน้อยเชื่อฟัง ควบคุมลิ้นให้พาทั้งสองกลับไปยังห้อง 505 ห้องแรก
ผู้เล่นสามคนนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ส่วนเงาดำกำลังหมอบอยู่บนผนังข้าง ๆ
พอเห็นจิ่วซานซานกลับมา มันก็คลานมาที่ข้างมือเธอ เศษชิ้นส่วนที่ไม่สมบูรณ์สองชิ้นร่วงออกมาจากร่างของมัน
“...เป็นเศษชิ้นส่วนจากพี่พนักงานต้อนรับกับพนักงานบริการ”
“พ่อของแกกับมนุษย์ไร้หน้าที่ปลอมตัวเป็นพ่อของแกอยู่ที่ไหน”
จิ่วซานซานยังพูดไม่ทันจบ เงาดำก็พุ่งขึ้นไปกลางอากาศ ร่างของมันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นม่านสีดำผืนหนึ่ง
เส้นใยของเส้นด้ายแดงตามมาติด ๆ ล้อมเธอกับผู้เล่นทั้งสามไว้รอบด้าน
กำแพงเลือดและสิ่งปลูกสร้างโดยรอบพังทลายลงในพริบตา ถูกบดขยี้จนแหลกเป็นผุยผง แรงมหาศาลที่ไม่อาจระบุได้บดขยี้ โยน และคลุกเคล้าทุกสิ่งเข้าด้วยกัน