“หา? เธอยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป แล้วทำไมไม่กินล่ะ!”
สือเยี่ยนไม่เข้าใจความคิดของเธอเลย
จิ่วซานซานเม้มปากเงียบ
ทั้งที่อยู่ที่นี่มาเพียงสามเดือน แต่กลับรู้สึกราวกับผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกิน
ก่อนออกจากบ้าน เธอเห็นปฏิทินสีเหลืองซีดบนกำแพง วันนี้คือวันที่ 22 กันยายน อีกสามวันก็จะถึงวันเกิดของเธอ
ถึงจะไม่รู้ว่าวันที่ในนี้ถูกต้องหรือเปล่า แต่เมื่อมีชีวิตอยู่ที่นี่ เธอก็ยังอยากรู้สึกเหมือนเป็นคนอยู่บ้าง
เธอตั้งใจจะเก็บบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยนั้นไว้กินในวันเกิด แล้วชวนเพื่อนร่วมห้องมาลองชิมด้วยกัน เผื่อพวกมันจะชอบ
“ถงถง?”
จิ่วซานซานได้สติ หันกลับไปมอง
คนขับหลังค่อม โบกมือเรียกเธอ
“หิวแล้วเหรอ? มา มาหาคุณปู่สิ คุณปู่เตรียมของเล่นกับขนมไว้ให้หนูตั้งเยอะแยะเลย”
แม้ผีจะไม่จำเป็นต้องกินอาหาร แต่ถงถงเป็นเด็ก จึงชอบของเล่นแปลก ๆ กับขนมเป็นทุนเดิม
จิ่วซานซานจับมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านของมันไว้
“เฮ้อ อยากได้อะไรก็บอกฉันมา อย่าทำเหมือนพวกเราทารุณเธอสิ”
ดูเหมือนจะมีใครบางคนตำหนิเขาอยู่ปลายสาย
“ไม่มีใครทารุณเธอหรอก มีปัญหาอะไรก็บอกมา”
จิ่วซานซานเดินตามคนขับไปจนถึงห้องพักของมัน พอเปิดประตูเข้าไป สายตาของเธอก็ถูกขนมกองโตตรงมุมห้องดึงดูดทันที
“กินได้ตามสบายเลย ถงถง เพื่อนร่วมห้องของฉันเข้าไปในดันเจี้ยนกันหมดแล้ว นั่งตรงนี้สิ”
จิ่วซานซานกระดกนมวั่งไจ่หมดรวดเดียว อุ้มขนมมี่มี่ไว้แล้วเริ่มกิน