หนิงว่าง: “?”
เขาเบิกตากว้าง หันกลับไปมองวั่งจื่อกับคนอื่น ๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก แววตาเต็มไปด้วยคำขอความช่วยเหลือ
พวกเขาพร้อมใจกันหลบสายตาเขา
หนิงว่าง: “??”
เธอเล่นเป็นซอมบี้อยู่คนเดียว ใครเห็นก็ต้องอยากหัวเราะทั้งนั้น เขาแค่หัวเราะเกินจริงไปหน่อย
ใครจะไปรู้ว่าเธอจะร้องไห้จริง ๆ ล่ะ?
“นี่ ผู้ดูแลหอ เธอทำตัวตลกเอง ฉันหัวเราะนิดหน่อยแล้วมันผิดตรงไหน...”
จิ่วซานซานเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเขาจนปัญญากับเธอจริง ๆ จึงแหงนหน้าร้องไห้โฮออกมา
“หัวเราะเยาะฉันก็ต้องหักเงินสิ! เมื่อกี้ฉันเพิ่งหาได้ 51 หน่วย พอคุณหัวเราะก็หักไป 30!”
หนิงว่างเข้าใจแล้ว
“โธ่ เรื่องเล็กน้อยเอง งั้นคราวหน้าฉันก็แอบหัวเราะตอนเธอไม่อยู่สิ”
คราวหน้าเหรอ? เธอไม่อยากเจอคนพวกนี้อีกแล้วต่างหาก!
ตอนที่เธอกำลังเบะปากเตรียมร้องโฮอีกครั้ง เสียงหนึ่งก็ดังขัดจังหวะก่อนที่เธอจะได้สูดลมหายใจ
ลูเวินเยว่ยิ้มพลางพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น แล้วกล่าวว่า “บังเอิญจริง ที่นี่มีหร่วนเถาเถาอีกคนด้วย”
เธอมองจิ่วซานซาน “ต้องขอบคุณเธอมากจริง ๆ เหมยฟาง ไม่อย่างนั้นพวกเราคงยังยืนยันไม่ได้เร็วขนาดนี้ว่าสิ่งนั้นอยู่บนตัวหร่วนเถาเถา”
จิ่วซานซานงงงัน
สือเยี่ยนขยี้ผมสีแดงของเขา สีหน้าไม่สบอารมณ์ “สุยอี้พาหร่วนเถาเถาในห้อง 3310 ไปห้องสมุด พอเข้าไปในห้องสมุด [พิราบส่งเสียง] ก็ถูกตัดขาดทันที”
เฮ่อหยวนยังคงมีสีหน้าเย็นชาเช่นเดิม “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องสนใจเธอ”